Λάζαρος Βαρτάνης: Κάνανε ότι δεν ξέρανε, ότι πέσανε από τα σύννεφα…

Με αφορμή αυτή τη δύσκολη – από κάθε άποψη – χρονιά, το Catisart.gr δίνει τον λόγο σε καλλιτέχνες που μιλούν για όσα έχασαν, για όσα κέρδισαν και για όσα περιμένουν.
Μας μιλούν για θέματα που τους ενόχλησαν ή τους συγκίνησαν, για γεγονότα που τους πίκραναν, τους εξόργισαν ή τους έδωσαν χαρά.
Εκμυστηρεύονται – εξομολογούνται τις απογοητεύσεις ή τις ελπίδες τους και τέλος εκθέτουν διαφωνίες, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις…

Γράφει ο Λάζαρος Βαρτάνης

ΕΧΑΣΑ…

Αυτός ο ενάμισης χρόνος ήταν ό, τι πιο περίεργο έχω και έχουμε ζήσει όλοι μας. Είναι από αυτά που βλέπαμε σε αμερικάνικες ταινίες και γελούσαμε. Ποιος να ήξερε τι μας περιμένει…
Έχασα σίγουρα την εμπιστοσύνη μου και την εκτίμησή μου απέναντι σε πολλούς ανθρώπους. Η εμπιστοσύνη έχει να κάνει με την πολιτική ηγεσία και με όλους όσοι, από διάφορα πόστα, στηρίζουν τα απανωτά της λάθη. Θεωρώ – σαφέστατα είναι μια ιδιαίτερη και πρωτόγνωρη συνθήκη – ότι δεν χειρίστηκαν σωστά την κατάσταση από πέρυσι ακόμα. Ζήσαμε ένα καλοκαίρι εν μέσω πανδημίας «Welcome to Greece» το οποίο πληρώσαμε ανεπανόρθωτα τον χειμώνα. Τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται και φέτος. «Ελάτε στην Ελλάδα είμαστε Covid-free», «Βάλτε μάσκα, βγάλτε μάσκα», «Κάντε το Astra Zeneca, μην το κάνετε», ένα αλαλούμ αντικρουόμενων μηνυμάτων και ασαφειών. Ο κόσμος είναι ο ένας πάνω στον άλλον στα μέσα μεταφοράς, στους δρόμους, στα μαγαζιά και συζητάμε ακόμα για το αν θα καθόμαστε ή όχι στα μπουζούκια. Τρέλα…
Και φυσικά η χειρότερη ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού. Επειδή έχω παίξει παλιότερα σε μια υπέροχη παράσταση που λεγόταν «2013 / Melina M.» και έχω μελετήσει τους Υπουργούς Πολιτισμού όλων των παρατάξεων και επειδή δεν ανήκω σε κανένα κόμμα, μπορώ να καταλάβω ότι η σημερινή, είναι πραγματικά ακατάλληλη. Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες παραδείγματα για να στηρίξω τη θέση μου, αλλά θεωρώ ότι είναι όλα γνωστά και στην κρίση του καθενός.
Για την εκτίμηση τώρα, συνέβησαν – ευτυχώς – πολλά στον χώρο μου τον τελευταίο καιρό. Καταγγελίες, ονόματα, συμπεριφορές που έχουν βρει τον δρόμο της δικαιοσύνης… Αλλά αυτό που με ζόρισε είναι η στάση ορισμένων συναδέλφων απέναντι σε όλα αυτά. Κάνανε ότι δεν ξέρανε, ότι πέσανε από τα σύννεφα. Ποιον κοροϊδεύουν; Άνθρωποι που είναι ακριβώς της ίδιας καλλιτεχνικής γενιάς, που παίζανε μαζί, που σκηνοθετούσανε ο ένας τον άλλο, που πηγαίνανε στα ίδια πάρτυ, που κάνανε καριέρες παράλληλες, που είναι φίλοι και είναι γνωστό ότι υπήρξαν φίλοι, δεν ξέρανε; Δεν είχαν ακούσει; Τίποτα; Λυπάμαι, αγόρια και κορίτσια, αλλά δεν με πείθετε.

