14.4 C
Athens
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2022
 

Μαρία Προϊστάκη: Η εποχή μας είναι ένα μεταίχμιο, κάποια στιγμή θα τη θυμόμαστε σαν εφιάλτη που πέρασε

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η αλήθεια σε κάποια μέρη λέγεται πάντα μισή. Και η μισή αλήθεια είναι ψέμα.

Αρχές του 2000 και μια νεαρή γυναίκα από τη Βέροια εξαφανίζεται. Μυστήριο καλύπτει την υπόθεση. Ο σύντροφός της, συντετριμμένος την αναζητεί, δηλώνοντας πως δεν γνωρίζει τίποτα. Η υπόθεση απασχολεί έντονα την κοινή γνώμη και δεν αργεί να αποκαλυφθεί πως ο θύτης δεν είναι άλλος από τον ίδιο άνθρωπο που την ψάχνει, ο οποίος αφού τη σκότωσε στη συνέχεια, με τη βοήθεια του ξαδέρφου του, την εξαφάνισε.

Πρόκειται για την υπόθεση του έργου «Ο Συνεργός» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου το οποίο παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του «Επί Κολωνώ» κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Ένα από τα πιο γνωστά εγκλήματα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία αποτέλεσε την έμπνευση για τη συγγραφή και το ανέβασμα αυτού του νέου θεατρικού έργου. Είναι μια πραγματική ιστορία, όμως με μία διαφορά: Το έργο αυτό δεν επικεντρώνεται στον θύτη, ούτε στο θύμα.

Οικογένεια, φιλία, αγάπη, έρωτας, αίφνης θα στροβιλιστούν σε ένα γαϊτανάκι καταστροφής, ψεμάτων και ενοχών, πίσω από τις κλειστές πόρτες της ελληνικής επαρχίας, με ήρωες ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Σε μια εποχή που τα όρια του καλού και του κακού διερευνώνται εκ νέου, ο Γιώργος Χριστοδούλου, στην τρίτη του σκηνοθεσία, μαζί με τους ηθοποιούς της παράστασης, προσπαθούν να κατανοήσουν το πώς ένας άνθρωπος, το πώς μια ολόκληρη κοινωνία γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη συνεργός σε ένα άγριο έγκλημα.

Πρωταγωνίστρια μια εξαιρετική ηθοποιός, η Μαρία Προϊστάκη.

Είχα δει τη Μαρία στην πρώτη, ποιητικά σημαντική ερμηνεία της, «Το σκοτεινό σπίτι» του Νηλ Λαμπιούτ σε σκηνοθεσία Χρήστου Λύγκα. Η δροσιά της παρουσίας της, οι αποχρώσεις της υποκριτικής παλέτας της, ο δυναμισμός της ερμηνείας της με είχαν συναρπάσει.

Ο ρυθμός της, οι σωματικές και οι συναισθηματικές εκφράσεις της, όλα ήταν προσεγμένα και απόλυτα ελεγχόμενα.

Τα επόμενα χρόνια το επαγγελματικό της ήθος και η ικανότητά της να αφομοιώνει και να υπηρετεί σκηνοθετικές και δραματουργικές συλλήψεις την οδήγησαν σε ποιοτικά άλματα.

Στον «Συνεργό» του Γιώργου Χριστοδούλου ο ρόλος είναι δύσκολος, το θέμα σκληρό, απαιτεί γερά νεύρα και θηριώδη τεχνική από την ηθοποιό που θα δώσει σάρκα και οστά στην ηρωίδα. Η Μαρία Προϊστάκη όμως δεν έχει ανάγκη γιατί ως ηθοποιός έχει τη στόφα της αλήθειας.

Τη ρωτάω πώς νιώθει κάθε φορά που ακούει τη -δυστυχώς επίκαιρη- λέξη γυναικοκτονία.

«Νιώθω θυμό, απελπισία, σε στιγμές παραιτούμαι και θέλω να ανοίξει η γη να μπω μέσα και να μη μαθαίνω, να μην ακούω τίποτα αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι, να το σταματήσω», τονίζει η Μαρία Προϊστάκη στο catisart.gr. «Άλλες στιγμές έχω μια ορμή και μια δύναμη ότι θα νικήσουμε, ότι κάτι θα αλλάξει, ότι η εποχή μας είναι ένα μεταίχμιο, ότι κάποια στιγμή θα θυμόμαστε αυτή την εποχή σαν εφιάλτη που πέρασε», προσθέτει.

