36.2 C
Athens
Δευτέρα 22 Ιουλίου 2024

«Ο μηχανισμός του δωματίου», μια αλληγορία για τους δεσμοφύλακες του συστήματος

“Θέλω να κάνω τα πάντα για να είσαι πιο ασφαλής και για να είναι η θέση σου πιο καλά εξασφαλισμένη”.

Κατεβαίνουμε με αδημονία, για μία ακόμα φορά, τα σκαλοπάτια ενός αγαπημένου υπόγειου χώρου της Κυψέλης, του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων. Η παράσταση που πρόκειται να παρακολουθήσουμε είναι «Ο μηχανισμός του δωματίου». Από το νου μου περνούν διάφορες εκδοχές. Πρόκειται για ένα χρονολόγιο, για έναν υπολογιστή, για έναν αστρολάβο μήπως; Για ένα αρχαίο τέχνημα όπως ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, δηλαδή για έναν αρχαίο αναλογικό, μηχανικό υπολογιστή και όργανο αστρονομικών παρατηρήσεων, που παρουσιάζει ομοιότητες με πολύπλοκο ωρολογιακό μηχανισμό; Ή ο τίτλος υπονοεί ένα οργανωμένο σύνολο προσώπων και μέσων το οποίο λειτουργεί με την ακρίβεια ενός μηχανήματος; Έναν κρατικό μηχανισμό, ένα μηχανισμό εξουσίας;
Πόρτες και γυμνοί τοίχοι. Ένα άγνωστο δωμάτιο κρύβεται πίσω από τη μια πόρτα, με μοναδικό φύλακα τον πορτιέρη που κρατάει το πόμολό της. Ένα μπρούντζινο βαρύ πόμολο σε σχήμα πολύεδρου, με επίπεδες επιφάνειες, ορθές έδρες και ακμές. Αποστολή του ακοίμητου αυτού φρουρού είναι να μην επιτρέψει σε κανέναν να ανοίξει την πόρτα. Το περιεχόμενο του δωματίου παραμένει άγνωστο. Το εσωτερικό του μοιάζει σχεδόν άδειο. Ένα παράξενο παιχνίδι εναλλαγής αρχίζει. Το μυστήριο εντείνεται. Η πόρτα ωστόσο θα παραβιαστεί κατ’ επανάληψη και τα γεγονότα θα πάρουν γρήγορα μια εντελώς απροσδόκητη τροπή. Αποτέλεσμα: τρεις πυροβολισμοί, δύο εξαφανισμένοι νεκροί, δύο αυξήσεις μισθού.
Αρχικά ο θεατής αναρωτιέται τι μπορεί να υπάρχει στο δωμάτιο. Eίναι ένας άδειος σκοτεινός χώρος, ένας λαβύρινθος; Είναι μια κόλαση, μια δυστοπία; Τι σημαίνουν οι πυροβολισμοί; Μπορεί να υποθέσει ότι παρακολουθεί απλώς ένα έργο μυστηρίου.
Τον μηχανισμό του δωματίου δεν τον βλέπουμε ποτέ στο έργο. Όχι επειδή δεν είναι υπαρκτός, αλλά επειδή διαφέρει από ήρωα σε ήρωα. Δεν γίνεται αντιληπτός και δεν είναι μόνον ένας ο μηχανισμός. Ο κάθε ήρωας που εισέρχεται στο δωμάτιο έχει τη δική του αίσθηση, ανάλογα με το τι ζητά, σε τι αποβλέπει, τι τον σχετίζει και τι τον συνδέει με αυτό. Ο μηχανισμός του δωματίου εξυπηρετεί την εκάστοτε αιτία, τον εκάστοτε ήρωα, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που αυτός ο ήρωας ενδιαφέρεται να μπει στο δωμάτιο. Η δομή του έργου αποσυναρμολογείται σταδιακά. Καθώς όμως προχωρά, η δράση απομακρύνει το θεατή από την εύρεση της λύσης αυτού του μυστηρίου και η προσοχή επικεντρώνεται στη στάση των ανθρώπων απέναντι στο δωμάτιο. Η λύση δεν επέρχεται ποτέ και η τύχη των ηρώων χάνεται. Παρηγοριά και λύτρωση δεν δίνονται με κάποια αποκάλυψη. Μένει εσκεμμένα μετέωρος ο προβληματισμός σχετικά με τη στάση που κρατάει ο καθένας σήμερα. Ο θεατής φαντάζεται την εξέλιξη που είναι πιο κοντά στη δική του ιδιοσυγκρασία και τρόπο ζωής.

