29.3 C
Athens
Δευτέρα 15 Ιουλίου 2024

«Στα Σκοτεινά – Making Movies», φως από οκτώ διαφορετικές πληγές

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Αέναος και εξοντωτικός ο δίπολος αλληλομαγνητικός πόλεμος των στοιχείων, έξω και μέσα μας. Περισσότερο ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως. Για την κυριαρχία της διαύγειας, της ευδιαθεσίας, για την καθαρότητα της σκέψης, για την επικράτηση της διαφάνειας. Είμαστε πλασμένοι από φως, σίγουρα. Κατά βάθος είμαστε «ζήτημα φωτός», όπως λέει και ο Σεφέρης. Όμως και ο Καρούζος γράφει πως «είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή». Όντως η νύχτα μας συμφέρει. Η νύχτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες και τις αντιστάσεις. Αναπτύσσει την εμπιστοσύνη και το αίσθημα ασφάλειας. Διορθώνει τις σκέψεις. Συμμαζεύει τη θλίψη και την κάνει πιο υποφερτή. Η νύχτα σέβεται τη σιωπή και τις ενοχές. Το υποσυνείδητο τη νύχτα φανερώνεται, στα σκοτεινά. Αν η νύχτα μπορούσε να μιλήσει, θα καυχιόταν πως επινόησε τον έρωτα, στα σκοτεινά. Οι νύχτες μας συχνά διψούν για ίσκιους και ιστορίες. Στα σκοτεινά η λησμονιά έρχεται γλυκύτερη, η χίμαιρα στα σκοτεινά θα πει το λόγο της. Γιατί στο φως ζουν τα πλάσματα, αλλά στα σκοτεινά γίνεται η ζωή των πραγμάτων. Όπως στην εξαίρετη παράσταση «Στα Σκοτεινά – Making Movies» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, που επέστρεψε φέτος δριμύτερη για τρίτη σεζόν. Βασισμένη στο γνωστό “Bedtime stories” του Γιώργου Ηλιόπουλου, ανανεωμένη -με νέες αφηγήσεις και νέο casting ηθοποιών- έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2016 και συνεχίζει ακάθεκτη στον Τεχνοχώρο Cartel. Στις στράτες του Βοτανικού, σε μια παρηκμασμένη βιομηχανική ζώνη, σε μια περιοχή με αμαξοστάσια και πρώην χαρτοποιίες, όπου πλέον το λόγο έχουν οι καλλιτέχνες που τολμούν.

Το σεξ σαν ανεκπλήρωτο…

Κείμενο σκληρό, γριφώδες, σιβυλλικό, προκλητικό, κυνικά ποιητικό, με γλώσσα κοφτερή και σοκαριστική και ταυτόχρονα τρυφερή και αληθινή, με ωμό και αφοπλιστικό χιούμορ. Λόγος καταιγιστικός, αστραφτερός, ευθύς. Άτομα καθημερινά, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι δικοί μας που νομίζουμε ότι τους ξέρουμε, εξομολογούνται σε πρώτο πρόσωπο. Πυρήνας αυτών των “διαλογικών” μονολόγων, το σεξ. Το σεξ σαν πληγή, σαν απόλαυση, σαν ενοχή, σαν τραύμα, σαν όπλο, σαν όραμα, σαν απωθημένο και σαν ανεκπλήρωτο… Όλοι οι ήρωες με αφετηρία αυτό ξεκινούν να μιλήσουν, να αποκαλύψουν τη ζωή τους στο κοινό, να εκθέσουν και να ερμηνεύσουν τη ζωή τους. Η ψυχή εκφράζεται μέσα από το σώμα, άλλωστε. «…Μια άσκηση κατανόησης, μια σπουδή στις ανθρώπινες συμπεριφορές –μια λυτρωτική διαδρομή απ’ έξω προς τα μέσα και ανάποδα! Από το σκοτάδι στο φως…».

Λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, όταν οι αντιδράσεις ελαττώνονται, όταν όλοι οι μηχανισμοί που έχουμε αναπτύξει καθώς μεγαλώνουμε και οι άμυνές μας πέφτουν, όταν η γεύση του φιλιού δροσίζει τα χείλη, τότε βγαίνουν στην επιφάνεια οι αλήθειες που τόσο προσεκτικά κρύβουμε. Αυτές οι ιστορίες είναι τα «Bedtime Stories» του Γιώργου Ηλιόπουλου. Ανοίγουν οι πόρτες που τόσο προσεκτικά, τόσο φοβικά και τόσο πειθαρχημένα, συνειδητά ή όχι, φροντίσαμε να κλειδώσουμε και ό, τι πνίγουμε μέσα μας παρουσιάζεται μπροστά μας. Σαν φάντασμα. Άλλοτε σαρκαστικά, άλλοτε με παράπονο και δάκρυ.

