Δεν είναι η κριτική που μετράει. Ούτε ο άνθρωπος ο οποίος επισημαίνει πως ένας δυνατός άνδρας σκοντάφτει, ή πως ο δράστης των πράξεων θα μπορούσε να τις κάνει καλύτερα. Ο έπαινος ανήκει στον άνθρωπο που είναι πραγματικά στην αρένα, του οποίου το πρόσωπο έχει αμαυρωθεί από τη σκόνη και τον ιδρώτα και το αίμα. Ο οποίος αγωνίζεται γενναία. Που σφάλλει, αλλά επιστρέφει σύντομα ξανά και ξανά, διότι δεν υπάρχει προσπάθεια, χωρίς λάθη και ελλείψεις. Αλλά που στην πραγματικότητα πασχίζει να κάνει τις πράξεις. Που έχει μεγάλο ενθουσιασμό, μεγάλη αφοσίωση. Που ξοδεύει τον εαυτό του σε έναν άξιο σκοπό. Που στην καλύτερη περίπτωση στο τέλος βλέπει τον θρίαμβο του υψηλού επιτεύγματος, και στην χειρότερη περίπτωση, αν αποτύχει, τουλάχιστον αποτυγχάνει τολμώντας μεγαλειωδώς, έτσι ώστε η θέση του δεν θα είναι ποτέ μαζί με αυτές τις κρύες και άτολμες ψυχές που δεν ξέρουν ούτε τη νίκη ούτε την ήττα.
― Theodore Roosevelt
Με μια φράση του πρώην Αμερικανού Προέδρου, Θεόδωρου Ρούζβελτ, έκλεισε το σημερινό μήνυμά του (22/3/2020) προς τον ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Όπως είπε, τα λόγια του μεγάλου προέδρου ταιριάζουν σε αυτούς που ήδη μάχονται εναντίον της απειλής του κορονοϊού και θα κληθούν να κάνουν πολύ περισσότερα στις επόμενες μέρες:
«Ο έπαινος ανήκει στον άνθρωπο που είναι πραγματικά στην αρένα, με πρόσωπο γεμάτο ιδρώτα και αίμα. Που έχει, όμως, ενθουσιασμό και αφοσίωση. Γιατί ξοδεύει τον εαυτό του σε ένα άξιο σκοπό».
Ο Λόγος του Ρούζβελτ
Η συγκεκριμένη ομιλία του Θεόδωρου Ρούζβελτ εκφωνήθηκε τον Απρίλιο του 1910. Πιο συγκεκριμένα, όπως γράφει το giatioxi.gr, ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ βρισκόταν σε περιοδεία στη Βόρεια Αφρική και στην Ευρώπη όταν στις 23 Απριλίου του 1910, στη Σορβόνη στο Παρίσι, μπροστά σε ένα κοινό που περιλάμβανε υπουργούς, στρατηγούς, ναυάρχους, 900 φοιτητές και άλλους 2.000 ανθρώπους με εισιτήρια.
Ο Roosevelt εκφώνησε ένα λόγο που λεγόταν “Ο πολίτης στη Δημοκρατία”, ο οποίος έμεινε γνωστός στην Ιστορία ως ο “Ο Άνθρωπος στην Αρένα”.
«Ο πιο φτωχός τρόπος να αντιμετωπίζεις τη ζωή είναι με χλευασμό», είπε. «Μια κυνική συνήθεια σκέψης και λόγου, μια ετοιμότητα να κριτικάρεις τη δουλειά την οποία ο κριτικός δεν θα έκανε ποτέ ο ίδιος του, μια επιφυλακτικότητα ο οποία δεν συνδέεται με την πραγματικότητα της ζωής – όλα αυτά είναι σημάδια όχι ανωτερότητας, αλλά αδυναμίας».
Η επιτυχία του Λόγου
To μήνυμα του Ρούζβελτ ήταν άκρως επιτυχημένο και γνώρισε μεγάλη αναγνωρισιμότητα στο επόμενο διάστημα.
