29.4 C
Athens
Τρίτη 16 Ιουλίου 2024

Μανώλης Πελοποννήσιος. Έσωσε 574 ψυχές κόντρα στις δυσκολίες

Του Παναγιώτη Μήλα
[email protected]

Στα χρόνια που εργάστηκα στη «Ναυτεμπορική» το μοναδικό ρεπορτάζ που δεν είχε προβλήματα όταν παρουσιαζόταν κάποιο θέμα κοντά στα μεσάνυχτα ήταν το ναυτιλιακό.
Μιλάω συγκεκριμένα για την περίοδο 1993 – 1996. Τότε ό, τι και να συνέβαινε στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν πάντα αρωγός στις προσπάθειές μας ο αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, Μανώλης Πελοποννήσιος.
Τα χρόνια πέρασαν και κάτω από άλλες συνθήκες για τις ανάγκες της πολιτιστικής ιστοσελίδας www.catisart.gr είχα να κάνω μια συνέντευξη με την κυρία Σοφία Πελοποννησίου – Βασιλάκου για τη δραστηριότητα και τις εκδηλώσεις της Οικίας Κατακουζηνού. Την παραμονή της συνέντευξης αναζήτησα στο Διαδίκτυο το βιογραφικό της. Με έκπληξη διάβασα πως ήταν η κόρη του Μανώλη Πελοποννήσιου. Ήταν ο άνθρωπος που γνώριζα μόνο σαν όνομα εδώ και 20 χρόνια. Χάρηκα μάλιστα διπλά όταν μετά τη συνέντευξη με την κυρία Πελοποννησίου γνώρισα και τον πατέρα της στην Οικία Κατακουζηνού, σε εκδήλωση για τον Αλμπερτ Καμύ, ενώ στις αρχές του 2014 τον συνάντησα και στο σπίτι του.

Στάθηκε όρθιος απέναντι στις δυσκολίες

Για τον Μανώλη Πελοποννήσιο, η κόρη του Σοφία μου είχε μιλήσει στη συνέντευξη που μου έδωσε. Παραθέτω λοιπόν εδώ κάποια αποσπάσματα από αυτή τη συνομιλία μας:
– Από την Κίμωλο λοιπόν είναι η αφετηρία της οικογένειας. Τι θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια;
* Η Κίμωλος για μένα είναι βασικά τα παιδικά χρόνια του πατέρα μου, γιατί εκεί γεννήθηκε, εκεί έζησε τα χρόνια της Κατοχής και αυτά που μου έχει διηγηθεί με έχουν συγκλονίσει. Για παράδειγμα ενώ ήταν ένα παιδί που ήταν πάντα πρώτος μαθητής, επειδή ήταν ορφανός, γιατί είχε σκοτωθεί ο πατέρας του στον πόλεμο, κάποιοι συγχωριανοί του φέρονταν πολύ άσχημα, και όλες αυτές οι ιστορίες με τις οποίες μεγάλωσα ήταν πράγματα που επηρέασαν πάρα πολύ τον τρόπο σκέψης μου.
– Πείτε μου τις σας θυμίζει ο Σαρωνικός, το Τροκαντερό και το Νέο Φάληρο;
* Μου θυμίζουν περιοχές που είχαν πρωταγωνιστή και τον πατέρα μου. Ήταν Δευτέρα, 11 Ιουλίου 1988. Τότε έγινε το πρώτο διπλό τρομοκρατικό χτύπημα. Στο Τροκαντερό και στον Σαρωνικό με το περίφημο κρουαζιερόπλοιο “City of Poros”. Ο πατέρας μου ήταν Κεντρικός Λιμενάρχης Πειραιά. Τότε πραγματικά κινδύνεψε τη ζωή του με αυτή τη φοβερή ενέργεια.
– Θυμάμαι πως έγινε πρώτα η έκρηξη βόμβας σε αυτοκίνητο στο Τροκαντερό γύρω στις 3 το μεσημέρι και το απόγευμα γύρω στις 7 η επίθεση μέσα στο κρουαζιερόπλοιο. Ο απολογισμός ήταν 13 νεκροί, εκ των οποίων οι τέσσερις ήταν επιβάτες του αυτοκινήτου και οι εννέα του κρουαζιερόπλοιου, όπου υπήρχαν επίσης 60 τραυματίες από το διαρκές πυρ και τις αλλεπάλληλες εκρήξεις…
* Ο πατέρας μου εκτός από την επιχείρηση διάσωσης των τραυματιών και των πανικόβλητων αλλοδαπών επιβατών και του πληρώματος διενήργησε μια άψογη και αποκαλυπτική προανάκριση. Τιμήθηκε με ευαρέσκεια από τον τότε υπουργό Ναυτιλίας Ευάγγελο Γιαννόπουλο.