Διαδοχικές ιστορίες

«Στα σκοτεινά», τα παρήγορα, τα λυτρωτικά. Όταν οι λέξεις ξεθωριάζουν και οι μνήμες ζωντανεύουν. Όταν η σκληρότητα της ημέρας φτάνει στο τέλος της. Όταν το πραγματικά σημαντικό μετατρέπεται σε ακέραιο σύνολο, σε ενιαίο ήχο. Όταν ο άνθρωπος συγκεντρώνει και επανασυνδέει τα κομμάτια του και ωριμάζει με την ηρεμία που ωριμάζει ένας καρπός στη φύση. Όταν η ζωή λέει την αλήθεια.
Ο Θοδωρής Βρανάς σκηνοθέτησε την παράσταση με κινηματογραφικό ύφος και με τη λογική μιας κάρτας view master. Σαν το καινοτόμο παιχνίδι που διεκδικούσαμε όταν ήμασταν παιδιά. Σαν ένα δίσκο που χωρά οκτώ διαφορετικές εικόνες… Καθεμία από αυτές είναι μια στατική τρισδιάστατη εικόνα… Έχεις την αίσθηση πως με το πάτημα ενός κουμπιού, μια ολόκληρη ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου.

Το έργο “Στα Σκοτεινά – Making Movies” μας παρουσιάζει μια σειρά από διαδοχικές ιστορίες. Το «Bedtime stories» του Γ. Ηλιόπουλου, που γράφτηκε το 2001, αποτελείται από 22 μονόλογους – στην παράσταση έχουν επιλεγεί οι οκτώ. Οι ήρωες, σύγχρονοι άνθρωποι με αγωνίες, όνειρα και ελπίδες, που προσπαθούν, όπως κι εμείς, να επιβιώσουν σε μια πραγματικότητα γεμάτη από κοινωνικές συμβάσεις. Μια σειρά από πρόσωπα που περιμένουμε να μας μιλήσουν. Σειρά διαλόγων σ’ ένα ημερολόγιο συναντήσεων, σειρά εξομολογήσεων. Άσκηση συνειδητοποίησης και κατανόησης, διαδρομή προς τα μέσα, συνάντηση με το σκοτάδι που θέλει να γίνει φως.
Το κείμενο, δυνατό, οδυνηρό, αστείο και αληθινό, έχει παρουσιαστεί θεατρικά δε και στο παρελθόν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Κρυμμένες σκέψεις και θαμμένα μυστικά, τα οποία έρχεται η ώρα να αντικρίσουν το φως της αλήθειας. Να γίνουν λύτρωση, προσδοκία και θεραπεία. Εδώ τίθενται πολλά και καυτά ερωτήματα. Είναι χειρότερα τα ψέματα που λέμε στους άλλους ή οι αλήθειες που δεν αντέχουμε οι ίδιοι και τις κρύβουμε από τον εαυτό μας; H αλήθεια είναι πιο ενδιαφέρουσα από το ψέμα; Όταν θέτεις τις σωστές ερωτήσεις, έχεις και τις πιο ζωντανές απαντήσεις. Τα στόματα ανοίγουν, τα μυστικά μαθαίνονται, τα συναισθήματα φανερώνονται, όπως και οι σκέψεις. Οι ήρωες ανασαίνουν, γίνονται αυθόρμητοι, ακόμα πιο όμορφοι, ακόμα πιο γενναίοι. Αποδεικνύεται ότι η αλήθεια είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα από το ψέμα, πιο συναρπαστική. Η πραγματικότητα κόβει την ανάσα.

Οι ερμηνείες

Για τους ηθοποιούς, η παράσταση είναι μια άσκηση τόλμης και θάρρους, γιατί πέφτουν πάνω σε θέματα τόσο απτά που μπορεί να σοκάρουν ή να εξοργίζουν. Έχουν αποτινάξει κάθε επιτήδευση και δίνουν πνοή σε χαρακτήρες τόσο ρεαλιστικούς που απαιτείται αμεσότητα και ποίηση για να υπάρξουν σκηνικά. Όλοι οι ερμηνευτές χειρίζονται εναλλάξ και την κάμερα. Το βίντεο προβάλλεται ταυτόχρονα. Ανελέητα ζουμ, παράλληλες λεπτομέρειες με συμβολισμό.
Με άπλετο ταλέντο πλάθουν τις ιστορίες τους, ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, εστιάζοντας στην ψυχοπαθολογία της συμπεριφοράς.
Επιπλέον, ενώ είναι φανερή η πρωτοβουλία της υποκριτικής αυτονομίας, είναι σαφής και η αίσθηση της ομάδας υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη τους.