***
“Δεν είναι η κριτική που μετράει.
Ούτε ο άνθρωπος ο οποίος επισημαίνει πως ένας δυνατός άνδρας σκοντάφτει ή πώς ο εκτελεστής των πράξεων θα μπορούσε να τις κάνει καλύτερα.
Ο έπαινος ανήκει στον άνθρωπο που είναι πραγματικά στην αρένα, του οποίου το πρόσωπο έχει αμαυρωθεί από τη σκόνη και τον ιδρώτα και το αίμα.
Ο οποίος αγωνίζεται γενναία.
Που σφάλλει, αλλά επιστρέφει σύντομα ξανά και ξανά, διότι δεν υπάρχει προσπάθεια, χωρίς λάθη και ελλείψεις. Αλλά που στην πραγματικότητα πασχίζει να κάνει τις πράξεις.
Που έχει μεγάλο ενθουσιασμό, μεγάλη αφοσίωση. Που ξοδεύει τον εαυτό του σε έναν άξιο σκοπό.
Που στην καλύτερη περίπτωση στο τέλος βλέπει τον θρίαμβο του υψηλού επιτεύγματος, και στη χειρότερη περίπτωση, αν αποτύχει, τουλάχιστον αποτυγχάνει τολμώντας μεγαλειωδώς, έτσι ώστε η θέση του δεν θα είναι ποτέ μαζί με αυτές τις κρύες και άτολμες ψυχές που δεν ξέρουν ούτε τη νίκη ούτε την ήττα”.
Ο λόγος που εκφώνησε τον Απρίλιο του 1910, ο Theodore Roosevelt έμελλε να γίνει ένας από τους πιο διάσημους της σταδιοδρομίας του.
Ο Roosevelt επιτέθηκε στους κυνικούς που περιφρονούν τους ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. “Ο πιο φτωχός τρόπος να αντιμετωπίζεις τη ζωή είναι με χλευασμό.” είπε. “Μια κυνική συνήθεια σκέψης και λόγου, μια ετοιμότητα να κριτικάρεις τη δουλειά την οποία ο κριτικός δεν θα έκανε ποτέ ο ίδιος του, μια επιφυλακτικότητα ο οποία δεν συνδέεται με την πραγματικότητα της ζωής- όλα αυτά είναι σημάδια όχι ανωτερότητας, αλλά αδυναμίας—” Μετά συνέχισε με ένα κινητήριο και παθιασμένο μήνυμα που έφερε τεράστιο χειροκρότημα:
“Δεν είναι η κριτική που μετράει…”
Ο λόγος γνώρισε τεράστια επιτυχία. Έγινε ένθετο στις κυριακάτικες εφημερίδες, στάλθηκε στους καθηγητές της Γαλλίας, έγινε βιβλίο τσέπης και πούλησε 5.000 αντίτυπα σε 5 μέρες και μεταφράστηκε σε όλη την Ευρώπη. Για τον Roosevelt, όλο αυτό αποτέλεσε έκπληξη. Θα αποτελούσε και άλλη έκπληξη αν μάθαινε ότι ο λόγος του εξακολουθεί και εμπνέει. Έχει χρησιμοποιηθεί στο λόγο που εκφώνησε κατά την παραίτησή του ο Πρόεδρος Nixon, έχει αναφερθεί σε TED ομιλίες και στον κόσμο των αθλημάτων. Το 1995, ο Nelson Mandela έδωσε το απόσπασμα στον αρχηγό της Εθνικής Ομάδας ράγκμπι της Νότιας Αφρικής, Francois Pienaar, στο Παγκόσμιο Κύπελλο και κέρδισαν τους δημοφιλείς All Blacks της Νέας Ζηλανδίας.
Εμπρός, λοιπόν. Καινούργια μέρα.
Βγες έξω, αγωνίσου και δες τι θα γίνει.
Μην ακούς τις κριτικές, μην ακούς τις γνώμες των άλλων.
Να έχεις το κουράγιο και το θάρρος να τολμάς και ταυτόχρονα να δείχνεις ότι είσαι ευάλωτος.
