Cat Is Art

Με αφορμή τον Μάικλ Τζάκσον: «Ο χώρος του θεάματος συχνά τρέφεται από ανθρωποθυσίες»

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

“Η παιδοφιλία και η παιδεραστία είναι ουσιαστικά ό,τι το ειδεχθέστερο μπορεί να εκδηλωθεί γιατί δηλητηριάζει και ναρκοθετεί το μέλλον της κοινωνίας, πληγώνοντας και τραυματίζοντας το πιο ευαίσθητο κομμάτι της, που είναι τα παιδιά”.

Ο ψυχίατρος και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρίστος Λιάπης, μίλησε στο ηλεκτρονικό περιοδικό newsbeast.gr για το αν συνδέεται ή όχι η ζωή ενός καλλιτέχνη με το έργο του και αν θα πρέπει ή όχι να ακούγεται η μουσική του.

“Πολλές φορές ανακύπτουν ηθικά διλήμματα για τη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη.
Για πάρα πολλούς καλλιτέχνες και για πολλούς χαρισματικούς στον χώρο τους ανθρώπους, βλέπουμε συχνά, στην ιστορική διαδρομή τους, να συνυφαίνεται η χαρισματικότητά τους με κάποιον πυρήνα ψυχοπαθολογίας. Είναι κάτι το οποίο έχει διαπραγματευτεί και ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, μέσα από τη σύνδεση, ουσιαστικά, μελαγχολίας και ιδιοφυΐας.

Πολλές φορές ο δημιουργικός πυρήνας ενός καλλιτέχνη δεν είναι άλλος από αυτόν της Κατάθλιψης ή της Διπολικής Διαταραχής. Εάν μέσα στη διαδρομή της ζωής οποιουδήποτε ανθρώπου, είτε είναι διάσημος είτε άσημος, είτε είναι καλλιτέχνης επιτυχημένος είτε δεν είναι, υπάρχει αυτό το δηλητήριο της παιδοφιλικής διαστροφής, αυτό -ως γεγονός- δεν πρέπει να συνδέεται με κάποιον πυρήνα συναισθηματικής ή ψυχικής διαταραχής ούτε όμως και με την καλλιτεχνική – επαγγελματική του πορεία. Το μήνυμα που ένας καλλιτέχνης καλείται να εκφράσει δεν μπορεί να κριθεί, όμως, υπό αυτό το πρίσμα. Η μουσική του Μάικλ Τζάκσον είχε βέβαια ένα συγκεκριμένο μήνυμα, χωρίς να διεκδικεί επαναστατικότητα, καθώς εξέφρασε, απλά και μονοσήμαντα, το πνεύμα ευημερίας και πλουραλισμού της δεκαετίας του ’80.

Ας μην ξεχνάμε ότι πριν βγουν όλα αυτά στην επιφάνεια – και είναι φοβερό ότι βγαίνουν στην επιφάνεια για ένα άτομο που δεν είναι πλέον στη ζωή και ενώ η αμερικανική δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί ακόμη για την υπόθεση – ο Τζάκσον είχε προκαλέσει και στο παρελθόν την κοινή γνώμη, καθώς άλλαζε επανειλημμένως τη μύτη του και το χρώμα του. Βλέπαμε λοιπόν ότι υπήρχε μία πολυπροβληματικότητα, μέσα στην εκκεντρικότητά του. Θυμόμαστε τη σκηνή όπου είχε βγάλει τον μικρό του γιο πάνω από το μπαλκόνι και τον αιωρούσε πάνω από το παραληρούν πλήθος ως να θυσίαζε παιδιά στον Μολώχ του θεάματος, που συχνά απαιτεί ανθρωποθυσίες. Αυτό είναι μία άλλη παράμετρος την οποία πρέπει να δούμε, το πώς -δηλαδή- όλος ο χώρος του θεάματος τρέφεται από ανθρωποθυσίες. Από είδωλα που αρχικώς τα εξιδανικεύει και τελικώς απαιτεί την αποκαθήλωσή τους”.

