Cat Is Art

Sylvia Plath, «Ο καθρέφτης»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Είμαι ασημένιος και σωστός. Χωρίς προκαταλήψεις.

Ό,τι κι αν δω το καταπίνω αμέσως

Έτσι όπως είναι, αθάμπωτο από αγάπη ή απέχθεια.

Δεν είμαι σκληρός, μονάχα ειλικρινής-

Τον πιο πολύ καιρό στοχάζομαι στον τοίχο απέναντι.

Είναι ρόδινος, με πιτσιλιές.

Το μάτι ενός μικρού θεού, τετρα-γωνιασμένο.

Τον πιο πολύ καιρό στοχάζομαι στον τοίχο απέναντι.

Είναι ρόδινος, με πιτσιλιές. Τον έχω δει τόσο πολύ

Που λέω ότι είναι μέρος της καρδιάς μου. Μα τρεμολάμπει.

Πρόσωπα και σκοτάδι μας χωρίζουν πάλι και πάλι.

Μια λίμνη είμαι τώρα. Μια γυναίκα σκύβει πάνω μου,

Ψάχνοντας στις εκτάσεις μου αυτό που πράγματι είναι.

Στρέφει μετά σ’ αυτούς τους ψεύτες, το φεγγάρι ή τα κεριά.

Βλέπω τη ράχη της, και πιστά την καθρεφτίζω.

Με δάκρυα μ’ ανταμείβει κι ένα τρέμουλο χεριών.

Είμαι γι’ αυτήν σημαντική. Έρχεται και φεύγει.

Κάθε πρωί παίρνει η μορφή της του σκοταδιού τη θέση.

Μέσα μου έχει πνίξει αυτή ένα κορίτσι, και μέσα μου

μια γριά

Μέρα με τη μέρα ορθώνεται εμπρός της, σαν ψάρι τρομερό.

[Sylvia Plath, Ποιήματα, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΩΠΙΑ]

Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1961

Εκτύπωση
eirini aivaliwtouSylvia Plath, «Ο καθρέφτης»

Related Posts