Ο ελληνικός πολιτισμός αποχαιρετά έναν από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ηθοποιός με μακρά πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά ερμηνειών και ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό αποτύπωμα που σημάδεψε δεκαετίες.

Το Θέατρο Τέχνης, απόφοιτος του οποίου ήταν ο Άγγελος Αντωνόπουλος, αποχαιρετά τον σπουδαίο ηθοποιό. «Θα τον θυμόμαστε πάντα για την αριστοκρατικότητά του, την ακραία γοητεία του, τη στιβαρή βελούδινη φωνή του και το άοκνο πνεύμα του», αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση που εξέδωσε.

«Το Θέατρο Τέχνης αποχαιρετά με θλίψη τον σπουδαίο ηθοποιό Άγγελο Αντωνόπουλο που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης το 1963, πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1961, ως δευτεροετής ακόμη σπουδαστής, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο δάσκαλός του Κάρολος Κουν “Η άνοδος του Αρτούρο Ούι” του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Το 1971 πρωταγωνίστησε στην παράσταση “Το παιχνίδι των ρόλων” του Λουίτζι Πιραντέλο, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Επέστρεψε στο Θέατρο Τέχνης το 2003 πλάι στον Γιάννη Φέρτη, όπου για δύο σεζόν με τεράστια επιτυχία ερμήνευσε τον εμβληματικό ρόλο του Γερμανού διευθυντή ορχήστρας Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ στην παράσταση “Προσωπική συμφωνία” του Ρόλαντ Χάργουντ σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή.

Τη σεζόν 2008-2009 η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης ήταν ιδιαίτερα παραγωγική. Πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις “Οι ηθοποιοί” του Γιώργου Σκούρτη, σε σκηνοθεσία Θόδωρου Γράμψα, “Καημός” βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Καρόλου Κουν σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη και στον μονόλογο “Ο Μαρξ στο Σόχο” του Ζην Χάουαρντ, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.

Η παράσταση αυτή, που ήταν μια μεγάλη επιτυχία του και την παρουσίασε πολλές χρονιές σε πολλούς θεατρικούς χώρους, ήταν και η τελευταία φορά που ως ηθοποιός εμφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης.

Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης ολοκληρώθηκε με τη διασκευή – σκηνοθεσία που έκανε για την παράσταση “Σήμα κινδύνου” του Αντώνη Σαμαράκη και παρουσιάστηκε στη σκηνή της Φρυνίχου.

Διακρίθηκε για τις ερμηνείες του όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Θα τον θυμόμαστε πάντα για την αριστοκρατικότητά του, την ακραία γοητεία του, τη στιβαρή βελούδινη φωνή του και το άοκνο πνεύμα του».