***
ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΜΟΥ
Έφυγες αγάπη μου 01/11/2021, 7 παρά 5.
Από τις τελευταίες φορές που σε έβλεπα στο Ιατρικό Κέντρο. Σεπτέμβρης. Εσύ άρρωστος… όχι ήταν ψέμα…
Με κοίταγες, μου μίλαγες με εκείνη την αγάπη που δεν έχω συναντήσει ποτέ και που κανείς δεν μπορεί να μου ξαναδώσει.
Δύο μήνες περάσαν κι έφυγες… Ότι μου είπε ο καταραμένος ο γιατρός
Μωρό μου, μου είπες, θα γίνω καλά και θα σε πάω πάλι πολλά ταξίδια.
Ω Τάκη μου… Ήξερες όλη την αλήθεια και δεν ήθελες να στενοχωριέμαι…
Είσαι ότι καλύτερο και σπάνιο συνάντησα στην ζωή μου…
Τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε …θυμάσαι ήταν 18/05/1985 όταν παντρευτήκαμε ….
Δεν έχει σημασία αν χωρίσαμε… δεν πάψαμε ποτέ να αγαπιόμαστε…
Σου ζητώ συγγνώμη αν κάποτε σε στενοχώρησα…
Θυμάσαι; Γαλαξίδι, Τήνο, Θεσσαλονίκη… Όλο τον κόσμο γυρίσαμε μαζί…
Και τώρα;
Μου έλεγες ότι ήσουν καλά
Παίζαμε θέατρο κι οι δυο μας…
Δεν είναι η βροχή που μου χαράκωσε το βλέμμα… είναι που μένω μοναχή…
Δεν θα ετοιμάσει πια κανείς ταξίδι μοναχά για πάρτη μου…
Μίλα μου απλά μην υπερβάλλεις, μην λες ψέματα…
Ότι έφυγες…
Είναι αλλιώτικη η μέρα…
Πως πεθαίνει ένας άντρας. Παράξενο… κανείς δεν συλλογίστηκε…
Κι όμως ο θάνατος είναι κάτι που γίνεται…
Πως πεθαίνει ένας άντρας… Κι όμως κερδίζει κανείς τον θάνατό του… τον δικό του θάνατο… που δεν ανήκει σε κανέναν άλλο.
Και τούτο το παιχνίδι είναι η ζωή…
Η ζωή χωρίς εσένα…
Έφυγες Τάκη…
Κι εμείς μένουμε φτωχότεροι… Ταπεινέ μου…
Ο θάνατός σου αγάπη μου δεν είναι το τέλος…
Είναι η αρχή μιας καινούργιας σου ζωής…
Γιατί εσύ δεν έχεις γνώση του θανάτου… Δεν ξέρεις… δεν μπορείς να πεθάνεις…
Είσαι σαν ένα κύμα που σπάει και χάνεται…
Σαν την φευγαλέα τη ζωή σου…
Που να ‘σαι;
Είμαι τόσο δυστυχισμένη…
Σ΄ αγαπώ…
ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΑΝΝΑ ΦΟΝΣΟΥ
***
«Άννα»
Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης / Μουσική: Τάκης Μπουγάς / Ερμηνεία: Κώστας Καράλης
Άννα δεν είναι η βροχή
που σου χαράκωσε το βλέμμα.
Είναι που είσαι μοναχή
κι αν τ αρνηθείς θα είναι ψέμα.
Ξέρω, ξέρω το δάκρυ το καυτό
άμα το δω σε μάτια ξένα.
Άννα γιατί να σου κρυφτώ
είμαι μονάχος σαν κι εσένα.
Έλα λοιπόν και μην ντραπείς,
μα σε παρακαλώ μονάχα.
Πες ότι θες όμως μην πεις,
πως μ έχεις αγαπήσει τάχα
Άννα οι άνθρωποι πονούν
και τους φοβίζει το σκοτάδι.
Πόσοι για αγάπη δεν μιλούν
για να περάσουν ένα βράδυ.
Πόσοι δεν λένε σ αγαπώ
και το ξεχνάνε μόλις φέξει.
Άννα ποτέ δεν θα στην πω
αν δεν την νιώσω αυτή τη λέξη.
Έλα λοιπόν και μην ντραπείς,
μα σε παρακαλώ μονάχα.
Πες ότι θες όμως μην πεις,
πως μ έχεις αγαπήσει τάχα.
***
***
