Cat Is Art

Ρένα Γεωργιάδου. Δίδαξε με αγάπη και ήθος βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Νωρίς το απόγευμα της Κυριακής 18 Αυγούστου 2019 ένα έμφραγμα έριξε μαύρο στην πολύχρωμη ζωή της Ρένας Γεωργιάδου.

Άφησε την τελευταία της πνοή στην ακρογιαλιά. Δίπλα στη θάλασσα που τόσο λάτρευε…
Έτσι έκλεισε η αυλαία της αγαπημένης σκηνογράφου – ενδυματολόγου η οποία με αγάπη και ήθος δίδαξε βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση.

Ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνογράφος η οποία σχεδίασε σκηνικό παράστασης που παρουσιάστηκε στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού («Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη, με το ΚΘΒΕ, το 1972).

 

 

Αγάπης αγώνας άγονος / Σαίξπηρ Ουίλλιαμ (Συγγραφέας) / Αποστόλου Κανέλλος (Σκηνοθεσία) – Θεσσαλονίκη, Θέατρο Κήπου (30/07/1983)

 

***

 

Οι φίλοι, οι συνεργάτες και οι μαθητές της έλεγαν πως ήταν: «Μια έντονη προσωπικότητα, ζωντανή εγκυκλοπαίδεια της τέχνης και της ενδυματολογίας. Μέσα από την αυστηρότητα του λόγου της πάντα μοίραζε απλόχερα στους νεότερους τις ατέλειωτες θεωρητικές, αλλά και τις πολύτιμες εμπειρικές γνώσεις της για κάθε θέμα που αφορούσε την πολύπλευρη τέχνη του θεάτρου, την ιστορία της Αρχιτεκτονικής, της ζωγραφικής, της σκηνογραφίας, της ενδυματολογίας και της κατασκευής των σκηνικών».

***

Η Ρένα Γεωργιάδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνογραφία, ενδυματολογία και ιστορία της τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης και ξένες γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης.

Η πρώτη της επαγγελματική σκηνογραφία στο θέατρο χρονολογείται το 1966, χρονιά κατά την οποία σχεδίασε τα σκηνικά του έργου του Λουίτζι Πιραντέλλο «Κυρία Μάρλι» (σκηνοθεσία: Αλέξης Σολομός), για λογαριασμό της Ελληνικής Σκηνής της Άννας Συνοδινού. Έκανε επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια για την παράσταση «Παράβαση καθήκοντος» του Σωτήρη Πατατζή, πάλι για τον θίασο της Συνοδινού.

Στη συνέχεια σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια για περισσότερες από 120 παραστάσεις, σε έργα τόσο του διεθνούς όσο και του ελληνικού δραματολογίου.

Συνεργάστηκε επίσης με τον μέχρι τέλους φίλο της, τον Κώστα Τσιάνο. Επίσης με τον Σπύρο Ευαγγελάτο και τον Ανδρέα Βουτσινά.

Δίδαξε Σκηνογραφία – Ενδυματολογία για 3 χρόνια στη Σχολή Δοξιάδη (1965-1968) και για 20 χρόνια στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1988-2008) σε όλους τους σημερινούς πρωταγωνιστές που βγήκαν εκείνη την 20ετία.

***

Μερικές χαρακτηριστικές δουλειές της στο Εθνικό Θέατρο ήταν: Η βεγγέρα, Η φωλιά του κούκου, Συζυγικές σκηνές, Κάσπαρ, Πειρασμός, Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες, Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι, Η γειτονιά του Τσέχωφ, Λυσσασμένη γάτα.

 

***

 

Λυσσασμένη γάτα (1998). Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή. Φώτης Αρμένης (Γιατρός Μπάου), Γιάννης Καρατζογιάννης (Γκούπερ), Ρένια Λουιζίδου (Μαίη), Δημήτρης Ζακυνθινός (Αιδεσιμότατος Τούκερ), Κώστας Σαπουντζιδάκης (Υπηρέτης), Όλγα Γκάτζιου (Υπηρέτρια), Δάνης Κατρανίδης (Μπρικ), Ρέα Φορτούνα (Λάσση), Φιλαρέτη Κομνηνού (Μάγκη), Άγγελος Αντωνόπουλος (Πατέρας), Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μάνα).

 

Από το 2001, ήταν η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε ως υπεύθυνη του τεχνικού τομέα του Εθνικού Θεάτρου.

Όπως γράφει ο σκηνογράφος – ενδυματολόγος Νίκος Σαριδάκης, στη σελίδα του στο facebook, «στις μέρες εκείνες, τις πολύτιμες για όλους όσοι βρεθήκαμε με κάποιον τρόπο γύρω της, αλλά και για το Εθνικό Θέατρο, εφόσον τότε για πρώτη φορά καταγράφηκε, αναδύθηκε, συντηρήθηκε και παρουσιάστηκε ο ασύλληπτος πλούτος των κοστουμιών που ήταν καταχωνιασμένος στα υγρά υπόγεια του κτηρίου του Τσίλλερ στην Αγ. Κωνσταντίνου, όπου κρυβόταν το βεστιάριό του.

Ήταν όραμα μεγαλόπνοο της Ρένας Γεωργιάδου να γίνει μια μεγάλη έκθεση, με παρουσίαση για πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου, των σημαντικότερων ενδυματολόγων, οι οποίοι είχαν συνεργαστεί ως τότε με το Εθνικό, με αντιπροσωπευτικά κοστούμια τους. Το όραμα αυτό βρήκε άξια ανταπόκριση από τον ανοιχτόμυαλο διευθυντή τότε, τον Νίκο Κούρκουλο.

Έτσι η έκθεση έγινε στα πλαίσια της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, στην Εθνική Πινακοθήκη, την άνοιξη του 2003, με τίτλο: «Ένδυμα Θεάτρου» και είχε τεράστια ανταπόκριση. Με αφορμή αυτή την έκθεση δημιουργήθηκε από τότε το «Ιστορικό» τμήμα του βεστιαρίου όπου φυλάσσονται απείραχτα ως σήμερα τα πολύτιμα δημιουργήματα των ταλαντούχων ενδυματολόγων, μέρος των οποίων τα επόμενα χρόνια, το Υπουργείο Πολιτισμού, χαρακτήρισε «Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς».

***

Ένας άλλος τομέας δράσης για τη Ρένα Γεωργιάδου ήταν και η τηλεόραση. Εκεί χάρισε την αισθητική μέσα από τις υπέροχες σκηνογραφικές και κυρίως ενδυματολογικές συνεργασίες της στις μεγαλύτερες μεταφορές σημαντικών μυθιστορημάτων που έγιναν στην ιδιωτική τηλεόραση, στις δεκαετίες 1980-1990 κυρίως σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη («Ο Κίτρινος Φάκελος», η «Πρόβα Νυφικού», «Η Αγάπη άργησε μια μέρα» κ.α.). Για την «Αγάπη» τιμήθηκε με το βραβείο σκηνογραφίας και ενδυματολογίας στα «Πρόσωπα του ’97» της εφημερίδας «Έθνος».

***

 

Το «παρών» της είχε δώσει όμως η Ρένα Γεωργιάδου και στη Θεσσαλονίκη μέσα από τη συνεργασία της με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος είχε δουλέψει σε πάνω από 15 παραγωγές της δεύτερης κρατικής σκηνής.

Με ανακοίνωσή του ο οργανισμός εκφράζει τη βαθιά θλίψη του.

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος στις εξής παραγωγές:
•«Σέντζας» του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου (2003)
•«Δόνα Ροζίτα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1991)
•«Πάρτυ γενεθλίων» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Στέλιου Γούτη (1989)
•«Δάφνες και πικροδάφνες» των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένη Χαβιαρά, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1988)
•«Τα ξαδέλφια» του Κώστα Θλιμμένου, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαϊωάννου (1985)
•«Η βέρα – Το τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1984)
•«Αγάπης αγώνας άγονος» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κανέλλου Αποστόλου (1983)
•«Ο ανακριτής έρχεται» του Τζων Μπόυντον Πρίσλεϋ, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1983)
•«Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη (1981)
•«Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νηλ, σε σκηνοθεσία Κούλας Αντωνιάδη (1981)
•«Στη γέφυρα του Λουλέ-Μπουργκάζ» του Στέφανου Ιωαννίδη, σε σκηνοθεσία Τάκη Καλφόπουλου (1980)

 

Πράξη Β, Εικόνα 2: Η αυλή του σπιτιού της νύφης. Ματωμένος Γάμος, Στο ΚΘΒΕ το 1978.

 

•«Ο ματωμένος γάμος» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, σε σκηνοθεσία Πάνου Παπαϊωάννου (1978)
•«Ο Ταρτούφος» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Πάνου Χαρίτογλου (1978)
•«Η δοκιμασία» του Άρθουρ Μίλλερ, σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου (1976)
•«Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1974)
•«Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1973)
•«Ιφιγένεια η εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1972)
•«Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, σε σκηνοθεσία Θάνου Κωτσόπουλου (1969)

 

Λυσσασμένη γάτα (1998). Εθνικό Θέατρο: Κεντρική Σκηνή. 06/02/1998 – 24/05/1998
Φώτης Αρμένης (Γιατρός Μπάου), Δημήτρης Ζακυνθινός (Αιδεσιμότατος Τούκερ), Ρένια Λουιζίδου (Μαίη), Γιάννης Καρατζογιάννης (Γκούπερ), Μιράντα Ζαφειροπούλου (Μάνα).

 

***

Συνεργάστηκε επίσης με την Εθνική Λυρική Σκηνή και με Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Επίσης με τους θιάσους: Αντιγόνης Βαλάκου – Αλέκου Αλεξανδράκη, Γιώργου Κιμούλη, Βάσιας Παναγοπούλου.

Δούλεψε με τους περισσότερους Έλληνες σκηνοθέτες: Κωστή Μιχαηλίδη, Θάνο Κωτσόπουλο, Ανδρέα Φιλιππίδη, Νίκο Χατζίσκο, Μήτσο Λυγίζο, Αλέξη Σολομό, Σπύρο Ευαγγελάτο, Κώστα Τσιάνο, Ανδρέα Βουτσινά, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Ντίνο Δημόπουλο, Γιώργο Μεσσάλα, Γιώργο Ρεμούνδο, Στέλιο Παπαδάκη, Νίκο Ραφτόπουλο, Κανέλλο Αποστόλου, Πέρη Μιχαηλίδη κ.ά.

Το 1975 ορίστηκε υπεύθυνη τεχνικού τομέα της κρατικής μονάδας στο περιοδεύον Άρμα Θέσπιδος.

***

Ο αποχαιρετισμός της Ρένας Γεωργιάδου θα γίνει την Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019, το μεσημέρι στις 12, στο Β´ Νεκροταφείο Αθηνών (Λεωφ. Ηρακλείου 120, Αθήνα 111 42. Τηλέφωνο: 210 – 29.11.763).

Εκτύπωση
Παναγιώτης ΜήλαςΡένα Γεωργιάδου. Δίδαξε με αγάπη και ήθος βάζοντας χρώμα στο θέατρο και στην τηλεόραση

Related Posts