“Επισκέπτης: Δεν είναι δύσκολο να βρεθεί ένα κατσαβίδι.
Πορτιέρης: Δεν κάνει οποιοδήποτε κατσαβίδι. Ο καντηλανάφτης δεν θα σου δώσει κανένα εργαλείο.
Επισκέπτης: Θα μπορούσε να μου δώσει αν επέμενα”.

Ένας από τους στόχους της παράστασης είναι οι σκέψεις και οι συμβολισμοί που αναπτύσσονται στο έργο να αποκωδικοποιηθούν από τον θεατή σύμφωνα με την ερμηνεία και την έννοια που δίνει ο ίδιος στα γεγονότα και στους ανθρώπους.
Το ερώτημα του δωματίου μένει αναπάντητο μέχρι το τέλος. Το έργο συνεχώς αποσυναρμολογείται. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο Πορτιέρης δεν είναι ήρωας αλλά ένας σύγχρονος άνθρωπος που αυτοαπαλλάσσεται των κοινωνικών ευθυνών. Δεσμευμένος από το συμβόλαιό του, φυλάει ένα δωμάτιο του οποίου το περιεχόμενο, αλλά και τα όσα διαπράττονται εντός αυτού, αγνοεί. Τα γεγονότα τον αφορούν μόνον όταν απειλούν τον ίδιο. Παρόμοια και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, ενσαρκωμένοι από δύο ηθοποιούς, μένουν πιστοί στο καθήκον του ρόλου τους, χωρίς ονόματα, αλλά απλώς ιδιότητες: Επισκέπτης, Καντηλανάφτης, Ανακριτής κ.α. Λειτουργούν εξυπηρετώντας μια απόκρυφη εξουσία, στο καλοκουρδισμένο σύστημα της οποίας εντάσσουν και τον Πορτιέρη. Εξαίρεση αποτελεί η Ντάλια. Η γυναίκα αυτή -ωραία και μεγαλοπρεπής- είναι η φωνή της συνείδησης. Το όνομά της παραπέμπει στο βιβλίο που καθιέρωσε τον James Ellroy ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του σύγχρονου μαύρου μυθιστορήματος. Κατά πολλούς, η “Μαύρη Ντάλια” -που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία- υπήρξε το σημαντικότερο νουάρ μυθιστόρημα της δεκαετίας του ’80. Στις 15 Ιανουαρίου 1947, σε μια αλάνα του Λος Άντζελες ανακαλύπτεται το γυμνό και τεμαχισμένο πτώμα μιας όμορφης 23χρονης κοπέλας, της Μπέτι Σορτ, με το παρατσούκλι η “Μαύρη Ντάλια”, από τη συνήθειά της να ντύνεται στα μαύρα. Ο φόνος της προκαλεί ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωποκυνηγητά στην ιστορία της Καλιφόρνιας.
Η Ντάλια του θεατρικού έργου φέρει όλο το συμβολικό βάρος της αντίθεσης και αντίστασης στον «Άνθρωπο-μηχανή», είναι η μόνη που αναλαμβάνει την εξιχνίαση των υποφαινόμενων εγκληματικών ενεργειών πίσω από το δωμάτιο.

Η νεοσύστατη ομάδα Apparatus επέλεξε ως εναρκτήρια δουλειά της, τo ανέβασμα του άπαικτου θεατρικού έργου του Αριστείδη Αντονά, «Ο μηχανισμός του δωματίου». Παρουσιάζεται, σε σκηνοθεσία Βάσιας Χρονοπούλου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Οι έννοιες του χρόνου, της αιωνιότητας, της θρησκείας, της ηθικής, της πραγματικότητας, των αισθήσεων διατρέχουν την παράσταση που είναι έντονα συμβολική και αλληγορική.

