Πηγή: FLORENTIA
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ= Πάμε λοιπόν να δούμε την «ιερή γη» που ποτίζεται με αίμα… Γιατί όπως έχω πει άπειρες φορές η Ιστορία έχει πάντα δύο πλευρές… Όι αναφορές μου θα είναι ιστορικές και τεκμηριωμένες. Η Παλαιστίνη για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν απλώς μια «γεωγραφική» έκφραση και μάλιστα κάποιοι λένε πρόσφατη, εννοώντας σύγχρονη (όλα είναι σχετικά) γιατί τον όρο αυτό τον δημιούργησαν οι Ρωμαίοι κατακτητές από την λέξη Φιλισταίοι (Παλαιστίνη=γη των Φιλισταίων), για λόγους διοικητικής ευκολίας, όπως ακριβώς οι Γάλλοι που κατέλαβαν το 1919, τα εδάφη της αριστερής όχθης του Ρήνου (βάσει της συμφωνίας της ανακωχής) ονόμασαν την περιοχή Ρηνανία. Δεν θα ασχοληθούμε όμως τώρα με την ονομασία της. Για τους Εβραίους της Παλαιάς Διαθήκης ήταν η Γη Χαναάν ή Γη της Επαγγελίας. Για τους Χριστιανούς η Αγία Γη, εκείνη που είδε τη γέννηση, τη διδασκαλία και τον θάνατο του Χριστού. Για τους Άραβες, είναι επίσης ιερή γη, αφού στην Ιερουσαλήμ ο Μωάμεθ, ιππεύοντας τη λευκή φοράδα του και οδηγούμενος από τον αρχάγγελο Γαβριήλ, ανελήφθη και εισήλθε στον παράδεισο του Αλλάχ. Το έδαφος αυτό, ποτέ δεν ήταν πυκνοκατοικημένο. Εκτός από τους Φιλισταίους, που δεν κατείχαν, άλλωστε, παρά μια παραλιακή λωρίδα γης, 2000 χρόνια π.Χ., και που εξαφανίστηκαν εδώ και 21 αιώνες περίπου, όταν ο Πομπήιος κατέλαβε τη χώρα, η Παλαιστίνη γνώρισε από την αρχαιότητα, στα εδάφη της, πολλούς λαούς που διαδέχτηκαν ο ένας τον άλλο ή συνυπήρξαν. Οι λαοί αυτοί ήταν Σημίτες, αλλά και από άλλες φυλές. Για να μην αναλωθούμε σε αναφορές μη ουσιαστικές, θα μιλήσουμε μόνο για τους λαούς που είχαν το “προβάδισμα” στη ζωή της Παλαιστίνης, για μεγάλο χρονικό διάστημα, τους Εβραίους και τους Άραβες. Ως Εβραίοι, Ισραηλίτες ή Ιουδαίοι, έζησαν στην Παλαιστίνη (ως κύριοί της) επί 13 συνεχείς αιώνες, από τότε που γύρισαν από την Αίγυπτο, ως την εποχή της διασποράς, όταν διασκορπίστηκαν σε όλο τον κόσμο, τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Μπορούμε, όμως, να θεωρήσουμε την παρουσία τους, ακόμη παλαιότερη όταν λάβουμε υπόψη μας ότι ο Αβραάμ που ήρθε από την Ουρ στη Χαλδαία, έστησε τη σκηνή του στη Γη Χαναάν, “ένθα ρέει μέλι και γάλα”, τη δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Πρέπει, εν τούτοις, να σημειωθεί ότι κατά τη μεγάλη αυτή χρονική περίοδο, ο περιούσιος λαός γνώρισε πολλές φορές τον εκπατρισμό και την ξενική κατοχή, ώστε να μπορούμε να πούμε, ότι οι Εβραίοι υπήρξαν κύριοι των τυχών των μόνο για 600 χρόνια. Και οι Άραβες; Οι Άραβες (εκείνοι που κατοικούν στην έρημο ως ετυμολογία) ήλθαν από την έρημο το 638, όταν ο χαλίφης Ομάρ μπήκε στην Ιερουσαλήμ, όπου βρήκε αρκετούς Εβραίους, γιατί δεν είχαν όλοι εκπατρισθεί. 638 με 1948. Δεκατρείς αιώνες. Αλλά οι Άραβες, εκτός από τους καλπάζοντες δημογραφικώς τελευταίους αιώνες, δεν υπήρξαν ποτέ πολυάριθμοι. Ποτέ δεν είχαμε αραβικό παλαιστινιακό βασίλειο. Την εξουσία στη χώρα ασκούσαν, από μακριά, η Δαμασκός, η Βαγδάτη και αργότερα η Κωνσταντινούπολη. Με αυτή την εισαγωγή τι διευκρινίζω; Ότι τα ιστορικά δικαιώματα αν μπορούμε να τα πούμε έτσι, των Εβραίων και των Αράβων, είναι εξίσου βάσιμα. Και αυτό είναι το δράμα…