Η διάσωση των μαθητών

Ημέρα χαράς: Παντρεύει τη μοναχοκόρη του Σοφία με φόντο την άλλη αγαπημένη του, τη θάλασσα.

* Τρεις μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1988 -δεν είχε γίνει ακόμη αρχηγός εκείνη την εποχή- ήταν λιμενάρχης Πειραιά. Τότε ένα ιταλικό φορτηγό πλοίο, το «Αντιντζέ», πήγε και εμβόλισε το ελληνικό «Γιούπιτερ» που μόλις είχε ξεκινήσει για μια κρουαζιέρα με 412 μαθητές και μαθήτριες από την Αγγλία, 60 δασκάλους και 106 μέλη του πληρώματος. Θυμάμαι ότι ήταν η εποχή που ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ήταν στο νοσοκομείο για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Ήταν Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 1988. Είχε πέσει ο ήλιος 6:30 – 7:00 το απόγευμα όταν έγινε η σύγκρουση λίγο έξω από τον Πειραιά. Ο πατέρας μου ήταν στο γραφείο του. Το πλοίο βυθίστηκε μόλις μέσα σε είκοσι πέντε λεπτά, για να καταλάβετε τα χρονικά περιθώρια που είχε. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πότε πρόλαβε! Μέσα σε αυτό το 25λεπτο, έφυγε από το γραφείο του, μπήκε σε μια βάρκα, τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, με τον ασύρματο δεν ξέρω τι έκανε, πώς κατάφερε και τα σώσανε όλα τα παιδιά εκτός από ένα, το οποίο το καημένο πρέπει να ήταν μέσα σε ένα ασανσέρ. Επίσης χάθηκε κι ένας δάσκαλος, ενώ ένας διασώστης έπαθε έμφραγμα και άλλος ένας τραυματίστηκε θανάσιμα από πτώση την ώρα της επιχείρησης. Ο μπαμπάς είχε κάνει το εξής, είχε εκπαιδεύσει τους ψαράδες και τους ανθρώπους του λιμανιού σε υποθετικά σενάρια, ούτως ώστε σε περίπτωση που συμβεί κάτι να μπορέσει να τους πει θα εφαρμόσουμε το σχέδιο τάδε και να ξέρουν τι θα κάνουν. Το ίδιο συμβαίνει και με μας τους Έλληνες. Αν δεν έχουμε οδηγίες, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Λοιπόν καταφέρανε σε 25 λεπτά να σώσουν 411 παιδάκια 9-11 ετών, 59 δασκάλους και 104 μέλη του πληρώματος. Το διανοείστε; Η διάσωση των 574 ναυαγών θεωρήθηκε ως η επιτυχέστερη επιχείρηση διάσωσης στα παγκόσμια ναυτικά χρονικά. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει και δεν ξανάγινε δυστυχώς ποτέ μέχρι σήμερα. Οι αγγλικές εφημερίδες βγήκαν την επόμενη μέρα χαρακτηρίζοντας ήρωες τους Έλληνες που πήραν μέρος σε αυτή την επιχείρηση. Η Βασίλισσα της Αγγλίας έστειλε πολεμικό πλοίο στην Ελλάδα. Σε τελετή έδωσαν τίτλο στον πατέρα μου και τον έκαναν Member of the British Empire.

