Cat Is Art

Pavlos. Τα Φιλιατρά τον αποχαιρέτησαν στα 89 του χρόνια…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Το 1978 ο Luigi Carluccio γράφει στο “Panorama”: «Ο Παύλος μπορεί να μεταμορφώσει τον τηλεφωνικό κατάλογο της Νέας Υόρκης σ’ ένα κλασικό κύπελλο. Τον ανοίγει στις 360 μοίρες και τον πλάθει, όπως κάνουν οι αγγειοπλάστες με τον πηλό».

Ο διεθνούς φήμης Έλληνας καλλιτέχνης και εικαστικός Pavlos, κατά κόσμον Παύλος Διονυσόπουλος, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών.

Ο σπουδαίος καλλιτέχνης, που είχε εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε κορυφαίες διεθνείς διοργανώσεις, ζούσε στη Γαλλία αλλά δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του την οποία επισκεπτόταν συχνά.

Στα Φιλιατρά έγινε και η κηδεία του την Κυριακή 16 Ιουνίου 2019.

 

 

Pavlos. Οι ποδοσφαιριστές. Στο Μετρό της Ομόνοιας.

 

Γεννημένος στα Φιλιατρά της Μεσσηνίας το 1930 ο Παύλος (Διονυσόπουλος) σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1949-1953) με δάσκαλο το Γιάννη Μόραλη.

Το 1954 με υποτροφία του γαλλικού κράτους πήγε στο Παρίσι, ενώ την περίοδο 1955-1958 εργάστηκε στην Αθήνα για τη διαφήμιση και το θέατρο.
Το 1958 έφυγε ξανά για το Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Παρόλο που οι αναζητήσεις του συγγενεύουν και συμπορεύονται με αυτές των νεορεαλιστών, των καλλιτεχνών της ποπ αρτ και της επιστροφής στην παραστατικότητα, ποτέ δεν εντάχθηκε σε κανένα απ’ αυτά τα κινήματα, παραμένοντας ένας συναρπαστικός οδηγός της μοντέρνας τέχνης του τόπου μας.

Η εργασία του Παύλου αποτελεί μέρος των πιο σημαντικών πρωτοποριών της γενιάς του. Ως βάση της εργασίας του χρησιμοποίησε την αφίσα, με ό,τι εννοιολογικό και υλικό υπονοεί αυτή στην υφή της. Για περισσότερο από 30 χρόνια σωρεύει χρώματα, λωρίδες, τοποθετεί όγκους επάλληλους αναδομώντας τα αντικείμενα, ιδιαίτερα χάρη στην κινητική τάση και την ένταση της φοράς των τυλιγμένων λωρίδων. Θέμα του έργου του ήταν το τρόπος της εργασίας πάνω στο πρωτότυπο υλικό.

 

 

Μέσα από τις αναδιπλώσεις του χαρτιού, αρχίζουν να μορφοποιούνται τα πρώτα εικονιστικά μοτίβα. Καταναλωτικά αγαθά και καθημερινά αντικείμενα λουλούδια και δέντρα, αρχικά μεγεθυσμένα με διάθεση γιγαντισμού, εγκλωβίζονται μέσα σε φύλα πλεξιγκλάς, απομονώνονται από το περιβάλλον τους, αποφορτίζονται από τη χρήση, τη λειτουργία και τις ιδιότητες τους.

Η εμμονή σε συγκεκριμένα θέματα, ο χειροτεχνικός χαρακτήρας με τους λεπτούς, σύνθετους και περίτεχνους συνδυασμούς του χαρτιού, η πλαστικότητα και η πλούσια χρωματικότητα που προκύπτει από το ίδιο το υλικό -ποτέ δε χρησιμοποιεί πινέλα και χρώματα- γίνονται βασικά χαρακτηριστικά της δουλειάς του.

Το Δάσος π.χ. (Kunstverein, Αννόβερο, 1972 που θα παρουσιάσει αρκετές φορές στη συνέχεια συνδυάζει τα δέντρα σε φυσικό μέγεθος από χαρτί και πλεξιγκλάς με πραγματικά παγκάκια και ήχους πουλιών, μια τεχνητή φύση που όμως υποβάλλει στο θεατή την εντύπωση ότι βρίσκεται σ’ ένα πραγματικό δάσος.

Στο ίδιο κλίμα κινούνται και τα υπόλοιπα περιβάλλοντα, ενώ το 1973 οργάνωνε ένα happening (Museum Folkwang, Essen, Γερμανία) που θα επαναλάβει και αργότερα: με ειδική κόλλα βραδείας πήξεως σχεδιάζει φιγούρες αθλητών σ’ έναν τοίχο, που τις αποκαλύπτουν οι θεατές πετώντας χρωματιστά κομφετί.

 

Pavlos. Δάσος, 1983. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Θεσσαλονίκης.

 

Από τα Περιβάλλοντα που κατά καιρούς δημιούργησε (Κουρτίνες, Έξι κίονες, Δάσος, Σημαίες κλπ.) ο θεατής αποκομίζει την αίσθηση μιας μεταφυσικής εσωτερικής μοναξιάς όμοια με εκείνη της Pittura Metafisica του Giorgio De Chirico και του Carlo Carra, εισερχόμενος όμως στις τρεις διαστάσεις.

Η πραγματικότητα σκηνοθετείται εξ αρχής, γίνεται πίνακας που εκτυλίσσεται και συμπεριλαμβάνει την ίδια τη ζωή. Παρά το τρισδιάστατο των αναπαραστάσεών του, παρέχει αδιάκοπα την άποψή του για την ψευδαίσθηση, τη φωτοσκίαση, την προοπτική, γίνονται ενδεικτικά της ζωγραφικής καταγωγής της σκέψης του Παύλου.

Η τεχνική άλλωστε του κομμένου χαρτιού στα χέρια του, απέκτησε τον τύπο μιας ready made παλέτας.

Τον Απρίλιο 1979 το περιοδικό Vogue φωτογραφίζει τα μοντέλα του μπροστά σε γλυπτά του Τάκη και του Παύλου.

 

Ο Παύλος στο εργαστήριό του στο Παρίσι.

 

Το 1980 η Ελλάδα αφιερώνει στον Παύλο το περίπτερό της στην Μπιενάλε της Βενετίας με μια εγκατάσταση έργων του σε boldluc, την κορδέλα με την οποία δένουν τα πακέτα.

Το 1985 εγκαινιάζοντας το θεσμό των πολιτιστικών πρωτευουσών της Ευρώπης στην Αθήνα, ο Παύλος πραγματοποιεί μια έκθεση των Σημαιών της Κοινότητας στο Μουσείο Πιερίδη της Αθήνας.

Την ίδια εποχή το γερμανικό κανάλι ZDF γυρίζει μια τριαντάλεπτη ταινία για τον Παύλο και τα έργα του. Το 1988 η Νεκρή Φύση του Παύλου γίνεται εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Palette, ενώ η αεροπορική εταιρεία Air France προωθεί στο διεθνή Τύπο μια διαφημιστική εκστρατεία βασισμένη στο έργο του Παύλου «Το Μαγικό Τραπέζι».

Εκτύπωση
Παναγιώτης ΜήλαςPavlos. Τα Φιλιατρά τον αποχαιρέτησαν στα 89 του χρόνια…

Related Posts