Πέπη Μοσχοβάκου: Δεν χρειάζεται να υποτιμούμε κανέναν για να προχωρήσουμε

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες και δημιουργούς που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει η Πέπη Μοσχοβάκου

ΕΧΑΣΑ…

Πολλές στιγμές με τους δικούς μου ανθρώπους. Την επαφή με το θέατρο, ως ηθοποιός, ως δασκάλα, ως σκηνοθέτης και ως θεατής. Μια αίσθηση ασφάλειας που ήταν πλασματική έτσι κι αλλιώς.

ΚΕΡΔΙΣΑ…

Εμπειρία στην online διδασκαλία. Αναγκάστηκα να βρω διαφορετικούς τρόπους για να βοηθήσω τους μαθητές μου και αναγκάστηκα κατά κάποιον τρόπο, να ξαναμάθω αυτά που ήξερα.

Ξαναβρήκα παλιούς φίλους, που ενώ είχαμε χαθεί με το άλλοθι της απόστασης, διαπιστώσαμε ότι μπορούμε να βρεθούμε, έστω και διαδικτυακά.

Κέρδισα χρόνο να ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Σταμάτησα να κάνω περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται και συγκεντρώθηκα σε μένα και στους δικούς μου. Άλλαξα την διατροφή μου. Ξεκουράστηκα. Διάβασα.
Είδα online παραστάσεις που είχα χάσει και χάρηκα πολύ γι’ αυτή την δεύτερη ευκαιρία.
Διαπίστωσα ότι είμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο απ’ ότι νομίζαμε, ότι έχουμε περισσότερα κοινά απ’ ότι πιστεύαμε.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ…

Κάποια πράγματα απέκτησαν όνομα τελευταία, ενώ πριν ήταν ασαφή. Μπορεί να παραείμαι αισιόδοξη, αλλά ελπίζω ότι κάτι αλλάζει.
Περιμένω λοιπόν, συνεργασίες με ανθρώπους που ξέρουν ότι ανεβάζοντας τον συνεργάτη ανεβαίνει όλη η ομάδα και δεν χρειάζεται να υποτιμήσουν κανέναν για να προχωρήσουν. Από αυτούς που κάποτε έφταιξαν, είτε ακούστηκε το όνομά τους είτε όχι, να νιώσουν τι έκαναν και να επαναπροσδιορίσουν την συμπεριφορά τους, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, και από τους «αυτόπτες μάρτυρες» να βρουν την δύναμη να στηρίξουν αυτόν που τους χρειάζεται.
Περιμένω με ανυπομονησία και χαρά την ταινία «Καλάβρυτα 1943» του Νικόλα Δημητρόπουλου στην οποία συμμετέχω. Να δω επιτέλους από κοντά τους μαθητές μου στο «Θέατρο Επί Κολωνώ» για το μάθημα «Υποκριτική σε κείμενα in progress».
Περιμένω να διαβάσω ελληνικά κείμενα από νέους συγγραφείς που γράφουν από την ψυχή τους για θέματα που τους αγγίζουν και που τα γνωρίζουν.