Ο Βασίλης Αλεξάκης έφυγε με «μια πένα, κάμποσο μελάνι, μερικές κόλλες χαρτί» στα χέρια…

Δυο λόγια αποχαιρετισμού (*) για τον Βασίλη Αλεξάκη από τον γιο του Δημήτρη…

***

«Ο πατέρας μου έφυγε χθες από τη ζωή λίγο μετά τις 3 το απόγευμα, ήρεμα, έχοντας δίπλα του την Gultamze, που τον φρόντιζε τους τελευταίους μήνες, και μένα.
Η μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή προς τον κήπο. Ένας από τους δύο διασώστες του ΕΚΑΒ που διαπίστωσαν τον θάνατο έτυχε να είναι και ο ίδιος συγγραφέας. Άρχισε να κλαίει.
«Τον αγαπούσα τον κύριο Βασίλη, έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία και τον έχω πάει 5 φορές στο Σωτηρία…».
Κατάλαβα πως η Φωτεινή είχε φτάσει από τη φωνή της. Πριν τον πάρουν οι υπάλληλοι του γραφείου τελετών, ψάξαμε με τον Γιώργο τη μικρή αποθήκη, το γραφείο, και αφήσαμε στα χέρια του μια πένα, κάμποσο μελάνι, μερικές κόλλες χαρτί.

***

Η κηδεία του θα είναι πολιτική. Η ταφή θα γίνει τις προσεχείς μέρες στου Ζωγράφου, με ελάχιστους (εξαιτίας των συνθηκών) παρευρισκόμενους.
Αντί στεφάνων, όσες και όσοι το επιθυμούν μπορούν να κάνουν μια δωρεά, συνοδεύοντας την κατάθεσή τους με την ένδειξη

«Μνήμη Βασίλη Αλεξάκη»

-στο συντονιστικό των εργαζομένων δημόσιας υγείας Support Health Workers

-στη συλλογική κουζίνα «El Che-f»

-ή στην εφημερίδα «Η Σχεδία» την οποία είχε διανείμει ο ίδιος στους δρόμους.

Έχουμε 12 Ιανουαρίου 2021, μόλις άρχισε να βρέχει. Στη Γεωργία, λένε πως όταν «ο καιρός κλαίει» — σημαίνει ότι κάποιος καλός άνθρωπος έφυγε, λέει η Gultamze.

***

Συντονιστικό πρωτοβάθμιων σωματείων των νοσοκομείων Αττικής «Support Health Workers» – Δικαιούχος: Ζανέτα Λυσικάτου, Ταμίας συλλόγου εργαζομένων Αγίου Σάββα – Τράπεζα Πειραιώς, IBAN: GR6701713160006316010070171

***

Συλλογική κουζίνα El Che-f – Δικαιούχος: Δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών – Εθνική Τράπεζα, IBAN: GR19 0110 1630 0000 1634 8043 841

***

Εφημερίδα «Η Σχεδία» – Δικαιούχος: Διογένης ΜΚΟ, Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία – Εθνική Τράπεζα, IBAN: GR63 0110 1460 0000 1462 0666 454 – Eurobank, IBAN: GR80 0260 6300 0000 1020 1010 562

***

(*) Το παραπάνω κείμενο είναι από τη σελίδα του Δημήτρη Αλεξάκη στο facebook.