Θάνος Τοκάκης: Οφείλουμε να μείνουμε ζωντανοί και να υπάρχουμε

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει ο Θάνος Τοκάκης

ΕΧΑΣΑ: Κάτι πάρα πολύ σημαντικό έχασα: Την αθωότητα μου. Όχι την αθωότητά μου την προσωπική – γιατί έτσι μεγάλωσα – αλλά έχασα την αθωότητα για την οποία πιστεύω ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να κυλάνε χωρίς απρόοπτα. Επειδή η ζωή μέχρις στιγμής δεν είχε απρόοπτα και ξαφνικά ένα συμβάν έρχεται να σου ανατρέψει τα πάντα και να βλέπεις τα πράγματα από μια τελείως διαφορετική οπτική.

ΚΕΡΔΙΣΑ: Από την άλλη σκέφτομαι πως αυτό ακριβώς είναι εκείνο που κέρδισα κιόλας. Γιατί βλέποντας τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική οφείλουμε με ένα τρόπο να μείνουμε ζωντανοί, οφείλουμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και για αυτούς που έρχονται. Να προσπαθήσουμε να προετοιμάσουμε κάτι – αν μπορούμε – αντλώντας δύναμη από αυτό που έχουμε πάρει από τους άλλους ανθρώπους.
Όσον αφορά τα θεατρικά δρώμενα δεν αλλάζει κάτι για μένα, για αυτό έρχομαι στα προσωπικά, γιατί πιστεύω ότι αυτά τα πράγματα είναι πάντα συνυφασμένα μέσα στο κεφάλι μου. Τώρα από εκεί και πέρα μπορούμε να μιλήσουμε και να κάνουμε άπειρες κουβέντες και για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα τα οποία νομίζω ότι είναι πάντα συνδεδεμένα με το ανθρώπινο στοιχείο και αυτή τη στιγμή δεν έχω τη ψυχραιμία να μπορέσω να δω πράγματα από αυτό το πρίσμα.
Τώρα αν μπορώ να κάνω ένα μικρό σχόλιο όσον αφορά το θέατρο, είναι το γεγονός ότι αυτό που μας έδωσε όλη αυτή η πανδημία και όλη αυτή ας πούμε η κρίση – θα την πω έτσι, γιατί είναι μια κρίση – ε είναι ακριβώς αυτό που λέει η λέξη κρίση. Ότι δηλαδή περιμένουμε ο ασθενής να αναρρώσει… Πιστεύω ότι ελάχιστα πράγματα, αυτή τη στιγμή, όσον αφορά έργα και καταστάσεις μπορούν να σταθούν στο σανίδι. Ελάχιστα έργα νομίζω ότι έχουν τη δυνατότητα να είναι ακέραια και αυτούσια χωρίς να λέμε «Εντάξει, ΟΚ δεν είναι ψυχαγωγία». Θέλω να πω να μην το βλέπουμε όλα ως θέατρο και ως ψυχαγωγία…

ΠΕΡΙΜΕΝΩ: Τώρα τι περιμένω; Λοιπόν περιμένω αυτό που έχω να δώσω – σε προσωπικό επίπεδο – αυτό το ελάχιστο να έχει έστω και έναν πάρα, πάρα, πάρα πολύ μικρό αντίκτυπο. Αντίκτυπο σε οποιονδήποτε άνθρωπο καταφέρω να το μεταφέρω. Και αυτό έχει να κάνει και με τη δουλειά μου.
Αυτό είναι για μένα μια πολύ μεγάλη αποστολή. Όχι αποστολή με την έννοια του μεσσιανισμού… Ασφαλώς δεν υπάρχουν κάποιοι που περιμένουν κάτι από μένα. Όμως εγώ τους οφείλω – νομίζω – να κάνω κάτι για αυτά που έρχονται.
***
Αυτό το καλοκαίρι είμαι στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου με το Εθνικό Θέατρο. Θα είμαστε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 30 και 31 Ιουλίου και την 1η Αυγούστου 2021.