– Στην Ελλάδα τι έγινε τότε;

* Εδώ, παραλίγο να… τον αποστρατεύσουν. Βεβαίως ύστερα από μερικά χρόνια υπήρξε δικαίωση. Έγινε αρχηγός του Λιμενικού και συνέχισε να δίνει πολλές παρόμοιες μάχες. Όταν όμως είδε ότι κάποιες δεν μπορούσε να τις κερδίσει, αποφάσισε να παραιτηθεί. Ήταν ο μόνος από τους αρχηγούς που παραιτήθηκε.
– Τον γνώρισα μέσα από τη δουλειά μου στη «Ναυτεμπορική». Ήταν ένας άνθρωπος που οποιαδήποτε ώρα της ημέρας τον αναζητούσαμε, σήκωνε το τηλέφωνο. Στους συναδέλφους που κάλυπταν το ναυτιλιακό ρεπορτάζ ήταν κυρίως τότε –αλλά και τώρα– σύμβουλος και βοηθός.
* Πάντα σε ετοιμότητα. Γιατί αγαπά τη δουλειά του και την ξέρει. Ο μπαμπάς μου είναι πραγματική μορφή σε όλα του. Και μου το μετέδωσε αυτό ότι πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις και να αγωνίζεσαι με κάθε τρόπο και να είσαι εντάξει.
– Μπορεί εσείς κατά βάθος να λέτε ότι έχετε αυτή την τρέλα του εθελοντισμού και της προσφοράς, αλλά τελικά δεν είναι κάτι αποκλειστικά δικό σας αυτό…
* Μάλλον το γονίδιο είναι… Πρέπει να πέρασε από εκεί…
– Το γονίδιο!
* Ναι, το γονίδιο είναι. Η αλήθεια είναι ότι έχω έναν μπαμπά που πάντοτε έσωζε ανθρώπους. Όσο τον θυμάμαι έσωζε ανθρώπους. Δεν ήταν ποτέ στις γιορτές ή τις Κυριακές, γιατί για έναν περίεργο λόγο όλα τα ατυχήματα γίνονταν στις γιορτές και στις διακοπές και τα Σαββατοκύριακα. Βεβαίως είναι ένας άνθρωπος που, όπως και σήμερα έτσι και τότε, ήταν στο γραφείο του από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δεν είχε ωράριο. Θυμάμαι από τις πρώτες εικόνες που έχω στη Θεσσαλονίκη, που ήμουν τότε Α΄ Δημοτικού, που είχε κάνει μια ολόκληρη επιχείρηση για να σώσει κάτι ψαράδες, σε ένα καραβάκι και είχε κοντέψει να πνιγεί…
– Αυτό έγινε το 1974.
* Ναι, είχε κάνει διάφορα. Μετά τον θυμάμαι στην Καλαμάτα, αυτό ήταν το πιο αστείο, που προσπαθούσε με διάφορους τρόπους να πιάσει έναν καρχαρία που εμφανίστηκε μια μέρα και κατατρόμαξε όλους τους λουόμενους.

Ο πόλεμος του ’40 και η Κίμωλος

– Ο Μανώλης Πελοποννήσιος την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου του.