Τόλμησε μεγαλειωδώς.
Το απόσπασμα στο πρωτότυπο.
The Man in the Arena
“It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better.
The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood;
who strives valiantly;who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause;
who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.” Theodore Roosevelt
***
Ο Θεόδωρος Ρούζβελτ (Theodore Roosevelt, 27 Οκτωβρίου 1858 – 6 Ιανουαρίου 1919) ήταν ο 26ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και ήταν γιος του μεγαλοτραπεζίτη Θεόδωρου Ρούζβελτ, γόνου εύπορης οικογένειας της Νέας Υόρκης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ενώ παράλληλα καταπιανόταν με την ιστορία, τη φυσική κ.α. Το 1881 εκλέχτηκε με το ρεπουμπλικανικό κόμμα μέλος του πολιτειακού κοινοβουλίου της Νέας Υόρκης αλλά το 1884 παραιτήθηκε εξαιτίας μιας μοιραίας σύμπτωσης, όταν η μητέρα και η γυναίκα του πέθαναν την ίδια μέρα. Κουμπάρος στον πρώτο του γάμο ήταν ο αδερφός του Έλιοτ.
Το 1886 προσπάθησε να εκλεγεί χωρίς επιτυχία δήμαρχος Νέας Υόρκης και το 1897 διορίστηκε υφυπουργός ναυτικών. Με τις πολιτικές του κινήσεις ώθησε τις ΗΠΑ στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898, όπου συγκρότησε σώμα εθελοντών πολεμώντας στις περισσότερες μάχες. Ο ηρωισμός που επέδειξε ήταν τόσο μεγάλος που ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα. Την ίδια χρονιά έγινε κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και το 1900 εκλέχτηκε αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Μετά την δολοφονία του Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ ανήλθε στον προεδρικό θώκο, όπου επανεξελέγη θριαμβευτικά το 1904. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ήρθε σε οριστική ρήξη με την πλειοψηφία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με αποτέλεσμα να θέσει υποψηφιότητα στις αμερικανικές εκλογές του 1912 ως ανεξάρτητος. Παρά τη μεγάλη δημοτικότητα του δεν κατάφερε να εκλεγεί. Το 1906 κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης για τη συμβολή του στη λήξη του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου.
Η εξωτερική του πολιτική μπορεί να χαρακτηριστεί ιμπεριαλιστική. Κατά την εποχή του οι ΗΠΑ εξασφάλισαν τη Χαβάη και τη διώρυγα του Παναμά. Η προεδρία του σημαδεύτηκε από την κατακόρυφη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, οι οποίες βέβαια κατέστησαν τις ΗΠΑ στρατιωτική υπερδύναμη. Στον τομέα της εσωτερικής πολιτικής ο Ρούζβελτ ήρθε σε σύγκρουση με τα μεγάλα κεφάλαια και προσπάθησε να περιορίσει τη δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων.
Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου του 1919 στο Όιστερ Μπέι. Ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ, Φραγκλίνος Ρούζβελτ, ήταν μακρινός ξάδερφος του.
Από τους πιο χαρισματικούς προέδρους των ΗΠΑ. Στα 42 του είναι ο νεότερος πρόεδρος.
Προηγουμένως υπήρξε ιστορικός, φυσιοδίφης, εξερευνητής του Αμαζονίου, σερίφης, συγγραφέας 35 βιβλίων, πολεμιστής.
Έμεινε περισσότερο στην ιστορία για την έντονη προσωπικότητά του, την απίστευτη ενεργητικότητα, τα πολυάριθμα ενδιαφέροντα, το καουμπόικο και ιδιότυπο macho στυλ του. Είπαν γι’ αυτόν πως αδικήθηκε από την ιστορία επειδή δεν έτυχε επί της προεδρίας του κάποιο μεγάλο γεγονός (ένας πόλεμος λ.χ.) που θα αναδείκνυε τα προσόντα του. Το κλασικό Teddy bear χρωστά σ’ αυτόν το όνομά του.
