Ο Moliere…

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

 

– Τόσες μέρες θέλω να σου το πω κι όλο το ξεχνάω. Στα καλά καθούμενα έχω αποκτήσει μια γάτα. Είναι ένας τιγρέ με πορτοκαλί τρίχα. Ένα βράδυ, καθώς έβλεπα τηλεόραση, μπαίνει ανενόχλητος μέσα στο σπίτι από το μπαλκόνι και πάει σφαίρα στην κουζίνα με παράπονο ότι πεινάει. Ε, φυσικά του βρήκα κάτι να τσιμπήσει και από τότε κάθε μέρα έχω επισκέψεις.

Ο Μολιέρος γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1622 στο Παρίσι και πέθανε – πάλι στο Παρίσι – στις 17 Φεβρουαρίου 1673, σε ηλικία 51 ετών.

Μου έφερε και τη φιλεναδούλα του. Πήρα γατοτροφή και του ‘χω κι ένα μπολάκι στο μπαλκόνι πλέον μόνιμα.

– Τόσες μέρες θέλω να σου το πω κι όλο το ξεχνάω. Σου έστειλα μια γάτα. Με τη δύναμη της σκέψης μου. Το σκεφτόμουν τόσο έντονα. Τόσο δυνατά. Ήθελα να σε υιοθετήσει μια γάτα. Και το πέτυχα.

– Ήμουν σίγουρος ότι το κανόνισες εσύ.

Από συνομιλία με τον αγαπημένο μου νεαρό φίλο Δ.Μ. Ο γάτος που τον πλησίασε και εγκαταστάθηκε στο σπίτι του δεν είναι… μισάνθρωπος αλλά γλυκός και αγαπησιάρης. Δεν είναι… αρχοντοχωριάτης, έχει τρόπους κομψούς, χαριτωμένους και αριστοκρατικούς. Έλαβε όμως το όνομα Moliere (Μολιέρρρ), όνομα θεατρικό…

Ίσως επειδή ο χαρακτήρας της γάτας συμβολίζει την απέχθεια, που έτρεφε ο Μολιέρος, προς το ψέμα, την υποκρισία, τη δουλικότητα, την κολακεία, την ίντριγκα. Ίσως επειδή ο καλός μου φίλος είναι και καλός ηθοποιός.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως έγιναν και οι δύο τόσο μα τόσο ευτυχισμένοι. Κι εγώ νιώθω τόσο μα τόσο περήφανη για το κατόρθωμά μου…

(Στη βασική φωτογραφία ο πίνακας του Andy Warhol με τον τίτλο So Happy).