«Έχω την ευθύνη για το χερούλι, για την πόρτα και κατ’ επέκταση για το δωμάτιο. Τι συμβαίνει στο δωμάτιο, ξέρεις; Λες ότι ξέρεις…».

Τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα παίζουν σημαίνοντα ρόλο στο έργο. Όπως ο Κάφκα, όπως ο Μπίχνερ, ο συγγραφέας καταπιάνεται κι εδώ με κάθε λογής υπαλλήλους, κρατικό και εκκλησιαστικό προσωπικό, γραφειοκράτες, θυρωρούς…
Οι ήρωες αποτελούν τα ανώνυμα ανδρείκελα ενός τερατώδους γραφειοκρατικού μηχανισμού, τους δεσμοφύλακες του συστήματος. Είναι οι αχυράνθρωποι της εξουσίας, οι αξιοποιήσιμοι πρόθυμοι πολίτες, οι βολεμένοι, οι υλοποιητές της επιβολής και της ισχύος.

Στο «Μηχανισμό του Δωματίου» θίγεται η διάσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και τις διάφορες μορφές εξουσίας, οι οποίες ασκούν ανηλεή καταπίεση πάνω του. Με σαφώς ειρωνικό τόνο ο συγγραφέας, στον οποίο η ταυτότητα του αρχιτέκτονα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, σχολιάζει την παράλογη λογική των φορέων μιας ολοκληρωτικής και αυταρχικής εξουσίας, που αξιώνουν απόλυτη υποταγή συντρίβοντας κάθε ίχνος ατομικότητας. Το ίδιο θεματικό μοτίβο του τυφλά υποταγμένου ανθρώπου που αδυνατεί να αντιδράσει και να επαναστατήσει εντοπίζουμε και στον Μπρεχτ όπως και στον Κάφκα. Επιπρόσθετα θίγονται και οι λόγοι για μια τέτοια στάση: ο φόβος, η δειλία και η ανάγκη της επιβίωσης.

Στον “Μηχανισμό του δωματίου” το αίνιγμα του χώρου αποτελεί προσανατολισμό της πλοκής. Ένα παράξενο δωμάτιο κρύβεται πίσω από μια φυλασσόμενη πόρτα. Το δωμάτιο είναι το κύριο αφηγηματικό πρόσωπο. Ένα δωμάτιο που βρίσκεται ανάμεσα σε μια εκκλησία και σε ένα κλαμπ. Το έργο λειτουργεί ως αλληγορία της έκπτωσης, της παρακμής και της υποταγής του σύγχρονου κοσμοειδώλου μας στην εξουσία του κοινότοπου Κακού.
Το κακό προέρχεται από την αδυναμία του ατόμου να σκεφτεί. Βλέπουμε στον Πορτιέρη, ένα τυπικό παράδειγμα συνειδητά φρόνιμου υπαλλήλου, που απλώς υπακούει στις εντολές των ανωτέρων του δίχως να αναρωτιέται. Αυτό συνειρμικά φέρνει στην επιφάνεια και μιαν άλλη αλήθεια: ότι τα πιο φρικιαστικά, τερατώδη εγκλήματα και η περάτωσή τους διεκπεραιώθηκαν από εντελώς συνηθισμένα άτομα, κοινούς γραφειοκράτες και οικογενειάρχες.


Η εξουσία καταβροχθίζει και το τελευταίο ψήγμα λογικής και συνείδησης και όσοι αγωνίζονται να κρατήσουν την ταυτότητά τους, όπως η νεαρή Ντάλια, θα βυθιστούν με μαθηματική ακρίβεια στην ανυπαρξία. Θα επιβιώσουν κάποιοι; Θα επιβιώσουν όσοι υπερασπίζονται μέχρις εσχάτων, όπως ο Πορτιέρης, τις ανεξερεύνητες βουλές της εξουσίας.

