Είναι τόσα πράγματα στον κόσμο που δεν χωράει ο νους μας.
Κυρίως πώς οι άνθρωποι έρχονται στις ζωές μας και πώς φεύγουν το ίδιο ξαφνικά.
Στην περίπτωση της Σοφίας ίσως αυτό να ήταν προδιαγεγραμμένο.
Είχε αυτή την εφηβική ορμή.
Σαν να ανοίγει ξαφνικά μια πόρτα κι έπειτα να κλείνει με δύναμη.
Ανεξάρτητη, παλιά ψυχή.
«Την επόμενη φορά θα είμαστε ακόμα καλύτερες!».
Παρ’ όλα αυτά Σοφία, μένει μόνο η ανάμνηση της φωνής σου κάθε φορά που έλεγες
«Και λέω πως είμαι ακέριος (ακέραιος) άνθρωπος και μόνος».
Κι εκείνο το ποίημα που «έστελνες» από σκηνής στη μάνα σου, που την έχασες μικρό παιδί, και τώρα θέλουμε να πιστεύουμε πως θα σ’ έχει αγκαλιά:
«Ναι μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
Τί αριθμό πήρα; Τον ουρανό αυτόν μου έχουν δώσει. Δεν είναι εκεί;
Μπορώ να της ουρλιάξω ένα μήνυμα;
Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ
μικρό παιδί κατουρημένο γοερά
μούσκεμα ο φόβος ως απάνω
κι ακόμα να στεγνώσει.
Να ‘ρθει να τον αλλάξει».
Αντίο
* Φωτογραφίες από τη γενική δοκιμή της παράστασης «Εγώ η άνθρωπος», που δώσαμε πριν λίγες μέρες με τη Σοφία Σεϊρλή, την Ευσταθία και τον Χάρη Μπότση στο Φεστιβάλ Ερμιονίδας.
***
* Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο χρονολόγιο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Μάνου Καρατζογιάννη στο F/B.