Όσο για το αν πρέπει ή όχι να ακούμε τα τραγούδια του ποπ σταρ, ο Δρ. Λιάπης τόνισε:

«Δεν μπορεί κάποιος να δώσει ούτε ψυχιατρική ντιρεκτίβα ούτε ηθολογικο-μουσική κατεύθυνση για αυτό. Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να ακούει οποιαδήποτε μουσική αισθάνεται ότι τον εκφράζει, τον εκτονώνει ή τον ηρεμεί. Τα τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον δεν είχαν ποτέ κάποιο παιδοφιλικό μήνυμα ούτε κάποιο μήνυμα που ωθεί σε κάποιου είδους διαστροφή. Ας πάρουμε για παράδειγμα και το αντίπαλον μουσικό δέος, των ποπ ακουσμάτων εκείνης της εποχής, τη μέταλ μουσική, για την οποία είχε αναπτυχθεί η φιλολογία ότι συνδέεται με τον σατανισμό. Εγώ θα επιμείνω στο συμβολικό μήνυμα που έχει κάθε καλλιτέχνης και κάθε μουσική. Ας πούμε ο Έλβις Πρίσλεϊ ξεπέρασε τον μέσο όρο ενός επιτυχημένου και παγκοσμίως δημοφιλούς καλλιτέχνη και έγινε θρύλος για τη ροκ, διότι εξέφραζε τη λογική της ανατροπής. Η ροκ μουσική, τη δεκαετία του ’60, εξέφραζε το φιλειρηνικό μήνυμα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να δούμε σε καλλιτέχνες και σε είδη μουσικής αντίστοιχα μηνύματα. Για παράδειγμα επειδή ο Μπομπ Μάρλεϊ είχε παραδεχθεί τη χρήση κάνναβης, εμείς δεν πρέπει να ακούμε τη μουσική του; Δηλαδή το μήνυμα του φιλειρηνισμού και της συμφιλίωσης που εξέπεμπε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πρέπει να πούμε ότι είναι απορριπτέο επειδή κάπνιζε ανοιχτά χασίς; Αναγνωρίζω ότι οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ακριβώς οι ίδιες, διότι αν ισχύουν αυτά που ακούγονται για τον Μάικλ Τζάκσον, έχει καταστρέψει πολλά παιδιά. Το τραύμα το οποίο κάθε παιδόφιλος προκαλεί, δείχνουν οι μελέτες δυστυχώς ότι διαιωνίζεται και ανακυκλώνεται και στις επόμενες γενιές μέσα από τα θύματά του, τα οποία είτε μπορεί να επαναλάβουν τη βία που υπέστησαν σε άλλα ανυπεράσπιστα παιδιά, είτε βιώνουν μια κατάσταση εσωτερικής ανισορροπίας, χωρίς να μπορέσουν πότε να κυνηγήσουν, όπως κανονικά κάνουν οι ενήλικες, την ευτυχία».

Ο Μάικλ Τζάκσον στο εδώλιο της Ιστορίας…

«Προτού λοιπόν ο Μάικλ Τζάκσον καθίσει στο εδώλιο της Ιστορίας ως παιδεραστής, αν όλα αυτά αποδειχθούν από την αμερικανική δικαιοσύνη, ενδεχόμενα, θα έπρεπε να καθίσει στο εδώλιο της Ιστορίας επειδή με όλη αυτή τη δημοσιότητα και την απήχηση που είχε, αντί να δομήσει ένα συγκεκριμένο μήνυμα, είτε για τις φυλετικές διακρίσεις είτε για άλλα προβλήματα που απασχολούσαν τις κοινωνίες μας, κατά την εποχή που εκείνος μεσουρανούσε στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα, αυτός προτιμούσε να αλλάζει το χρώμα του από το άσπρο στο μαύρο και από το μαύρο στο άσπρο και τελικώς φτάσαμε στο γκρι της παιδεραστίας. Ή προτιμούσε να στέλνει το μήνυμα, σε αγόρια και κορίτσια, να αλλάζουν την εμφάνισή τους με πλαστικές επεμβάσεις, υποδηλώνοντας πως μόνον πουλώντας την εμφάνισή μας μπορούμε να αρέσουμε. Με την είδηση του θανάτου του όλοι αποχαιρετήσαμε ένα κομμάτι της αθωότητας των παιδικών μας χρόνων. Αυτή την αθωότητα καταστρέφει ουσιαστικά η υστεροφημία του έτσι όπως αποκαλύπτεται, αν βέβαια ισχύουν οι κατηγορίες».

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο του newsbeast.gr, Κωνσταντίνο Kαλτσά, ο Δρ. Λιάπης.

  • Πηγή: www.newsbeast.gr
Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΜε αφορμή τον Μάικλ Τζάκσον: «Ο χώρος του θεάματος συχνά τρέφεται από ανθρωποθυσίες»

Related Posts