16.8 C
Athens
Κυριακή 18 Απρίλιος 2021
spot_img

Νίκος Ορφανός, ένας εφτάψυχος κομάντο

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Τόλμησε κι έκανε το χόμπι του επάγγελμα. Μια εσωτερική παρόρμηση τον έσπρωξε στο θέατρο. Δεν το μετάνιωσε ποτέ. Ούτε αυτός ούτε το θέατρο. Ως ηθοποιός είναι καταδρομέας, κομάντο σε επικίνδυνη αποστολή. Δεν σταματά αν δεν τη φέρει εις πέρας. Ως άνθρωπος είναι από αυτούς που δεν αρκούνται στα συνηθισμένα, στις έτοιμες απαντήσεις και στις προσφερόμενες λύσεις. Ο Νίκος Ορφανός ψάχνεται, πεισμώνει, κάνει σχέδια, προβληματίζεται, αξιολογεί και δίνει προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αγαπά τις αλλαγές και τις αναζητήσεις. Άριστος χειριστής του λόγου, ετοιμόλογος, διαθέτει παιδεία και εξαιρετικά αναλυτική σκέψη. Γι’ αυτόν η μάθηση είναι ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ. Πιστεύει πως η τέχνη οφείλει να προσφέρει χαμόγελο. Μου λέει πως στα γεράματά του, σε καμιά πενηνταριά χρόνια (νέος θα είσαι ακόμα Νίκο, γεράματα τα λες αυτά;), φιλοδοξεί να αποσυρθεί στην Κρήτη και να γράψει βιβλία. Υποθέτω απέναντι από τη Σπιναλόγκα, εκεί όπου πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της σειράς «Το νησί» της Βικτόρια Χίσλοπ. Υποδύεται τον έναν από τους δύο γιατρούς της κοινότητας των χανσενικών. Μαγεύτηκε από τον τόπο, τον εξερεύνησε, τράβηξε υπέροχες φωτογραφίες. Με ανεξάντλητο χιούμορ, συναισθηματικός, πολυσχιδής και πολυτάλαντος πόρρω απέχει από τη σοβαροφάνεια. Αν κάποια μέρα τον πετύχετε γύρω από την Ακρόπολη ή το Μουσείο μαζί με την ομάδα των Εφτάψυχων να ταΐζει γατοσυμμορίες, μην αναρωτηθείτε. Είναι αυτός και το απολαμβάνει. Γνήσιος γατάνθρωπος, με έμφυτη αγάπη και ιδιαίτερη ευαισθησία προς τα ζώα. Κάπως έτσι τον εντόπισα κι εγώ. Μια φράση που τον επηρέασε και την επαναλαμβάνει συχνά, λέει «Νίκος είναι αυτός που νικάει». Καλό, ε; με ρωτάει. Πολύ καλό Νίκο μου, πάνω που θα το ‘λεγα. Από το στόμα μου το πήρες. (Πάνω, ο Νίκος με το Μελινάκι. Στη φωτογραφία κάτω ο Νίκος με τον Ντα Βίντσι).

Διαβάστε λέξη προς λέξη τη συζήτησή μας.

 

Γεννήθηκα στον Πειραιά και μεγάλωσα στο Ρέντη. Όλη μου την εφηβεία την πέρασα εκεί και στις γειτονιές του Πειραιά. Καμίνια, Απόλλωνας, Πασαλιμάνι, Φάληρα, εκεί τριγυρνούσαμε, εκεί πίναμε καφέ, εκεί πήγαμε φροντιστήρια, εκεί πρωτοερωτευτήκαμε.  Πρόλαβα τις αλάνες, τις φιστικιές, τα βυρσοδεψεία, τους δρόμους χωρίς αυτοκίνητα, που βάζαμε φιλέ και παίζαμε βόλεϊ, το ψωμί με ζάχαρη, το γαλατά, τα μπακάλικα και τόσα άλλα. Δε λυπάμαι που αλλάζουν όλα. Μ’ αρέσουν οι αλλαγές.

Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με το θέατρο;

* Τέλη δεκαετίας του ’80 περνάω στη Φιλοσοφική Αθηνών, στην Ψυχολογία, καθότι ήταν ο μοναδικός τομέας που με ενδιέφερε. Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι η απόλυτη μιζέρια και κακομοιριά. Παθαίνω κατάθλιψη με τις συνθήκες και την έλλειψη επικοινωνίας με τους συμφοιτητές μου και αρχίζω να ψάχνομαι. Σε ένα περιοδικό διαβάζω μια συνέντευξη του παλιού αθλητικού ρεπόρτερ Γιάννη Διακογιάννη, που έλεγε ότι «ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που θα κάνει το χόμπι του επάγγελμα». Αυτό πρέπει να κάνω, λέω. Μου άρεσε το σινεμά, η μουσική βέβαια, αλλά θέατρο ελάχιστη σχέση είχα. Μια εσωτερική παρόρμηση με σπρώχνει να δώσω εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης. Περνάω με υποτροφία και από τότε δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Θυμάσαι κάποια φράση που σου είπε κάποιος και σε επηρέασε στη ζωή σου;

