Η Νάταλι Πόρτμαν και προσωπικότητες του κινηματογράφου καταδικάζουν το μποϊκοτάζ στον Ναντάβ Λαπίντ

Η Νάταλι Πόρτμαν και η Ζιστίν Τριέ είναι μεταξύ των περισσότερων από 350 προσωπικοτήτων της κινηματογραφικής βιομηχανίας που υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή καταδικάζοντας το πολιτιστικό μποϊκοτάζ κατά του Ισραηλινού σκηνοθέτη Ναντάβ Λαπίντ. Σφοδρός επικριτής της κυβέρνησης του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Λαπίντ ζει αυτοεξόριστος στη Γαλλία από το 2021.

Η τελευταία του ταινία, «Yes!», χαρακτηρίστηκε ως «ανελέητη επίθεση στον ισραηλινό εθνικισμό» από το Variety. Η επιστολή αναδεικνύει τον ευρύτερο πολιτισμό της εκφοβιστικής ατμόσφαιρας που εξαπλώνεται μέσα από τους κινηματογραφικούς θεσμούς. «Αντί να ανοίγει μια συζήτηση για πιθανές μορφές αντίστασης, βλέπουμε την εξάπλωση τακτικών εκφοβισμού που κλείνουν ακριβώς αυτόν τον χώρο για όραμα, σκέψη και αγώνα».

Υποτίθεται ότι o Ναντάβ Λαπίντ θα ήταν κριτής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μασσαλίας, αλλά όχι πλέον επειδή οι ακτιβιστές του κινήματος «Ελεύθερη Παλαιστίνη» θα έφευγαν από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου απλώς και μόνο λόγω της παρουσίας του.

Τι ακριβώς θέλει το κίνημα «Ελεύθερη Παλαιστίνη» από τους Εβραίους Ισραηλινούς εκτός από τον άμεσο θάνατο; Επειδή έχει κάνει όλα όσα ισχυρίζονται ότι θέλουν και εξακολουθούν να τον μισούν σε σημείο μποϊκοτάζ. Ορισμένες διασημότητες όπως η Νάταλι Πόρτμαν, η Ζυστίν Τριέ και ο Ζακ Οντιάρ υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή που αντιτίθεται στο μποϊκοτάζ, αλλά δεν βλέπω το «Ελεύθερη Παλαιστίνη» να γίνεται ξαφνικά λογικό.

Αυτό συμβαίνει όταν το Variety και η καλλιτεχνική κοινότητα στο σύνολό της συνεχίζουν να ενισχύουν τις φωνές της συμμαχίας μίσους ισλαμιστών φονταμενταλιστών αντιδυτικών ιδεολόγων που προωθούν τη Χαμάς/Χεζμπολάχ και την προπαγάνδα του βαρβαρικού ισλαμικού ιρανικού καθεστώτος. Τώρα έχουμε καλλιτεχνικούς χώρους ελεύθερους από Εβραίους με επικράτηση χαρακτήρων που μοιάζουν της Λένι Ρίφενσταλ.

Εδώ ταιριάζει να θυμηθούμε μια διάσημη πολιτική ρήση, η οποία αποδίδεται στον Βρετανό ηγέτη Winston Churchill. 
Περιγράφει την αποτυχημένη στρατηγική του κατευνασμού (appeasement) απέναντι σε έναν επιθετικό εχθρό: ο κατευναστής προσπαθεί να εξευμενίσει τον επιτιθέμενο ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του (ταΐζοντας τον κροκόδειλο) με την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα γλιτώσει ο ίδιος, ελπίζοντας πως θα είναι ο τελευταίος που θα καταβροχθιστεί. Δείχνει ότι οι συνεχείς παραχωρήσεις σε μια απειλή δεν την περιορίζουν, απλώς της δίνουν περισσότερη δύναμη και χρόνο για να προετοιμαστεί για το τελικό χτύπημα. Ο κροκόδειλος δεν πρόκειται να χορτάσει ούτε να γίνει φίλος. Αργά ή γρήγορα, θα φτάσει η σειρά όλων όσοι προσπάθησαν να τον κατευνάσουν. Ο Churchill χρησιμοποίησε συχνά αυτή τη λογική κατά τη δεκαετία του ’30 για να στηλιτεύσει τη στάση της Ευρώπης και της Βρετανίας απέναντι στην άνοδο της ναζιστικής Γερμανίας και του Αδόλφου Χίτλερ, πριν ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

ΕΙΡ.Α.

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
0ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -