Δεν έχω συνέλθει ακόμα από το νέο του θανάτου της Σοφίας Σεϊρλή… Για την ακρίβεια αδυνατώ να συλλάβω ότι συνέβη.
Έχω χάσει μία εγκάρδια φίλη, που από μόνη της έφτιαχνε το κέφι της και το κέφι των άλλων. Έναν άνθρωπο με χιούμορ. Επίσης, πολύ φίνα σε όλα της. Μία πολύ chic και όμορφη γυναίκα.
Και έχουμε χάσει όλοι μια πολύ σπουδαία ηθοποιό, μία τελειοθήρα επί σκηνής, επινοητική, ακριβολόγο και λεπτουργό. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ σε ένα από τα πιο δύσκολα ερμηνευτικά κείμενα που είχε παίξει: τον μονόλογο «Τζάκυ Ο» της Ελφρίντε Γέλινεκ, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου.
Την είχα δει πέντε φορές εκείνη την παράσταση για να μπορέσω να συλλάβω το εύρος και το βάθος της. Φυσικά, υπήρξε αξεπέραστη και σε κάθε συνεργασία της με τον Βασίλη Παπαβασιλείου και τον Νίκο Μαστοράκη.
Πιστεύω επίσης ότι η Σοφία αντιπροσώπευε ένα είδος ηθοποιών που όσο περνούν τα χρόνια προβλέπω ότι θα σπανίζει: εκείνων που έχουν την ικανότητα να εξυψώνουν το ρόλο τους, χωρίς να καταλαμβάνουν με άνοστα μέσα περισσότερο «χώρο» απ’ όσο του αναλογεί στην παράσταση, αλλά, οδηγώντας στο μέγιστο δυνατό την πυκνότητά του, με στόχο να αποκτά βαρύτητα και ουσία, ώστε να μένει αξέχαστος.
Γιάννης Κωνσταντινίδης