* Θυμάμαι κάμποσες. Ο δάσκαλός μου ο Μίμης ο Κουγιουμτζής: «Μη μου το λες, δείξτο μου». Ο Περικλής ο Χούρσογλου: «Αν δεν υπερασπιστείς εσύ τη δουλειά σου, δε θα την υπερασπιστεί κανένας για λογαριασμό σου». Και ο αγαπητός μου συνάδελφος Σαράντος Γεωγλερής: «Μην ξεχνάς ότι είσαι ένα τρένο που συνεχώς πηγαίνει. Σταματάς σε κάποιους σταθμούς. Όποιος προλάβει ανεβαίνει. Όποιος δεν πρόλαβε το έχασε. Το τρένο συνεχίζει την πορεία του». Και άλλη μια που τη διάβασα, δε θυμάμαι πού ακριβώς, αλλά είναι η σημαντικότερη: «Νίκος είναι αυτός που νικάει». Καλό, ε;

΄Ενας καλλιτέχνης μπορεί να προγραμματίσει τη σταδιοδρομία του;

* Μπορεί σε γενικές γραμμές. Όσο γίνεται γνωστός και αποκτά ελευθερία επιλογών. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία τελικά. Το σημαντικό είναι να είσαι σε ετοιμότητα για τα καλά πράγματα, που αναπόφευκτα θα σου έρθουν κάποια στιγμή.

Η ηθοποιία χρειάζεται πειθαρχία;

* Απολύτως. Μόνο που αυτή την ορίζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Οπότε ουσιαστικά είναι ελευθερία. Εγώ διαλέγω την πειθαρχία μου, ανάλογα με την ποιότητα της δουλειάς που θέλω να προσφέρω. Ο ηθοποιός είναι κομάντο. Συνεχώς ασκείσαι, συναισθηματικά, σωματικά, πνευματικά. Όσοι σταματούν, θεωρώντας ότι πια το «έχουν», τελείωσαν. Η ηθοποιία είναι ένα ταξίδι μάθησης που δε σταματά ποτέ.

Σε τι διαφέρει η ερμηνεία ενός θεατρικού ρόλου από την ερμηνεία ενός κινηματογραφικού ή τηλεοπτικού;

* Στο θέατρο εσύ ελέγχεις τα πάντα. Όλοι εξαρτώνται από σένα. Αν ο ηθοποιός δε συναινέσει, τα οράματα του σκηνοθέτη, του συγγραφέα, και των υπολοίπων πάνε στο διάολο. Στο σινεμά ο σκηνοθέτης ελέγχει περισσότερο την υπόθεση. Η ερμηνεία των συναισθημάτων στο σινεμά παίζεται σε ημιτόνια και σε μικροκλίμακα. Έχεις το πλάνο που τα μεγεθύνει. Στο θέατρο εσύ τα μεγεθύνεις. Τα εκφραστικά σου μέσα και η τεχνική σου πρέπει να είναι πολύ πιο δυνατά για να υπερνικά την απόσταση ανάμεσα σε σένα και στον κάθε θεατή.

Σε ενδιαφέρουν περισσότερο οι ρόλοι ή οι συνεργασίες;

* Οι συνεργάτες. Σκοτίστηκα για τους ρόλους. Πριν από τρία χρόνια με φώναξαν για μια σειρά, να κάνω το φίλο του πρωταγωνιστή. Είχα ήδη κάνει κάμποσους τέτοιους και είχα βαρεθεί. Πάω, μου δίνουν τα σενάρια, και τους λέω ξέρετε δε με ενδιαφέρει. Μα, μου, τέλος λέω, δεν ξαναπαίζω τέτοιο ρόλο. Σκέψου το, μου λέει ο σκηνοθέτης, μου δίνει τρία σενάρια και πάρε, μου λέει, και ένα DVD να δεις δύο ταινίες μικρού μήκους που έχω κάνει, να δεις τη δουλειά μου. Πάω σπίτι, διαβάζω τα σενάρια, αποφασίζω να πω όχι, και βάζω να δω τα ταινιάκια. Μου αρέσουν τόσο πολύ, τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω: Ο ρόλος είναι μια μαλακία, αλλά θέλω να δουλέψω μαζί σου, οπότε σου λέω ναι. Ο ρόλος ήταν ο Μάρκος, η σειρά ήταν το «Μπαμπά μην τρέχεις», ο σκηνοθέτης ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, με τον οποίο τώρα γυρίζουμε το «Νησί».

