Αυτό που συμβαίνει στο Ιράν συχνά ερμηνεύεται λανθασμένα. Δεν πρόκειται μόνο για μια εξέγερση ενάντια σε ένα ισλαμικό καθεστώς, ή ακόμα και απλώς ενάντια στη θρησκεία.
Οι Ιρανοί απορρίπτουν ταυτόχρονα δύο αλληλένδετες ιδεολογίες: το πολιτικοποιημένο Ισλάμ και το αυταρχικό σύστημα που το συντηρεί. Η Ισλαμική Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια θεοκρατία.
Συνδυάζει τον θρησκευτικό απολυταρχισμό με τον σοσιαλιστικό κρατικό έλεγχο, την καταστολή της ιδιωτικής επιχείρησης, την επιβολή της συμμόρφωσης, την εχθρότητα προς την ατομική ελευθερία.
Το αποτέλεσμα; Απώλεια αξιοπρέπειας, ελευθερίας δράσης και επιλογής. Γι’ αυτό οι διαμαρτυρίες στοχοποιούν τους κληρικούς, την ιδεολογία και τα σύμβολα της επιβεβλημένης συμμόρφωσης.
Τα χιτζάμπ καίγονται όχι ως πρόκληση, αλλά ως απόρριψη. Τα κρατικά σύμβολα κατεδαφίζονται όχι μέσα στο χάος, αλλά με πρόθεση, καίγοντας το 30% των τζαμιών. Οι Ιρανοί δεν ζητούν μεταρρύθμιση, απορρίπτουν εντελώς το καθεστώς.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η Αριστερά στη Δύση είναι άβολα σιωπηλή. Η εξέγερση αποκαλύπτει μια απλή αλήθεια: όταν οι ιδεολογίες κερδίζουν δύναμη, είτε οδηγούνται από τον Θεό είτε από «τον λαό»… συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Ο έλεγχος, η λογοκρισία και η βία δικαιολογούνται ως αρετή. Το Ιράν δεν επαναστατεί απλώς ενάντια σε ένα καθεστώς. Επαναστατεί ενάντια στις ιδεολογίες που καθιστούν δυνατή την τυραννία.
ΕΙΡ.Α.