Τα παραπάνω μου είχε εκμυστηρευτεί η κόρη του. Όμως πολλά περισσότερα μου είπε και ο ίδιος όταν συναντηθήκαμε στο σπίτι του. Ο Μανώλης Πελοποννήσιος εκτός των άλλων πρόσφερε στην Ιστορία και ένα μοναδικό βιβλίο με τον τίτλο: «Η Κίμωλος στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην Κατοχή – Συμβολή Μήλου-Σίφνου-Σερίφου».
Ο συγγραφέας έζησε πολυάριθμα γεγονότα και τα προσεγγίζει με κριτική ματιά, έγγραφα, φωτογραφίες, προφορικές διηγήσεις και δημοσιευμένα κείμενα. Με το βιβλίο αυτό αποτίει φόρο τιμής σε ανθρώπους που πρόσφεραν τα πάντα στην πατρίδα χωρίς να ζητήσουν κανένα αντάλλαγμα.
Ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του αναφέρει ότι «δεν είμαι ιστορικός και λογοτέχνης, έτσι το βιβλίο μου δεν διεκδικεί ιστορικές και λογοτεχνικές δάφνες». Στο βιβλίο του από τη μία παραθέτει πολυάριθμα έγγραφα και ντοκουμέντα που τεκμηριώνουν όσα γράφονται και από την άλλη με μοναδική λογοτεχνική γλαφυρότητα μας παρουσιάζει τα έργα και τις ημέρες ανθρώπων που ξεχάστηκαν από τους πιο πολλούς στο πέρασμα του χρόνου.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου επιχειρείται να αναδειχθεί ο άγνωστος, για πολλούς, αγώνας και οι θυσίες των Κιμωλιατών και Κιμωλιατισσών κατά την περίοδο 1940 -1945. Οι Κιμωλιάτες ναυτικοί και οι σύζυγοί τους έδιναν το δικό τους ένδοξο αγώνα στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού όταν οι μάχες στη στεριά είχαν χαθεί. Επιπρόσθετα, ο συγγραφέας αποδίδει ένα «δάφνινο στεφάνι» σε όλους αυτούς που δεν είχαν την πρέπουσα τιμή, σεβασμό και αναγνώριση για την προσφορά τους στις επόμενες γενιές.
Γεννημένος στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (Μάρτιος 1940), ο Μανώλης Πελοποννήσιος ένιωσε από την αρχή της ζωής του την οδύνη του πολέμου καθώς πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από τη γέννησή του έμεινε ορφανός από πατέρα, όταν το φορτηγό πλοίο «Νεμέα», στο οποίο ο Αργύρης Πελοποννήσιος υπηρετούσε ως ναύτης, τορπιλίστηκε από υποβρύχιο του Άξονα και βυθίστηκε στον Ατλαντικό ωκεανό, στις 15 Ιανουαρίου 1941. Ο ίδιος δεν είπε ποτέ τη λέξη «πατέρα» και δεν άκουσε ποτέ από τον πατέρα του τις λέξεις «γιε μου». Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’60 υπηρετώντας ως ανθυποπλοίαρχος στο ελληνικό φορτηγό «Ελληνική Δόξα» πέρασε από το σημείο που είχε χτυπηθεί το «Νεμέα», παρακάλεσε τον πλοίαρχο του πλοίου να παρεκκλίνουν λίγο από την πορεία τους για να μπορέσει να αποθέσει στο «υγρό μνήμα» του πατέρα του λίγα λουλούδια. Ο πλοίαρχος καπετάν Γιάννης Ρούσσος από την Κύμη της Εύβοιας, αποδέχτηκε την παράκλησή του. Στο βιβλίο του ο Πελοποννήσιος περιγράφει τη σκηνή: «Σταματήσαμε για λίγα λεπτά, ψάλαμε, έρριψα τα λουλούδια στη θάλασσα και τον αποχαιρέτησα μ’ εκείνο τον τρόπο που μόνο τα πλοία γνωρίζουν να χαιρετούν. Ήταν μια γαλήνια ημέρα και τα σφυρίγματα του φορτηγού αντήχησαν σ’ όλο τον ωκεανό».