Μελλοντικά επιθυμείς να ασχοληθείς πιο ενεργά και με τη σκηνοθεσία;

* Ήδη έχω ξεκινήσει. Όσο περνάει ο καιρός πιστεύω ότι έχω και την απαιτούμενη καλλιέργεια για κάτι τέτοιο και την ικανότητα να βλέπω συνολικά ένα έργο στην πραγμάτωσή του και βέβαια, αγαπώ πολύ και τους ηθοποιούς. Θυμώνω όταν άσχετοι σκηνοθέτες του θεάτρου, όπως είναι οι περισσότεροι, τους κακομεταχειρίζονται. Προσπαθώ να κάνω ένα είδος θεάτρου που να έχει πραγματικό λόγο ύπαρξης και να αναπτερώνει το κέφι των θεατών. Βαρέθηκα τις παραστάσεις της ψυχοδραματικής μιζέριας. Χρειάζομαι δουλειές που να δίνουν χαμόγελο, και τέτοιες θα κάνω.

Φλέρταρες ποτέ με κάποια άλλη τέχνη;

* Η μουσική είναι το μεγάλο μου πάθος. Ακούω και μαζεύω δίσκους από 12 χρονών. Είμαι φανατικός ακροατής του Γιάννη Πετρίδη 27 χρόνια. Παράλληλα προσπαθώ να ολοκληρώσω ένα σενάριο για μια κινηματογραφική ταινία. Και στα γεράματά μου, σε καμιά πενηνταριά χρόνια, θα αποσυρθώ στην Κρήτη και θα γράφω βιβλία.

Ποια είναι η δυνατή σου πλευρά και ποια η αχίλλειος πτέρνα σου;

* Η δυνατή μου πλευρά είναι το χιούμορ μου και η ικανότητα να μετατρέπω κάθε αναποδιά σε πείσμα για κάτι καινούριο. Η αδυναμία μου είναι ότι είμαι περισσότερο συναισθηματικός από ό, τι θα ήθελα και ερωτεύομαι μέχρι θανάτου.

Ποια είναι η δική σου απάντηση στην ύφεση;

 

* Ψυχραιμία και δημιουργικότητα. Τίποτα άλλο. Πρέπει να ξαναγίνουμε χρήσιμοι, γιατί οι περισσότεροι θέλουν να παίρνουν τζάμπα λεφτά. Πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω. Πλήρης ανατροπή σε όλα. Και κυρίως στα μυαλά και στη ζωή μας.

Υπάρχει πολιτισμός στην καθημερινότητά μας;

* Βεβαίως. Εμείς τον δημιουργούμε. Όταν σεβόμαστε τον άλλο, αυτό είναι ο σπουδαιότερος πολιτισμός της καθημερινότητας. Αλλά βλέπεις έχουμε γίνει πρωταθλητές στην απαξίωση, την περιφρόνηση, την αγένεια, την έλλειψη ευαισθησίας. Δεν μπορείς να είσαι τέτοιος άνθρωπος και να έχεις μια ωραία κοινωνία. Εμείς καταστρέφουμε τα πάντα.

Η σχέση σου με τα ζώα πώς ξεκίνησε; Πώς τη βιώνεις τώρα;

* Η αγάπη μου για τα ζώα είναι έμφυτη. Από μικρό παιδί μάζευα αδέσποτες γάτες. Έχω ιδιαίτερη ευαισθησία στα αδέσποτα και όσο υπάρχουν στον κόσμο ποτέ δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένος. Κατάφερα να αποκτήσω κατοικίδια όταν μετακόμισα σε δικό μου σπίτι. Τώρα έχω δύο γάτες τον Ντα Βίντσι το γάτο μου και το Μελινάκι, που το μάζεψα τον περασμένο Ιούλιο, και σκαρφαλώνει στο πληκτρολόγιο τώρα που γράφω. Ταΐζω και τρεις γάτους της γειτονιάς που έρχονται στην αυλή μου: Τον Τζίτζη, τον Κομάντο και τον Βασίλη. Παράλληλα, όποτε έχω χρόνο βοηθάω εθελοντικά στις Εφτάψυχες, μια οργάνωση που ταΐζει αδέσποτα. Θα με δείτε καμιά φορά στην Ακρόπολη και στο Μουσείο να ταΐζω τις γατοσυμμορίες εκεί.

* Η σειρά “Νησί” είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα της Βικτόρια Χίσλοπ.

* Οι δύο φωτογραφίες από τα γυρίσματα στη Σπιναλόγκα είναι του ηθοποιού Αλέξανδρου Λογοθέτη.

 

 

 

 

 

 

 

Σχετικά άρθρα

Stay Connected

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
691ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -spot_img

Τελευταία άρθρα