Είναι καθήκον μας, λοιπόν, να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μετατρέπει απλούς ανθρώπους σε όργανα του ολοκληρωτισμού.
Σε μια εποχή έντονης βίας, κοινωνικών εντάσεων και πολιτικής κρίσης, η προειδοποίηση της Hannah Arendt (1906 – 1975), της Γερμανοαμερικανίδας (εβραϊκής καταγωγής) πολιτικής επιστήμονος και φιλοσόφου, ακούγεται ίσως περισσότερο επίκαιρη από ποτέ: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο να αναγνωρίσουμε τον ολοκληρωτισμό ως την κατάρα του αιώνα θα ήταν μια τέτοια εμμονή με αυτόν που θα μας εμπόδιζε να δούμε τα πολλά εκείνα μικρά και όχι τόσο μικρά κακά με τα οποία είναι στρωμένος ο δρόμος προς την κόλαση» και «τα ειδεχθέστερα εγκλήματα διαπράττονται από ασήμαντους ανθρώπους που αρνούνται την ίδια τους την ατομικότητα».

Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το κείμενο είναι και μια αναφορά στην παραβολή του Φρανς Κάφκα «Μπροστά στον Νόμο». Είναι δηλαδή κατ’ ουσίαν ένα κείμενο για τη γραφή του νόμου ως βασανιστικού και αγωνιώδους αποκλεισμού της ουτοπικής ελευθερίας. Όσο για τις επιπτώσεις της αδιαφορίας και τους συμβολισμούς της παράδοσης και της υποταγής, μας φέρνει στη μνήμη την ατμόσφαιρα της αναμονής από το “Περιμένοντας τους βαρβάρους” του Καβάφη.

Με επιρροές από τον Μπόρχες και τον Πόε, ο «Μηχανισμός του Δωματίου» είναι ένα έργο που αγγίζει το παράλογο και σχολιάζει τη στάση του ανθρώπου, ο οποίος επαναπαύεται και υπακούει άκριτα στους νόμους που του επιβάλλονται.

Είναι το άγνωστο, το ανεξέλεγκτο, το απειλητικό. Το συνώνυμο του αποπροσανατολισμού, της ασάφειας, της παγίδευσης.
Δίνει την εντύπωση κρυπτικής μηχανής παραγωγής συγκεκριμένων νοημάτων, αλλά κατά βάση είναι ένα πολύκεντρο εκκολαπτήριο το οποίο επωάζει πολλές ερμηνείες. Κι αυτή είναι η πνευματική του γοητεία. Υποβάλλει σκέψεις για την εξουσία και την περιφρούρησή της, αλλά και τη συνενοχή του καθενός μας, που εκούσια ή ακούσια αδιαφορεί και δεν συγκινείται για ό, τι τυπικά βρίσκεται έξω από τις αρμοδιότητές του.

Οι συντελεστές

Η σκηνοθεσία της Βάσιας Χρονοπούλου είναι ρυθμού αυστηρού, δωρικού, με προσδιορισμούς τολμηρούς.
Η μάσκα (Μάρθα Φωκά) είναι παρούσα στην παράσταση και χρήσιμη στην εναλλαγή ηρώων και καταστάσεων. Με την ακίνητη έκφραση, στην οποία συμπυκνώνονται πολλές στιγμές, αποτελεί για τον θεατή μια διαρκή υπόμνηση των ορίων και της ματαιότητάς του.
Η γραφή του Αριστείδη Αντονά, με λόγο απλό και κοφτό, είναι εντός του ρεαλισμού της σύγχρονης εποχής, άρα μέσα στο απόλυτο παράλογο.

Πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά έχει γίνει στους Φωτισμούς από τον Δημήτρη Μπαλτά, στην Επιμέλεια Κίνησης από τη Φαίδρα Σούτου, στη Μουσική από τον Γιώργο Κοσμίδη. Αξιοσημείωτα τα απολύτως αφαιρετικά Σκηνικά και Κοστούμια της Λένας Λέκκου.