Μαρία, ποια είναι η αγαπημένη σου ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία;

*Είμαι ίσως 10 χρονών, είναι ξημερώματα γύρω στις 06.00, Ιούλιος στον Άγιο Ανδρέα, πιο πέρα από τη Νέα Μάκρη, στο θέρετρο των στρατιωτικών τα λεγόμενα «Κ.Α.Α.Υ» όπου παραθερίζαμε κάθε χρόνο για δύο εβδομάδες με τη γιαγιά μου τη Μαρία. Ξυπνάω από τον ήχο της πόρτας που κλείνει. Είναι η γιαγιά μου που μόλις έφυγε για να πάει για το πολύ πρωινό της μπάνιο λίγα μέτρα μακριά από το διαμέρισμα που μένουμε και ενώ εγώ και η αδερφή μου κοιμόμαστε. Εγώ σηκώνομαι , πάω στην μπαλκονόπορτα, ανοίγω λίγα εκατοστά το παντζούρι και τη βλέπω να απομακρύνεται με το γαλάζιο – λευκό της φόρεμα και μία τσάντα σούπερ μάρκετ με μία πετσέτα και μία nivea μέσα. Την κοιτάω να περπατάει μέχρι που χάνεται απ’ το οπτικό μου πεδίο. Νιώθω ηρεμία και ασφάλεια. Είναι καλοκαίρι, είμαι στο αγαπημένο μου μέρος και στις 10.00 έχω ραντεβού με τους φίλους μου στην εξέδρα στη Β’ πλαζ. Επιστρέφω στο κρεβάτι μου για λίγο ακόμα πρωινό ύπνο.

Πώς και γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;

*Ακόμα και σήμερα δεν έχει απαντηθεί αυτή η ερώτηση μέσα μου με σιγουριά. Είχα περάσει στη Νομική και ήμουν στο δεύτερο έτος όταν σκέφτηκα να παρακολουθήσω το πρώτο μου μάθημα υποκριτικής. Νομίζω έψαχνα κάτι στο οποίο να είμαι καλή -γιατί δεν αντέχω να μην είμαι- και στη Νομική δεν τα κατάφερνα όσο καλά ήθελα για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Έψαχνα και κάτι που να με κάνει να νιώθω ζωντανή, κάτι στο οποίο να βρίσκω κάποιο νόημα, πνευματικό, υπαρξιακό και γι’ αυτό έμεινα στο θέατρο. Ενστικτωδώς δηλαδή πήγα κατά εκεί αλλά νομίζω ο βαθύτερος εαυτός μου, όπως πάντα, ήξερε καλύτερα από εμένα πού με οδηγούσε και γιατί.

Ποια είναι η πρώτη παράσταση που παρακολούθησες στη ζωή σου; Τι σου τη θυμίζει;

*Χμμ, οι γονείς μου δεν με είχαν πάει ποτέ στο θέατρο και υποθέτω ούτε και εκείνοι είχαν πάει ποτέ. Οι πρώτες μου αναμνήσεις στο θέατρο ήταν στο σχολείο σε κάτι παιδικές παραστάσεις του Ομήρου τις οποίες δεν παρακολουθούσα καθόλου ούτε εγώ ούτε οι υπόλοιποι συμμαθητές μου. Δεν ξέρω τι έφταιγε αλλά αυτά τα θεατρικά εγχειρήματα δεν πετύχαιναν καθόλου. Τότε προτιμούσα να παίζω εγώ στις σχολικές παραστάσεις παρά να παρακολουθώ. Το θέατρο το ανακάλυψα μόνη μου συνειδητά μετά την ενηλικίωσή μου.

Ποιοι υπήρξαν οι αγαπημένοι σου δάσκαλοι;

*Έχουν υπάρξει πολλοί άνθρωποι που μου έχουν μάθει πολλά στη ζωή μου. Η πρώτη μου αγαπημένη ήταν η δασκάλα μου στο δημοτικό, η Ελένη Μαρτζούκου. Την αγαπούσα γιατί με έκανε να νιώθω ζεστασιά, ασφάλεια και αποδοχή χωρίς προϋποθέσεις. Έπειτα αγαπημένη μου ήταν η Ιωάννα Κωνστολάμπρου που μου έμαθε Γαλλικά με τον πιο φυσικό τρόπο, γίναμε φίλες και λέγαμε τα πάντα στα Γαλλικά. Μεγαλώνοντας συνδέθηκα με την Αμαλία Μουτούση γιατί με ενέπνευσε να ζήσω κάνοντας αυτή την τέχνη, όπως και με τον Ηλία Κουνέλα γιατί φέρει έναν κόσμο στον οποίο θέλω να ταξιδεύω. Μετά γνώρισα και την Lisa Paglin  και τη Marianna Brilla στο Osimo της Ιταλίας και ένιωσα σα να βρήκα το σπίτι μου γιατί μου έμαθαν να αναπνέω και να μιλάω από την αρχή και για αυτό το πινακάκι που είχαν στην είσοδο του στούντιο τους που έλεγε «less is more».

Στο ημερολόγιο της ζωής σου ποια μέρα θα μείνει ανεξίτηλη;

*Η στιγμή που έφτασα στην εκκλησία για να παντρευτώ και άκουσα μέσα στο κρύο και τον αέρα, τσέλο και βιολί και φωνές να τραγουδούν ”Maria, I just met a girl named Maria…”.

Φυσικά και οι στιγμές που πρωτοαντίκρισα τα δύο μου παιδιά, τον Οδυσσέα και τον Κίμωνα.

Ας μιλήσουμε για την παράσταση «Ο Συνεργός» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του «Επί Κολωνώ» κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Πραγματεύεται μια γυναικοκτονία. Γυναικοκτονία. Δυστυχώς η πιο επίκαιρη λέξη. Πώς νιώθεις κάθε φορά που την ακούς;

*Νιώθω θυμό, απελπισία, σε στιγμές παραιτούμαι και θέλω να ανοίξει η γη να μπω μέσα και να μη μαθαίνω, να μην ακούω τίποτα αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι, να το σταματήσω. Άλλες στιγμές έχω μια ορμή και μια δύναμη ότι θα νικήσουμε, ότι κάτι θα αλλάξει, ότι η εποχή μας είναι ένα μεταίχμιο, ότι κάποια στιγμή θα θυμόμαστε αυτή την εποχή σαν εφιάλτη που πέρασε.

Υπάρχει ευθύνη της κοινωνίας σε ένα άγριο έγκλημα;

*Νομίζω το καταλαβαίνουμε όλοι πια. Η πατριαρχία που εξέθρεψε όλους αυτούς τους γυναικοκτόνους μας έχει λίγο ως πολύ όλους συνεργούς. Όλα τα εγκλήματα έχουν συνεργό το κοινωνικό σύνολο και πάντα υπάρχει η ευθύνη και τη δημιουργία αυτών των εγκληματικών προσωπικοτήτων και για την αδυναμία της κοινωνίας να προλάβει ή να αποτρέψει ένα επερχόμενο κακό που σε πολλές περιπτώσεις φαινόταν να ’ρχεται.

Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, στις μέρες μας, πόσο άγνωστοι είναι ως χαρακτήρες;

*Όσο άγνωστοι θέλουμε εμείς να είναι. Θέλω να πω η νοοτροπία του «δεν με νοιάζει τι κάνει το σύμπαν γύρω μου και το μόνο που με νοιάζει είναι η δική μου ζωούλα» μας έχει κλείσει τον καθένα στο καβούκι του, δεν μιλάμε στο γείτονα, δεν τον κοιτάμε στα μάτια και δεν έχουμε γνώμη γι’ αυτόν. Θα θορυβηθούμε μόνο αν ακούσουμε τσακωμό αλλά και πάλι θα υπερισχύσει η νοοτροπία του δεν ανακατεύομαι σε ξένες υποθέσεις. Θέλω να πιστεύω ότι τελευταία έχουμε λίγο πιο οξυμμένα αντανακλαστικά και τουλάχιστον θα καλέσουμε το 100 αν ακούσουμε κάτι ανησυχητικό.

Ποια πιστεύεις ότι είναι τα αίτια των γυναικοκτονιών και των βίαιων πράξεων των τελευταίων χρόνων.

*Δεν είμαι σίγουρη ότι πράγματι έχουν αυξηθεί τραγικά οι γυναικοκτονίες τα τελευταία χρόνια, πέρα από το διάστημα του εγκλεισμού που όντως όπως ήταν λογικό αυξήθηκε σημαντικά η ενδοοικογενειακή βία και τα αντίστοιχα εγκλήματα.

Νομίζω ότι τώρα συνειδητοποιήσαμε το τεράστιο μέγεθος του προβλήματος και σ’ αυτό βοήθησε το φεμινιστικό κίνημα και η διάδοση πια της πληροφορίας από τα κοινωνικά δίκτυα που οδηγεί σε μια μαζική κατανόηση και σε μαζικές αντιδράσεις έστω κι απ’ τον καναπέ. Τώρα θεσπίστηκε και η σωστή λέξη. Παλιά λέγαμε ανθρωποκτονία οπότε δεν καταλαβαίναμε το έμφυλο στοιχείο μέσα στο έγκλημα, παλιά λέγαμε και έγκλημα πάθους και σχεδόν δίναμε ελαφρυντικό στο δολοφόνο που τη σκότωσε γιατί την αγαπούσε! Αδιανόητα πράγματα.

Πώς θα ήθελες να σχολιάσεις την καλλιτεχνική δημιουργικότητα σήμερα στην Ελλάδα;

*Από τη μία χαίρομαι γιατί βλέπω πολλούς νέους ταλαντούχους ανθρώπους με πολλή όρεξη και όραμα σε διάφορα καλλιτεχνικά αντικείμενα στην Ελλάδα. Από την άλλη υπάρχει τρομερή έλλειψη πόρων και χρηματοδοτήσεων και όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που ξυπνάνε και κοιμούνται οραματιζόμενοι μελλοντικά projects φυτοζωούν, δουλεύουν όλη μέρα σε άσχετες δουλειές για να πληρώσουν το πανάκριβο νοίκι τους, δεν παίρνουν καν απάντηση ούτε καν απορριπτική από παραγωγούς, σκηνοθέτες, casting directors και σιγά σιγά όσο περνούν τα χρόνια μαραίνονται. Προσωπικά παραμένω αισιόδοξη και προσπαθώ να κρατηθώ στην επιφάνεια του ναυαγίου και να σώσω όσους μπορώ γύρω μου αλλά ξέρω ότι υπάρχουν αμέτρητα πτώματα και τσαλαπατημένα όνειρα σ’ αυτή τη θάλασσα.

Το θέατρο μπορεί να θεωρηθεί και μέσο θεραπείας και λύτρωσης για τον άνθρωπο;

*Υπάρχει ένα ίδρυμα δημόσιο στο οποίο μεταφέρονται οι ανίατα άρρωστοι από τα νοσοκομεία. Εκεί οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν θεραπεία αλλά τους φροντίζουν και τους απαλύνουν τον πόνο τους.

Νομίζω ότι όλοι στο θέατρο, καλλιτέχνες και θεατές, μέσα από αυτή τη συμπόρευσή μας την ώρα της παράστασης και την καταβύθιση σε σημαντικές ιστορίες αυτό κάνουμε, απαλύνουμε τον πόνο μας, καθαρίζουμε την ψυχή μας για να αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα σ’ αυτό τον κόσμο.

Ο σημερινός καλλιτέχνης οφείλει να είναι πολιτικοποιημένος, κατά τη γνώμη σου;

*Ο σημερινός άνθρωπος εν γένει οφείλει, κατά τη γνώμη μου, να είναι πολιτικοποιημένος πόσω μάλλον ο καλλιτέχνης που είναι κατ’ εξοχήν ένας φορέας κύματος αλλαγής σε κάθε εποχή. Η ευθύνη η κοινωνική για την οποία μιλούσα νωρίτερα έχει να κάνει και με αυτό. Ζούμε σε εποχές και μάλλον όλες είναι τέτοιες που είναι ανεπίτρεπτο να μην έχουμε θέση για τα πράγματα και να μην παίρνουμε θέση για τα πράγματα γιατί έτσι γινόμαστε συμμέτοχοι – συνένοχοι στα εγκλήματα που συντελούνται κάθε μέρα και γιατί έτσι κάποιοι άλλοι με πιο δυνατή φωνή που έχουν συμφέρον ή θέληση να ακουστούν, ακούγονται χωρίς αντιδράσεις.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο; Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

*Δύσκολη ερώτηση, δένομαι πολύ με τα βιβλία. Αγαπώ το βιβλίο της Στέλλα Άντλερ «Η τέχνη του ηθοποιού». Τώρα διαβάζω το «Οι νόμοι της ανθρώπινης φύσης» του Robert Greene.

Υπάρχουν προσωπικότητες που θαυμάζεις;

*Συνήθως θαυμάζω το ταλέντο στους ανθρώπους. Θαυμάζω κάποιους αθλητές του καλλιτεχνικού πατινάζ, γενικά θαυμάζω αθλητές, χορευτές πολύ, τραγουδιστές, ηθοποιούς, συγγραφείς.

Σαν στοιχείο προσωπικότητας αυτό που θαυμάζω είναι το θάρρος απέναντι στο θάνατο.

Με τι θυμώνεις, με τι γελάς;

*Θυμώνω με τους αριβίστες, τους κακομαθημένους, τους αγενείς, τους υποκριτές. Θυμώνω με πολύ κόσμο μάλλον!

Γελάω με τους ίδιους όταν αποφασίζω να μη θυμώσω.

Τι ζηλεύεις και τι λατρεύεις;

*Ζηλεύω τη ζωή κοντά στη φύση, λατρεύω τους τρεις άντρες της ζωής μου.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

*Τώρα παίζω κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο «Συνεργό» του Γιώργου Χριστοδούλου και είναι μια παράσταση που εύχομαι να την παίζουμε για καιρό. Μετά το Πάσχα θα συμμετέχω στην πρώτη σκηνοθετική δουλειά της Βαλέριας Δημητριάδου σε θεατρικό έργο που έχει γράψει η ίδια. Οπότε φέτος έχω διπλή χαρά να παίζω σε υπέροχα νέα θεατρικά έργα που τόσο έχουμε ανάγκη.

Τέλος, ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

*Τα αγαπώ, τα θαυμάζω και νιώθω ότι χρειάζονται περισσότερο σεβασμό και περισσότερη προστασία απ’ όση τους δίνουμε. Όταν ήμουν μικρή είχαμε κοτσύφια στο σπίτι σε κάτι τεράστια κλουβιά αλλά όποτε το έσκαγαν εγώ χαιρόμουνα.

Δεν συμβιώνω με κάποιο κατοικίδιο, θα ήθελα να έχω σκύλο αλλά δεν μπορώ να τον φανταστώ σε ένα διαμέρισμα.

∗∗∗

Διαβάστε επίσης:

«Ο Συνεργός». Μια πραγματική ιστορία, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Γιώργο Χριστοδούλου, στο «Επί Κολωνώ»

∗∗∗

 

Η Μαρία Προϊστάκη είναι αριστούχος απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2015) και της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στις εξής παραστάσεις: “Το σκοτεινό σπίτι” του Νηλ Λαμπιούτ (σκηνοθεσία Χρήστος Λύγκας, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2011), “Οικογένεια Τσέντσι” των Ιόλης Ανδρεάδη / Άρη Ασπρούλη (σκηνοθεσία Ιόλη Ανδρεάδη, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης 2015-16), “Young Lear” των Ιόλης Ανδρεάδη / Άρη Ασπρούλη (σκηνοθεσία Ιόλη Ανδρεάδη, Φεστιβάλ Αθηνών και Θέατρο Θησείον, 2016), “Η Δύναμη του Σκότους” του Λεβ Τολστόι (ομάδα Νάμα, Ελένη Σκότη, Σύγχρονο Θέατρο 2017-18), “Αγάπη” (σκηνοθεσία Ηλίας Κουνέλας, ΔηΘεΠει, 2017), “8’19” (σκηνοθεσία Στέλλα Μαγγανά, Θέατρο Μπιπ, 2018), Νυφικό Κρεβάτι” (σκηνοθεσία Γιώργος Χριστοδούλου, Από Μηχανής Θέατρο, 2019-20),”start-21″ (σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, Jonas Egloff, θέατρο Aarau, Ελβετία).

Επίσης έχει συμμετάσχει ως βοηθός σκηνοθέτη στις παραστάσεις: “Ο Μικρός Χίτλερ” του Άρνολντ Μπέρνφελντ (σκηνοθεσία Γιώργος Χριστοδούλου, Γεράσιμος Μιχελής, Θέατρο του Νέου Κόσμου 2016-17) και “Αρίστος” (σκηνοθεσία Γιώργος Παπαγεωργίου, Θέατρο του Νέου Κόσμου, 2018-19).

Στον κινηματογράφο έχει παίξει στις ταινίες: «Το μάτι και το φρύδι» (σκηνοθεσία Κωστής Χαραμουντάνης, 2016), «Το τέρας κοιμάται» (σκηνοθεσία Κωστής Χαραμουντάνης, 2017), «Kioku» (σκηνοθεσία Κωστής Χαραμουντάνης, 2018) και «Κόστος Ευκαιρίας» (σκηνοθεσία Παύλος Βαλσαμίδης, 2018).

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
696ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art