Ο Μανώλης Πελοποννήσιος είχε καταγωγή από τη Σέριφο, από την πλευρά του πατέρα του, ενώ οι ρίζες του κρατούν και από τη Μήλο. Όμως ιδιαίτερη θέση στη καρδιά του κρατά η Κίμωλος, όπου είναι το σπίτι του και είναι νησί της μητέρας του αλλά και της συζύγου του. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο Κιμώλου με άριστα και έλαβε χρηματικό βραβείο από το Ίδρυμα Ι.Σ. Λογοθέτη. Με άριστα συνέχισε στα γυμνασιακά του χρόνια στον Πειραιά. Το 1954 λαμβάνει μία εκ των τριών υποτροφιών σε πανελλήνιο διαγωνισμό του Κληροδοτήματος Αδελφών Ζωσιμά. Το 1959 αποφοίτησε με άριστα από τη Ναυτική Ακαδημία Ασπροπύργου. Ακόμα και ως Αξιωματικός του Ε.Ν. υπήρξε ο νεότερος Έλληνας πλοίαρχος, ο οποίος μόλις σε ηλικία 24 ετών κράτησε το τιμόνι στο φ/γ «Κατερίνα» του εφοπλιστή Καλλιμανόπουλου. Το 1965 μπήκε πρώτος και αποφοίτησε πρώτος με άριστα από τη Σχολή Δόκιμων Σημαιοφόρων του Λιμενικού Σώματος. Ποτέ δεν ξέχασε από πού προέρχεται. Έτσι το 1963 καθιέρωσε χρηματικό βραβείο για τον αριστούχο μαθητή της ΣΤ’ τάξης του δημοτικού σχολείου Κιμώλου, το οποίο απονέμεται ανελλιπώς μέχρι σήμερα.
Ο επίτιμος αρχηγός του Λιμενικού υπήρξε ιδιαίτερα μάχιμος κατά τη θητεία του ως λιμενάρχης Πειραιώς. Ανέθεσε λοιπόν στον πλωτάρχη Αθανάσιο Μπέκα, τη δημιουργία σχεδίων για την αντιμετώπιση ακραίων σεναρίων, όπως πυρκαγιές σε όλα τα καράβια μέσα στο λιμάνι, παροχή βοήθειας ύστερα από μεγάλο σεισμό στον Πειραιά και βύθιση πλοίου με 4.500 επιβάτες. Άλλο ένα μέτρο ήταν η δημιουργία της ταινίας με θέμα «γυμνάσιο πυρκαγιάς και εγκατάλειψης πλοίων» με πρωταγωνιστές λιμενικούς. Επιπρόσθετα, επί εποχής του πήρε το Λιμενικό από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 80% της χρηματοδότησης για την αγορά των Super Puma.
Όσο ήταν στο Λιμενικό Σώμα συνέβησαν μερικά από τα πιο συγκλονιστικά περιστατικά της ελληνικής ναυτικής ιστορίας μας, όπως η βύθιση του «Ιτάλια Εξπρές», η ανατίναξη στο Πέραμα του «Anangel Greatness», του Αγγελικούση, με 30 νεκρούς και η τρομοκρατική ενέργεια στο «City of Poros».
Το γεγονός όμως που τον σημάδεψε και ανέδειξε τις ηγετικές ικανότητες του πλοιάρχου τότε, Μανώλη Πελοποννήσιου, ήταν το «Jupiter». Δύο σημαντικές κινήσεις που έκανε στην επιχείρηση διάσωσης ήταν και οι εξής:
Πρώτον, διέταξε από το VHF να σταματήσουν όλα τα εισερχόμενα πλοία στην Αίγινα και να απαγορευτεί ο  απόπλους όλων των πλοίων από το λιμάνι του Πειραιά, ώστε να μη χτυπηθεί κανένας από τους ναυαγούς.
Δεύτερον, έδωσε εντολή να κλείσουν τους ασυρμάτους και να ακολουθηθεί το σχέδιο κατά γράμμα χωρίς την παρέμβαση ανωτέρων. Μάλιστα όταν αμφισβητήθηκε από την ηγεσία δεν δίστασε να παραιτηθεί από τη θέση του λιμενάρχη Πειραιώς.
Ο τότε πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρέου, συνεχάρη προσωπικά τον Μανώλη Πελοποννήσιο ενώ η φράση που αποτυπώθηκε στον Τύπο ήταν «η ελληνική ναυτοσύνη απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι πρώτη στον κόσμο». Ακολούθησαν η ευαρέσκεια από τον τότε υπουργό,   Ευάγγελο Γιαννόπουλο, το ναυτικό μετάλλιο Β’ τάξης και έπειτα η «Ασημένια Αθηνά», το μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών.

Από αριστερά, ο Μανώλης Πελοποννήσιος, ο συγγραφέας Θοδωρής Καλλιφατίδης, η Σοφία Πελοποννησίου – Βασιλάκου, ο κ. Δημήτρης Βασιλάκος και η σύζυγος του Θ. Καλλιφατίδη σε εκδήλωση στην «Οικία Κατακουζηνού» για το «Μέλλον του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού», την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013.

Οι τιμές όμως δεν σταμάτησαν εντός των ελληνικών συνόρων καθώς τιμήθηκε από τους Άγγλους για τις ηρωικές του ενέργειες. Μέσα σε ένα άλλο πλοίο, επίσης με το όνομα «Jupiter», ο Άγγλος πρέσβης, Sir David Mayers, παρασημοφόρησε τον Έλληνα αξιωματικό. Στην ομιλία του ο Μανώλης Πελοποννήσιος αρνήθηκε τις τιμές, προς έκπληξη όλων και σε ένα εξαίρετο δείγμα δικαιοσύνης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η τιμή αυτή δε μου ανήκει. Η τιμή αυτή ανήκει σε όλους αυτούς που συμμετείχαν στην επιχείρηση. Εγώ από εύνοια της μοίρας και του πεπρωμένου ηγήθηκα τέτοιων ικανών ανδρών και γυναικών που είχαν αυτό το αποτέλεσμα». Επίσης προσεκλήθη και παρευρέθη σε ειδική τελετή στον καθολικό ναό του Αγίου Παύλου και στα Βρετανικά Ανάκτορα τη μέρα της Αφοσίωσης παρουσία της πολιτικής ηγεσίας και της βασιλικής οικογένειας. Μία τιμή που έχουν μόνο όσοι εκλεκτοί έχουν τιμηθεί με το παράσημο «Member of the Order of thw British Empire».
Ο αγγλικός Τύπος χαρακτήρισε την επιχείρηση ως την πιο επιτυχημένη διάσωση που έγινε ποτέ. Τις ίδιες τιμές του απένειμε και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ειδική συνεδρίασή του. Θυμίζουμε ότι από τους τέσσερις θανάτους μόνο της μικρής Λώρας οφείλεται σε πνιγμό, οι δύο Έλληνες πέθαναν από καρδιακά αίτια και χτύπημα στο κεφάλι κατά την επιχείρηση ενώ το τέταρτο θύμα είχε καταγραφεί ως επιζών από τους αξιωματικούς του Λ.Σ. και σύμφωνα με τα στοιχεία της αγγλικής πρεσβείας, ο θάνατός του προήλθε από ψυχολογικά προβλήματα εκ των υστέρων.
Η ιστορία του «Jupiter» έγινε ευρέως γνωστή μέχρι την Αγγλία. Την ημέρα που πήγα στο σπίτι του ο Μανώλης  Πελοποννήσιος μου διηγήθηκε πως όταν βρέθηκε σε κάποιο νοσοκομείο του Λονδίνου αναγνωρίσθηκε από τον γιατρό που τον εξέτασε, ως ο άνθρωπος που έσωσε τα παιδιά. Μάλιστα ο συγκεκριμένος ιατρός γι’ αυτό τον λόγο αρνήθηκε να πληρωθεί από το ναύαρχο.
* Ο Μανώλης Πελοποννήσιος είχε στο ενεργητικό του άλλα δύο μετάλλια, το πρώτο ναυτικό μετάλλιο Β’ τάξης το πήρε στη Θεσσαλονίκη, όταν μια βυθοκόρος στην Επανομή κόπηκε και κινδύνευσαν τρία άτομα πλήρωμα. Το δεύτερο μετάλλιό του, χρυσό αυτή τη φορά (απονέμεται όταν ο διασώστης θέτει σε κίνδυνο την ίδια του τη ζωή κατά την επιχείρηση διάσωσης) το πήρε για τη διάσωση 27 επιτελών του ΝΑΤΟ, στο ναυάγιο της θαλαμηγού «Ατλαντίς» στο Καβούρι λόγω θαλασσοταραχής.

 

Στις 25 Οκτωβρίου του 2013, στην αγγλική πόλη Havering έγινε μια τελετή μνήμης για τα 25 χρόνια από τη βύθιση του “Jupiter”. Στη φωτογραφία διασωθέντες χάρη στην προσπάθεια του Μανώλη Πελοποννήσιου.

 

Το ταξίδι άρχισε από την Κίμωλο

 

Ο Μανώλης Πελοποννήσιος γεννήθηκε στην Κίμωλο στις 17 Μαρτίου 1940, ημέρα Κυριακή. Ήταν γιος του Αργύρη και της Αργυρώς Πελοποννησίου – Στρατή. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο Κιμώλου το 1952 με άριστα και έλαβε το πρώτο στην ιστορία αυτού του δημοτικού σχολείου χρηματικό βραβείο που προσέφεραν το ίδρυμα Ι.Σ. Λογοθέτη και γονείς των συμμαθητών του. Υπήρξε αριστούχος και πρώτος κατά τη φοίτησή του στα Δ΄ και Α΄ γυμνάσια Πειραιά. Το 1954 σε πανελλήνιο διαγωνισμό του Κληροδοτήματος Αδελφών Ζωσιμά, στον οποίον έλαβαν μέρος χιλιάδες μαθητές, θύματα πολέμου, έλαβε τη μία από τις τρεις υποτροφίες. Αποφοίτησε με άριστα από τη Ναυτική Ακαδημία Ασπροπύργου το 1959. Υπηρέτησε για περίπου πέντε χρόνια σε ποντοπόρα φορτηγά πλοία, στο τελευταίο από τα οποία το ελληνικό φ/γ «Κατερίνα» ως πλοίαρχος σε ηλικία 24 ετών. Εισήλθε στην Ανωτάτη Σχολή Δοκίμων Σημαιοφόρων ΛΣ το 1965 πρώτος και αποφοίτησε επίσης πρώτος με άριστα. Από τα 31 χρόνια της σταδιοδρομίας του στο Λιμενικό Σώμα τα 23 υπηρέτησε σε περιφερειακές υπηρεσίες, το ένα σε εκπαίδευση στη Μ. Βρετανία και τα υπόλοιπα σε επιτελικές υπηρεσίες του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Υπηρέτησε ως κεντρικός λιμενάρχης Πειραιά από τις 29.11.1985 έως και τις 18.7.1989. Διατέλεσε αρχηγός Λιμενικού Σώματος από τις 9.11.1993 έως και τις 18.3.1996 οπότε και αποστρατεύθηκε με αίτησή του. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αντιμετώπισε με απόλυτη επιτυχία πρωτόγνωρα για το ΛΣ περιστατικά, όπως:
– Την 7.2.1974 ως επικεφαλής δύναμης του Κεντρικού Λιμεναρχείου Θεσσαλονίκης διέσωσε κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς καιρικές συνθήκες (άνεμοι έντασης 12B) μια βυθοκόρο και τρεις επιβαίνοντες σ’ αυτήν στη θαλάσσια περιοχή Επανομής Θεσσαλονίκης. Τιμήθηκε με το Ναυτικό Μετάλλιο Β΄ τάξης (Αργυρό).
– Αντιμετώπισε τα πρωτοφανή προβλήματα περίπου 500 ελληνικών και ελληνόκτητων πλοίων και χιλιάδων Ελλήνων ναυτικών στο αγκυροβόλιο του Λάγος Νιγηρίας (Δεκέμβριος 1975 – Ιούνιος 1976). Τιμήθηκε με ευαρέσκεια από την υπηρεσία.
– Τον Ιούλιο του 1985 ως υπολιμενάρχης επικεφαλής δύναμης του Κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά διέσωσε, κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς καιρικές συνθήκες και με προφανή και άμεσο κίνδυνο της ζωής του, 27 επιτελείς του ΝΑΤΟ και το πλήρωμα του ε/γ «Ατλαντίς» κατά τη βύθισή του στη θαλάσσια περιοχή Αγίου Κοσμά Αττικής. Τιμήθηκε με το Ναυτικό Μετάλλιο Α΄ τάξης (Χρυσό).

Ο Μανώλης Πελοποννήσιος ήταν αρχηγός Λιμενικού Σώματος από 9.11.1993 έως 18.3.1996 οπότε και αποστρατεύθηκε με αίτησή του.

– Ως κεντρικός λιμενάρχης Πειραιά αντιμετώπισε με ιδιαίτερη επιτυχία περιστατικά που εξύψωσαν το κύρος του Λιμενικού Σώματος, του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και της Ελλάδας σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως:
– Κατά την τρομοκρατική ενέργεια στο ε/γ «Σίτι οφ Πόρος» πέραν της διάσωσης των τραυματιών και των πανικόβλητων αλλοδαπών επιβατών και πληρώματος διενήργησε μια άψογη και αποκαλυπτική προανάκριση.
– Όπως είδαμε πιο πάνω, συντόνισε τη διάσωση των ναυαγών του ε/γ “Jupiter” την 21.10.1988.
– Τιμήθηκε με την απονομή του Ναυτικού Μεταλλίου Β΄ τάξης από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.
– Από το σύνδεσμο των απανταχού Κιμωλίων «Η Οδηγήτρια» με το από 1.11.1988 έγγραφό του.
Πέραν των ανωτέρω τιμητικών διακρίσεων κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του τιμήθηκε με:
– Το Χρυσό Σταυρό του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
– Τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής.
– Τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.
– Τον Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής.
– Το Σταυρό των Ταξιαρχών του Τάγματος του Φοίνικα.
– Το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως.
Τις διαμνημονεύσεις:
– Αρχηγίας Λιμενικού Σώματος.
– Αξίας και Τιμής.
– Ευδοκίμου Διοικήσεως.
– Ευδοκίμου Υπηρεσίας.
– Πολυετούς Υπηρεσίας Α΄ Τάξης.
– Το Αργυρό Μετάλλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
– Μεγάλο αριθμό ευαρεσκειών από τους προϊσταμένους του και την πολιτική και στρατιωτική υπηρεσία ΥΕΝ.
– Μεγάλο αριθμό τιμητικών διακρίσεων από ναυτεργατικά σωματεία και άλλους φορείς, μεταξύ των οποίων το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιά.

Έχει ακόμα τιμηθεί ιδιαίτερα σε μεγάλο αριθμό δημοσιευμάτων των ελληνικών και παγκοσμίων μέσων μαζικής ενημέρωσης ενδεικτικά, μεταξύ πολλών άλλων: Το ολοσέλιδο δημοσίευμα του περιοδικού «Εικόνες» με τίτλο: «Ο Σωτήρας των παιδιών Μανώλης Πελοποννήσιος. Ο λιμενάρχης του Πειραιά που έσωσε 470 μαθητές» και το πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας “Lloyd’s List” της 26.10.1988, με τίτλο «Hero of Jupiter’s Rescue Battle».
Έχει ανακηρυχθεί:
– Επίτιμος πολίτης του δήμου Havering M. Βρετανίας.
– Επίτιμο μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού «σε αναγνώριση των υπηρεσιών του προς την Εμπορική Ναυτιλία, την Πλοιαρχική Τάξη και για την επαγγελματική αυτού αξία και το ήθος».
Έχει τιμηθεί:
– Με έπαινο και ομόφωνη απόφαση αρ. 6174/19.7.1989 του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Περάματος «για τις υπηρεσίες που προσέφερε κατά τα συχνά ατυχήματα της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, τη συμβολή του στην προσπάθεια αναδιοργάνωσης της πόλης, τη συμβολή του στις διεκδικήσεις του Δήμου Περάματος για την αξιοποίηση διεξόδων προς τη θάλασσα και τις ενέργειές του για την ασφάλεια γενικά της περιοχής και αποτροπή ατυχημάτων παρά τον υψηλό δείκτη επικινδυνότητας».
– Με ευαρέσκεια με ομόφωνη απόφαση αρ. 35/6.4.1981 του Συνδέσμου Απανταχού Κιμωλίων “Η Οδηγήτρια”, «γιατί υπήρξε πνεύμονας για το σύλλογο και τη δραστηριότητά του και για τις σημερινές και παλαιότερες πολύπλευρες και ποικιλόμορφες προσφορές του προς το σύλλογο, την Κίμωλο και τους Κιμωλιάτες».
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, νεαρός τότε αξιωματικός, υπηρετώντας στο προξενικό λιμεναρχείο Αμβούργου, συνεργάστηκε με οργάνωση Ελλήνων αντιστασιακών. Σχετικά δημοσιεύματα έχουν γίνει στο περιοδικό «Εφοπλιστής» και στην εφημερίδα «Νίκη».
Ήταν κάτοχoς διπλωμάτων του London Chamber of Commerce and Industry και Proficiency του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ έπειτα από φοίτησή του στη Μ. Βρετανία με υποτροφία του Αρχηγείου Λιμενικού Σώματος που έλαβε επιτυχών πρώτος σε σχετικές εξετάσεις.
Η σύζυγός του Μαρία είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Έχουν μία κόρη τη Σοφία, σύζυγο του Δημήτρη Γ. Βασιλάκου, και μια εγγονή την Έμμα-Ελένη.
Το βιογραφικό του ναυάρχου Λ.Σ. Μανώλη Αργύρη Πελοποννήσιου δημοσιεύεται στην Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Who is Who στην Ελλάδα στην 4η έκδοσή της που κυκλοφορεί σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή και περιλαμβάνει τις «βιογραφίες των σημαντικότερων προσωπικοτήτων της Ελλάδας από τους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής, της τέχνης και του πολιτισμού».

Η υπεύθυνη για τη διοργάνωση της τελετής Julia King ανάβει ένα κερί στη μνήμη όσων χάθηκαν στο ναυάγιο του “Jupiter”.

***

Το απόγευμα της Πέμπτης 23 Οκτωβρίου 2014, ο Μανώλης Πελοποννήσιος, ο σωτήρας εκατοντάδων ψυχών με τις μηχανές αρόδου, είχε αρχίσει το ταξίδι της επιστροφής στο απέναντι λιμάνι. Ο αποχαιρετισμός του καπετάνιου: Το Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014 στις 11 π.μ. στην Αγγλικανική Εκκλησία της οδού Φιλελλήνων, κοντά στο Σύνταγμα.

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -