Θυμηθήκαμε τη Μαρία Κάλλας από το άγαλμα της Αφροδίτης Λίτη

Του Παναγιώτη Μήλα

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις αν ένα γλυπτό είναι έργο του Αύγουστου Ροντέν, του Φερνάντο Μποτέρο, του Μαρσέλ Ντυσάν, του Πάμπλο Πικάσο ή του Άντι Γουόρχολ. Ο καθένας έχει τη δική του ξεχωριστή τεχνοτροπία.

Οι Έλληνες γλύπτες Takis, Χρύσα, Γιώργος Ζογγολόπουλος, Γιαννούλης Χαλεπάς, Ναταλία Μελά άφησαν το ιδιαίτερο προσωπικό τους αποτύπωμα στα έργα τους.

Όπως αναγνωρίζεις σε ποιόν ανήκει ένα γραπτό από τον γραφικό του χαρακτήρα, έτσι ανακαλύπτεις και τον δημιουργό ενός έργου τέχνης.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη η οποία φιλοτέχνησε το άγαλμα της Μαρίας Κάλλας, το οποίο τοποθετήθηκε στο αλσύλλιο της οδού Ροβέρτου Γκάλι, επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, απέναντι από το Ηρώδειο.

Πρόκειται για έναν ανδριάντα από γυαλιστερό μπρούντζο. Αν παρακολουθήσεις την καλλιτεχνική πορεία της Λίτη, εύκολα θα πεις ότι το συγκεκριμένο της έργο ήταν αναμενόμενο. Ασφαλώς δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά να αλλάξει τεχνοτροπία.

Όπως δεν θα μπορούσε ποτέ ο Θεόφιλος να ζωγραφίσει σαν τον Γιάννη Γαΐτη, ούτε ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας σαν τον Σπύρο Βασιλείου.

Η προσωπικότητα του καθενός αποδίδεται με τον πιο ασφαλή τρόπο μέσα από το έργο του.

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

Θα ήταν άδικο να ζητήσουμε από την Αφροδίτη Λίτη να δημιουργήσει ένα γλυπτό σύμφωνα με τις δικές μας εικαστικές επιθυμίες.
Η καθηγήτρια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών έχει πολύχρονη πορεία και συμμετοχές σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Πρώτη φορά είδα έργα της το 1994 στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης στην έκθεση με τον τίτλο: «Από την κουλτούρα στη φύση».
Το 2004 είχα την τύχη να δω την έκθεσή της «Κρυμμένα παιδιά στην Ελλάδα της Κατοχής» στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας.
Και τέλος το 2018 στο Νομισματικό Μουσείο την έκθεση: «Οι Γλαύκες και η Αθηναϊκή Δημοκρατία. Από την Αρχαία Νομισματική στη Σύγχρονη Γλυπτική».
Πρόκειται για σημαντικές δημιουργίες που εντάσσουν την Λίτη στην ομάδα των κορυφαίων καλλιτεχνών της χώρας μας.

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

Όμως η Αφροδίτη Λίτη, στην περίπτωση με το άγαλμα της Μαρίας Κάλλας, πέτυχε να ευαισθητοποιήσει χιλιάδες συμπολίτες οι οποίοι εξέφρασαν την άποψή τους για την καλλιτεχνική αξία του έργου. Πολύ σημαντικό γεγονός αυτό.

Μια δεύτερη επιτυχία της γλύπτριας ήταν να μας θυμίσει ότι 44 χρόνια μετά το θάνατο της μεγάλης Ελληνίδας το ελληνικό κράτος δεν έχει αξιωθεί να δημιουργήσει ένα μουσείο αφιερωμένο στη ντίβα της Όπερας.

Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε σε ένα υπέρλαμπρο κτήριο να υπάρχει ένα υπέρλαμπρο Μουσείο για την Κάλλας. Το υλικό υπάρχει. Πλούσιο υλικό το οποίο πριν 15 χρόνια διαχειρίστηκε ο ζωγράφος Κώστας Ι. Σπυριούνης και η δημοσιογράφος Ελένη Κάραμποτ. Οι δυο τους μετά από κοπιώδη και πολύχρονη προσπάθεια δημιούργησαν ένα εξαιρετικό Μουσείο για την Κάλλας το 2008 στην Τεχνόπολη.

[Πατήστε “κλικ” επάνω στις φωτογραφίες για να τις δείτε μεγαλύτερες].

Το Μουσείο αυτό στη συνέχεια έγινε μπαλάκι του τένις μεταξύ των δημαρχών της πρωτεύουσας. Σήμερα το αναξιοποίητο υλικό λέγεται [από το 2011] ότι θα εκτεθεί το …2023 στην οδό Μητροπόλεως σε μια …πολυκατοικία η οποία ανήκει στον δήμο της Αθήνας.
Με λίγα λόγια η διάσημη ντίβα – που διαχρονικά διαφημίζει με το έργο της την Ελλάδα – θα …στριμωχτεί σε μια γωνιά της πόλης λες και ντρεπόμαστε γι αυτήν.
Μακάρι όσοι νοιάστηκαν για το άγαλμα, να νοιαστούν και για το Μουσείο που ακόμα δεν υπάρχει.

Ευχαριστούμε την κυρία Αφροδίτη Λίτη που «ξύπνησε» τις εικαστικές μας ευαισθησίες.

***

Η έκθεση της Αφροδίτης Λίτη με τον τίτλο «Το ταξίδι για τη γιορτή και η γλυπτή ψυχή του τόπου», θα είναι ανοικτή μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου 2021 στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αρχαίας Μεσσήνης.