Ο τρόπος που υπερασπίζονται τους ρόλους τους, η κατάθεσή τους, διοχετεύουν στο κοινό θετική ενέργεια. Οφείλω να υπογραμμίσω πως η παράσταση έχει γενναίες δόσεις γέλιου και συγκίνησης. Αυτή η εναλλαγή -παρόλο που εκ πρώτης όψεως αποτελεί μεγάλο ρίσκο- κερδίζει το θεατή. Το κοινό κατανοεί και δεν κρίνει. Δεν αποδέχεται κατ’ ανάγκη, αλλά δοκιμάζει για λίγο να μπει στα παπούτσια του άλλου, του διαφορετικού!
Πολύ σωστή η σκέψη του σκηνοθέτη να ερμηνευτούν οι γυναικείοι χαρακτήρες δίχως θηλυπρέπεια και μίμηση. Το αντίθετο θα ήταν φάουλ και θα οδηγούσε την παράσταση αλλού.
Ο Βουρνάς έχει μεν στη διάθεσή του νέους ηθοποιούς, αλλά ωστόσο πρώτης γραμμής.
Τι να πω για τον Λάζαρο Βαρτάνη; Τον ηθοποιό που τα τελευταία χρόνια μας κερδίζει, ό, τι κι αν υποδύεται, με το ήθος, το πάθος και τη συνέπειά του; Έχει ακρίβεια και πολύ σωστή αίσθηση του χρόνου. Ξέρει να υπογραμμίζει και τα αστεία και τα δραματικά σημεία. Κάνει έξοχες παύσεις. Δεν καίει με υπερβολές τις στιγμές του. Πνευματώδης, εύπλαστος, με αίσθηση του κωμικού, δυνατός στα εκφραστικά του μέσα.

Ο Ευθύμης Γεωργόπουλος λάμπει στους ρόλους του, αφού τους έχει ψηλαφήσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Έχει και έμπνευση, και φαντασία, και αίσθηση της κωμικής πινελιάς.
Πολύ καλός και υποσχόμενος ο Θανάσης Ισιδώρου, με αφοπλιστική ποιότητα και αυτοσχεδιαστική ικανότητα.
Ο Παναγιώτης Νάτσης διαθέτει μια διαβολεμένη σκηνική αδρότητα και πλούσια κωμική φλέβα. Φλεγματικός, υπονοηματικός, ανατρεπτικός. Βλέμμα, κίνηση, φωνή δημιουργούν ισορροπία και απόλαυση.

Οι συντελεστές

Οι νουάρ φωτισμοί της κυρίας των φωτισμών του ελληνικού θεάτρου Κατερίνας Μαραγκουδάκη είναι απόλυτα καθοριστικοί, ειδικά γι’ αυτή την παράσταση.
Τα σκηνικά της Σοφίας Λεγάτου λειτουργικά, απλά αλλά ευφάνταστα. Διαφανείς μεμβράνες πέφτουν από την οροφή μέχρι το πάτωμα. Παλέτες τριγύρω, πολυχρηστικές. Ανάμεσά τους κρύβονται έξυπνα τα σκηνικά μικροαντικείμενα.
Σύγχρονα λυρική η μουσική του Σωτήρη Καστάνη, χιουμοριστική στα επιμέρους σημεία.

Η σκηνοθετική ανάγνωση του Θοδωρή Βουρνά έχει το ακριβοθώρητο πλεονέκτημα της καθαρότητας. Κάνει μια εύφορη σκηνοθετική δουλειά, χαμηλού προϋπολογισμού αλλά υψηλότατης στάθμης. Οι ρόλοι απόλυτα αποσαφηνισμένοι, η καθοδήγηση ψύχραιμη, οι ιστορίες ευανάγνωστες θεατρικά, τα νοηματικά επίπεδα αντιληπτά. Θετική και η συμβολή της βοηθού του, Λυδίας Τριγώνη.

Μία μοναδική ιστορία γεμάτη ανατροπές, με πρωταγωνιστές που αισθάνεσαι ότι τους γνώριζες πάντα. Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι. Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από οκτώ διαφορετικές πληγές, από οκτώ ανθρώπινες ιστορίες.

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο: Γιώργος Ηλιόπουλος
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Βουρνάς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λυδία Τριγώνη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνογράφος: Σοφία Λεγάτου
Μουσική: Σωτήρης Καστάνης
Φωτογραφία promo/artwork: Γιώργος Γιαννίμπας
Παίζουν:
Λάζαρος Βαρτάνης, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Θανάσης Ισιδώρου, Παναγιώτης Νάτσης

Πληροφορίες

Πρεμιέρα: 14 Δεκεμβρίου 2016
Παραστάσεις: κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 8:30 μ.μ.
Από αρχές Δεκεμβρίου 2016 και για δύο περίπου μήνες
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
Εισιτήρια: 12 ευρώ, 8 ευρώ μειωμένο
Τεχνοχώρος CARTEL
Αγ. Άννης και Μικέλη 4 – Βοτανικός, στάση μετρό Ελαιώνας, T. 693-9898.258 (14.00-21.00)
www.facebook.com/staskoteinatheatro/
[email protected]
www.facebook.com/CartelTexnoxoros/

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -