Πιθανότατα έχεις δει αυτά τα μικρά αγγελάκια ξανά. Σε καρτ ποστάλ, κούπες, ακόμα και σε αυτοκόλλητα. Αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν είναι ότι προέρχονται από τη Μαντόνα του Ραφαήλ, που ζωγραφίστηκε γύρω στο 1513.
Μόλις δύο μικρές φιγούρες στο κάτω μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου θρησκευτικού σκηνικού. Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο, έγιναν πιο διάσημα από το ίδιο το αριστούργημα. Γιατί; Ίσως επειδή δεν φαίνονται θεϊκά.
Φαίνονται βαριεστημένα. Αφηρημένα. Ανθρώπινα. Πιο ανθρώπινα παρά θεϊκά. Ίσως αυτή να είναι η μυστική συνταγή: δεν αναγνωρίζουμε άραγε λίγο από τον παιδικό εαυτό μας σε εκείνα τα πρόσωπα;
Αναλυτικά τα αγγελάκια απεικονίζονται με καστανά, ανακατωμένα μαλλιά και φτερά σε αποχρώσεις του κόκκινου και πράσινου.
Το πρωτότυπο έργο δημιουργήθηκε από τον Ραφαέλο Σάντσιο (Raphael) μεταξύ 1513-1514 και εκτίθεται στην Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων στη Δρέσδη.
***
Κέντρο: Η Παναγία (Μαντόνα) κρατά στην αγκαλιά της τον μικρό Ιησού. Και οι δύο κοιτάζουν με σοβαρή και ελαφρώς ανήσυχη έκφραση κατευθείαν προς τον θεατή, μια έκφραση που προοικονομεί τα Πάθη. Πατάνε πάνω σε απαλά σύννεφα, τα οποία, αν παρατηρήσετε προσεκτικά το φόντο, σχηματίζονται από δεκάδες αχνά πρόσωπα μικρών αγγέλων.
Αριστερά: Ο Άγιος Σίξτος (Saint Sixtus), από τον οποίο πήρε το όνομά του το έργο, γονατίζει και δείχνει με το χέρι του προς την κατεύθυνση του θεατή. Στα πόδια του βρίσκεται η παπική του τιάρα.
Δεξιά: Η Αγία Βαρβάρα (Saint Barbara) γονατίζει με το βλέμμα στραμμένο χαμηλά, προσφέροντας μια αίσθηση γαλήνης και ευλάβειας.
Βάση: Στο κάτω μέρος της σύνθεσης, ακουμπισμένα σε ένα ξύλινο περβάζι, βρίσκονται τα δύο διάσημα χερουβείμ της αρχικής φωτογραφίας, τα οποία εξισορροπούν τη σοβαρότητα του έργου με την παιδική τους αφέλεια.
