Του Παναγιώτη Μήλα
Ένα θλιβερό περιστατικό που συνέβη ανοιχτά του Πειραιά στις 21 Οκτωβρίου 1988 ευτυχώς δεν εξελίχθηκε σε ναυτική τραγωδία χάρη σε έναν άνθρωπο: Τον Κεντρικό Λιμενάρχη Πλοίαρχο Μανώλη Πελοποννήσιο. Να υπενθυμίσω ότι τότε δεν είχαμε ακόμη κινητά τηλέφωνα. Είχαμε όμως ακόμη κάποια αξιοκρατία, υπήρχε σχέδιο για πιθανά δυστυχήματα, υπήρχε ψυχή και φυσικά μυαλό.
Έτσι ο Πελοποννήσιος κατάφερε να σώσει 574 άτομα μέσα μόνο σε 25 λεπτά…
***
… «τον Οκτώβριο του 1988 -δεν είχε γίνει ακόμη αρχηγός εκείνη την εποχή- ήταν λιμενάρχης Πειραιά. Τότε ένα ιταλικό φορτηγό πλοίο, το «Αντιντζέ» (της Grimaldi Siosa), πήγε και εμβόλισε το ελληνικό «Γιούπιτερ» (της Epirotiki Lines) που μόλις είχε ξεκινήσει για μια κρουαζιέρα με 412 μαθητές και μαθήτριες από την Αγγλία, 60 δασκάλους και 106 μέλη του πληρώματος. Θυμάμαι ότι ήταν η εποχή που ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ήταν στο νοσοκομείο για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Ήταν Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 1988. Είχε πέσει ο ήλιος 6:30 – 7:00 το απόγευμα όταν έγινε η σύγκρουση λίγο έξω από τον Πειραιά. Ο πατέρας μου ήταν στο γραφείο του. Το πλοίο βυθίστηκε μόλις μέσα σε είκοσι πέντε λεπτά, για να καταλάβετε τα χρονικά περιθώρια που είχε. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πότε πρόλαβε!
Μέσα σε αυτό το 25λεπτο, έφυγε από το γραφείο του, μπήκε σε μια βάρκα, τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, με τον ασύρματο δεν ξέρω τι έκανε, πώς κατάφερε και τα σώσανε όλα τα παιδιά εκτός από ένα, το οποίο το καημένο πρέπει να ήταν μέσα σε ένα ασανσέρ. Ήταν η μικρούλα Vivienne Barley.
Επίσης χάθηκε κι ένας δάσκαλος, o Bernard Butt. Δύο μέλη του πληρώματος, οι Βασίλης Ψωμάς και Θανάσης Γολεμάτης, δεν τα κατάφεραν. Τον πρώτο τον πρόδωσε η καρδιά του, ενώ είχε πέσει στη θάλασσα. Ο δεύτερος μπήκε σώος στο ρυμουλκό, αλλά, βρεγμένος όπως ήταν, γλίστρησε και σκοτώθηκε»…
Ο μπαμπάς είχε κάνει το εξής:
-Είχε εκπαιδεύσει τους ψαράδες και τους ανθρώπους του λιμανιού σε υποθετικά σενάρια, ούτως ώστε σε περίπτωση που συμβεί κάτι να μπορέσει να τους πει ότι «θα εφαρμόσουμε το σχέδιο τάδε» και να ξέρουν τι θα κάνουν. Το ίδιο συμβαίνει και με μας τους Έλληνες. Αν δεν έχουμε οδηγίες, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.
-Λοιπόν καταφέρανε μόνο μέσα σε 25 λεπτά να σώσουν 411 παιδάκια 9-11 ετών, 59 δασκάλους και 104 μέλη του πληρώματος. Το διανοείστε; Η διάσωση των 574 ναυαγών θεωρήθηκε ως η επιτυχέστερη επιχείρηση διάσωσης στα παγκόσμια ναυτικά χρονικά. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει και δεν ξανάγινε δυστυχώς ποτέ μέχρι σήμερα. Οι αγγλικές εφημερίδες βγήκαν την επόμενη μέρα χαρακτηρίζοντας ήρωες τους Έλληνες που πήραν μέρος σε αυτή την επιχείρηση. Η Βασίλισσα της Αγγλίας έστειλε πολεμικό πλοίο στην Ελλάδα. Σε τελετή έδωσαν τίτλο στον πατέρα μου και τον έκαναν Member of the British Empire»…
***
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στην κυρία Σοφία Πελοποννησίου – Βασιλάκου (κόρη του Μανώλη Πελοποννήσιου), από θέμα που δημοσιεύθηκε στο catisart.gr με τον τίτλο: «Μανώλης Πελοποννήσιος. Στάθηκε όρθιος…Έσωσε εκατοντάδες ψυχές»…
***
Όλα όσα έγιναν εκείνο το σούρουπο του Οκτωβρίου του 1988 αποδεικνύουν πως ΑΝ υπάρχει σχέδιο, ΑΝ υπάρχει μυαλό, ΑΝ υπάρχει ψυχή, τότε και μόνο τότε είναι δυνατόν να δοθούν λύσεις ακόμη και στα πιο δύσκολα προβλήματα. Αν όμως ακολουθούμε το σχέδιο “βλέποντας και κάνοντας” τότε το μόνο που μας μένει είναι να κλαίμε κατόπιν συντριβής…
***
Ο Μανώλης Πελοποννήσιος κατάφερε μέσα σε μόνο 25 λεπτά να φέρει εις πέρας μια δυσκολότατη επιχείρηση διάσωσης και να σώσει τόσες ψυχές. Ας τη μελετήσουμε, ίσως μάθουμε κάτι περισσότερο.
Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις για το παρελθόν ούτε έχουμε αυταπάτες. Η εξιδανίκευση του παρελθόντος όμως είναι αποτέλεσμα του φτωχού παρόντος. Σίγουρα, ούτε η απόρριψη ούτε η αποθέωση του παρελθόντος αποτελούν λύσεις. Ας σκεφτόμαστε πάντα τις γενναίες πράξεις ανθρώπων που έπραξαν το καλό, κι ας φωτίζουν τον δρόμο μας, στο παρόν και το μέλλον, αυτές οι αναμνήσεις προς παραδειγματισμό…
***
***
Μια τηλεοπτική ανάμνηση από το ναυάγιο του Jupiter και την επιχείρηση διάσωσης.
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΟΥ 1988 ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ JUPITER