Ο Χρήστος Καπενής είναι ένας ηθοποιός ουσίας. Σεμνός, φιλότιμος, αξιόλογος που διαρκώς δουλεύει και εξελίσσεται. Είχε να διαχειριστεί ένα ρόλο που δεν είχε καθόλου ευκολίες και τα κατάφερε εξαιρετικά. Μελέτησε πολύ και ερμήνευσε τον Πορτιέρη με δομές στέρεες και καθαρά υλικά. Έφτιαξε έναν ήρωα ιδιαίτερο, μοναχικό, απρόσιτο, σκληρό και ψυχρό.
Η Στέλλα Σαμιώτη έπαιξε με ειλικρινή ευαισθησία και ως σκηνική παρουσία είναι πολύ εντυπωσιακή.
Ο Βασίλης Ζώης και ο Ανδρέας Κανελλόπουλος επίσης εξαίρετοι ηθοποιοί, που τίμησαν τους ρόλους τους.

Ξεχωριστή παράσταση, ονειρική και εφιαλτική ταυτόχρονα, γεμάτη από μια αλλόκοτη ποίηση. Ιδιαίτερα ελκυστική και μυστηριώδης ως θέαμα αφενός και ως λογοτεχνική και θεατρική μελέτη αφετέρου. Βασικό της γνώρισμα, η απόλυτη κυριαρχία του παραλόγου πάνω στον άνθρωπο και την κοινωνία. Αποστολή του θεατή να προβληματιστεί για προσθήκες, συνέχειες, καινούργια στοιχεία.

Σημείωμα σκηνοθέτιδας

«Κλειστοφοβικό σκηνικό, ανώνυμα πρόσωπα, αδιασαφήνιστες ιεραρχίες. Στον Μηχανισμό του Δωματίου κυριαρχεί μια παράλογη δραματική πλοκή, η οποία ξεφεύγει από τον παραδοσιακό τρόπο εξιστόρησης ενός έργου. Η λύση δεν επέρχεται, η αλήθεια γίνεται αδιάφορη, η μοίρα των ηρώων χάνεται. Το φαινόμενο της καθημερινής αποπροσωποποίησης δημιουργεί την εικόνα μιας εξουσίας αποκρυφιστικής και επικίνδυνης σε όλα της τα επίπεδα: πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό, οικονομικό. Η αδυναμία της γνώσης των κυρίαρχων μηχανισμών του «Νόμου» καταβροχθίζει την ελευθερία και τη συνείδηση των ανθρώπων, οι οποίοι κινούνται μαρτυρικά στην ανυπαρξία. Όσο κοντά και να πλησιάσει κάποιος στην πηγή της εξουσίας πάντα θα υπάρχει παραπέρα μια κλειστή και δυσπρόσιτη πόρτα. Γεγονός της εποχής μας είναι ο ρόλος που επωμίζεται και στον οποίο προσκολλάται ο καθένας σε αυτόν τον σκοτεινό μηχανισμό λειτουργίας των πραγμάτων. Ο άνθρωπος επαναπαύεται στην πεζή και επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα και εσκεμμένα αίρεται των ευθυνών: υπακούει στη ροή του κόσμου και οποιαδήποτε αντίσταση θα σήμαινε αυτόματα ανυπακοή στους αιωρούμενους θεσμούς του Νόμου. Γίνεται, όμως, η ανθρώπινη συνείδηση να σβήσει τελείως;» [Βάσια Χρονοπούλου]

Απόσπασμα

ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: …Το πόμολο όμως δόθηκε σε μένα. Η ευθύνη για το πόμολο είναι δική μου. Η ευθύνη για το πόμολο και επίσης η ευθύνη για την πόρτα. Για την πόρτα, επομένως για το δωμάτιο. Καλά κάνω που κρατάω αυτό εδώ.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Το ξέρω. Γι᾽ αυτό σου το ζητάω. Σου ζητάω το πόμολο. Ξέρω πως η ευθύνη είναι σε σένα.
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Το ξέρεις βέβαια. Όλοι το ξέρουν.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Το ξέρω και…
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Τι;
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Υπόσχομαι ότι δεν θα σε εκθέσω.
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Αυτό δεν το ξέρεις εφόσον ζητάς κάτι τέτοιο.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Τι;
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Δεν ξέρεις αν θα με εκθέσεις ή όχι.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Ξέρω. Υπόσχομαι πως δεν θα σε εκθέσω.
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς εσύ να υποσχεθείς.
ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ: Μπορώ.
ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ: Δεν με κατάλαβες: δεν είσαι σε θέση να το υποσχεθείς.

* Ο Αριστείδης Αντονάς είναι αρχιτέκτονας και συγγραφέας. Σπούδασε αρχιτεκτονική και φιλοσοφία στην Αθήνα και το Παρίσι, ενώ διδάσκει θεωρία, αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και λογοτεχνία σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Το λιμπρέτο του «Η Οργή του Καμβύση» ανέβηκε στη Νέα Υόρκη σε μουσική GlenVelez (1994) και το θεατρικό του έργο «Το γραφείο» παρουσιάστηκε στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στην Αθήνα το 2004 από τους Eclatsd’Etats. Το 2004 συνεκπροσώπησε την Ελλάδα στην 9η Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας με το συμμετοχικό έργο «Παραδείγματα». Τα λογοτεχνικά του κείμενα που έχουν δημοσιευτεί από το 1986 χαρακτηρίστηκαν εν σμικρύνσει φιλοσοφικά μυθιστορήματα, αποκρυφιστικές αλληγορίες, αφηγήματα τρόμου, οικογενειακά χρονικά, μινιμαλιστικές καταγραφές, ηθικές παραβολές.

* Ο κύκλος των παραστάσεων του έργου του Αριστείδη Αντονά, «Ο μηχανισμός του δωματίου», που παρουσιάζει η νεοσύστατη ομάδα Apparatus στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, ολοκληρώνεται την Τρίτη 14 Μαρτίου 2017.

4 τελευταίες παραστάσεις:

Δευτέρα 6 & Τρίτη 7
Δευτέρα 13 & Τρίτη 14 Μαρτίου 2017

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Αριστείδης Αντονάς
Σκηνοθεσία: Βάσια Χρονοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Λένα Λέκκου
Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς
Επιμέλεια κίνησης: Φαίδρα Σούτου
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Κοσμίδης
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνθα Καραδήμα
Φωτογραφίες: Αντώνης Λέκκος
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: Apparatus
Παίζουν:
Χρήστος Καπενής, Στέλλα Σαμιώτη, Βασίλης Ζώης, Ανδρέας Κανελλόπουλος

* Οι Apparatus είναι μια ομάδα δημιουργών στον χώρο του θεάτρου και των εικαστικών τεχνών. Στόχος της ομάδας είναι η έκφραση των μελών της μέσω των διαφόρων μορφών της τέχνης. Όσον αφορά τον χώρο του θεάτρου, τα μέλη των Apparatus έχουν ως σημείο εκκίνησης τη δημιουργία παραστάσεων όπου το ίδιο το έργο (θεατρικό ή μη) και η ανάγκη επικοινωνίας του με τον κόσμο είναι ο πρωταρχικός παράγοντας για την επιλογή του.
Ιστοσελίδα: http://apparatus.gr/].

* Σε μία σκηνή της παράστασης ακούγονται πυροβολισμοί.

Πληροφορίες

“Ο μηχανισμός του δωματίου”
του Αριστείδη Αντονά
Apparatus | Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Πρεμιέρα: Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
Σκηνοθεσία: Βάσια Χρονοπούλου
Τοποθεσία: Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κ.Ε.Τ.), Κύπρου 91Α, Αθήνα
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017. Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Διάρκεια: 60΄
Πληροφορίες: Τηλ.: 213 004 0496
Τιμή εισιτηρίου: 10 €, 8 € (φοιτητικό, άνω των 65), 5 € (κάρτα ανεργίας, ΣΕΗ)

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -