«Κόκκινο» του John Logan στο Θέατρο Μουσούρη
***
«Δεν χρειάζεται να σκοτώσουμε τον πατέρα μας. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε ο γιος που χρειάζεται να τον σκοτώσει»
***
Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Η πρεμιέρα του έργου του John Logan έγινε στο Donmar Warehouse στο Λονδίνο το 2009. Έναν χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2010 στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν», ο Σταμάτης Φασουλής θα το σκηνοθετήσει με πρωταγωνιστή τον ίδιο και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο. Ο Logan έγραψε το «Κόκκινο» μετά την επίσκεψή του στην Tate Modern και την επαφή του με τους πίνακες του Ρόθκο.
Τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο Mark Rothko, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, έχει αναλάβει να δημιουργήσει μία σειρά πινάκων για ένα πολυτελές εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Μαθητής και βοηθός του ένας απόφοιτος της Καλών Τεχνών ο Κέννεθ. Δάσκαλος και μαθητής θα βρεθούν σε ένα σταυροδρόμι αναζήτησης, αναστοχασμού, αποδοχής, αμφισβήτησης και απόρριψης.
Ο Γιώργος Κιμούλης υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία, φροντίζοντας τόσο η φιλοσοφική αναζήτηση και ορολογία όσο και η «γλώσσα» του Ρόθκο να είναι βατή προς το θεατρικό κοινό.
Επιλέγει να δώσει χώρο στον νέο καλλιτέχνη και η διασκευή – πρόταση παρουσίασης του έργου δίνει στον θεατή τα απαραίτητα στοιχεία γύρω από την προσωπικότητα του Ρόθκο και τη ζωγραφική, χωρίς να τον κουράσει με περιττούς θεωρητικούς όρους.
Ο Γιώργος Κιμούλης δεν ντύνεται απλά τον ρόλο του ζωγράφου αλλά υιοθετεί τη φιλοσοφία και τη σκέψη του με αποτέλεσμα να μεταμορφώνεται στον καταθλιπτικό αμφισβητία του έργου της τέχνης με άνεση και ειλικρίνεια.
Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος, ως Κέννεθ, πείθει στον ρόλο του νέου ζωγράφου που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του και το καλλιτεχνικό του στίγμα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Το σκηνικό, δημιούργημα του Μανόλη Παντελιδάκη, θυμίζει ατελιέ ζωγράφου με τους καμβάδες, τα χρώματα. Όλα είναι τόσο τακτοποιημένα, που αναρωτόμαστε αν ήταν έτσι και το ατελιέ του Ρόθκο.
Τα κοστούμια της Σοφίας Νικολαΐδη είναι φροντισμένα, «λερωμένα» από χρώματα, όπως ταιριάζει σε ζωγράφους.
Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου αντανακλούν τον ψυχισμό των ηρώων και αφήνουν αίσθηση σαν να θέλει το σκοτάδι να γίνει φως.
Δύο άνθρωποι, δύο γενιές, δύο κόσμοι συγκρούονται, αλληλοσυμπληρώνονται, αναγεννιούνται. Η εμπειρία και το συναίσθημα θα είναι πάντα οδηγοί μας προς την αυτογνωσία.
***
Ο Γιώργος Κιμούλης με τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο στο «Μουσούρη» για το «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν
