Μητροπόλεως και Καπνικαρέας

Το διατηρητέο αυτο κτήριο είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της Αθήνας και οικοδομήθηκε το 1925, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ανδρέα Κριεζή, απόφοιτου του Πολυτεχνείου του Μονάχου και εκφραστή ενός νεοακαδημαϊκού εκλεκτικισμού. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, στέγαζε κυρίως φίρμες υφασμάτων, όπως το «Μπαζάρ ντ’ Οριάν» (μαρτυρείται το 1930), τον οίκο Τσαντίλη (1960-1978) και, έκτοτε, τον οίκο Χυτήρογλου.

Η Χυτήρογλου άρχισε να αγοράζει τμηματικά το Μέγαρο το 1975. Από το τρίτο υπόγειο έως και τον δεύτερο όροφο, το Μέγαρο στέγαζε καταστήματα εμπορικής χρήσης και ο τρίτος και τέταρτος όροφος λειτουργούσε ως βιοτεχνικός χώρος. Η αγορά του ακινήτου ολοκληρώθηκε το 1997 και έως και τις αρχές του 2015, στέγαζε εμπορικό κατάστημα της γνωστής εταιρείας υφασμάτων. Εκείνη τη χρονιά έκλεισε και ξεκίνησε η ανακατασκευή του ακινήτου.

Το εκλεκτικιστικό αυτό κτήριο έχει τριμερή διάταξη. Η βάση του είναι το ισόγειο με τα αψιδωτά ανοίγματα και τα μπαρόκ υπέρθυρα. Ο κορμός αποτελείται από τους 3 ορόφους εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής με αρ ντεκό επιρροές. Ο μεταγενέστερος και τελευταίος όροφος αποτελεί την επίστεψη και είναι σε συναφές ύφος με τον κορμό.

Το κτήριο πιθανότατα ήταν γερμανικών συμφερόντων. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δόθηκε στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση και αργότερα μεταβιβάστηκε σε ιδιώτες. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, στέγασε επιχειρήσεις υφασμάτων όπως το «Μπαζάρ ντ’ Οριάν», τον οίκο Τσαντίλη και τον οίκο Χυτήρογλου. Σήμερα, στεγάζει πολυτελές ξενοδοχείο. Μέχρι το 2014, απαγορεύονταν ξενοδοχεία σε αυτήν την πλευρά της οδού Μητροπόλεως, καθώς ενέπιπτε στα όρια προστασίας της Πλάκας. Με τροπολογία του υπουργείου Περιβάλλοντος, αυτό άλλαξε. Το όνομα του κτηρίου παραπέμπει στον εφοπλιστή και συντηρητικό πολιτικό Δημήτρη Καλλιμασιώτη (1869- 1929), χωρίς να είναι γνωστό πώς ακριβώς συνδέθηκε το όνομά του με το οίκημα, καθώς οι πηγές για την ιστορία του είναι πολύ περιορισμένες.