ΚΕΡΔΙΣΑ

Μέσα στην πρώτη καραντίνα ο Στέφανος Παπατρέχας έγραψε ένα συγκλονιστικό έργο που αποφασίσαμε να σκηνοθετήσουμε μαζί για ακόμα μια φορά και να παίξουμε. Αυτό ήταν το μόνο θετικό της όλης ιστορίας. Βρήκαμε ανθρώπους που πίστεψαν σε εμάς, στο όραμά μας και καταφέραμε – με νομιμότατες άδεις μέσω της εταιρίας μας και τηρώντας όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα – εν μέσω σκληρού lockdown να ολοκληρώσουμε τις πρόβες μας. 4 μήνες εξαιρετικοί και συνεργάτες ανεπανάληπτοι. Ανυπομονώ να έρθει το φθινόπωρο και εφόσον όλα πάνε καλά με τον ιό, να το παρουσιάσουμε. Θέλω πολύ να μιλήσω αναλυτικά για αυτό και τους υπέροχους συντελεστές του όλου εγχειρήματος, αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα.
Κέρδισα κάποιους φίλους, έχασα άλλους, ξαναβρήκα κάποιους που είχα χάσει αλλά έτσι είναι η ζωή, απρόβλεπτη.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Περιμένω με μεγάλη λαχτάρα να πάμε Θεσσαλονίκη με τις «Γειτονιές του κόσμου» του Γιάννη Ρίτσου. Μια παράσταση που έκανε πραγματικά απανωτά sold out και που αγάπησα πολύ. Είναι πολύ συγκινητικό η δουλεία σου να βρίσκει τόσο μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Ειδικά τώρα που πάω στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Η σκηνοθεσία και η διασκευή είναι της Νάντιας Δαλκυριάδου, κίνηση κάνει η Μαρίνα Μαυρογένη, φώτα ο Γιώργος Ψυχράμης και παίζουν η Ξένια Αλεξίου, ο Στέφανος Παπατρέχας, ο Δημήτρης Χατζημιχαηλίδης και εγώ. Θα γίνει στις 26 Ιουλίου στο «Θέατρο Μάνος Κατράκης», στις Συκιές. Εύχομαι να έχει πολύ μέλλον αυτή η δουλειά.
Και φυσικά περιμένω αυτό για το οποίο σας μίλησα πριν. Κοιμάμαι και ξυπνάω με την έννοια του.

315 λέξεις από το βιογραφικό του Λάζαρου Βαρτάνη

Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Κ.Θ.Β.Ε. (2007).
Έπαιξε σε παραστάσεις των Κ.Θ.Β.Ε, Εθνικού Θεάτρου, Στέγης, Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Επί Κολωνώ, Σύγχρονου Θεάτρου κ.ά.
Με σκηνοθέτες τους: Ν. Δαλκυριάδου (Οι γειτονιές του κόσμου), Ε. Φαναριώτη (Χοηφόροι), Χ. Σουγάρη (Οιδίπους Τύραννος, Αίας), Α. Πινακουλάκη (Η πικρή τριλογία του Νεοφασισμού: Mall), Α. Αβδελιώτη (Δεσποινίς Τζούλια), Κ. Ασπιώτη (Juvie, Αρμαντέιλ, 2013 / Melina M., Να ‘ρθω μαζί σου;), Θ. Βουρνά (Στα σκοτεινά [Making movies]), Δ. Κουρούμπαλη – Φ. Κορρού (Εκτός ορίων), Γ. Κακλέα (Σιρανό ντε Μπερζεράκ), Λ. Μελεμέ (Innerview), Α. Σωτηρίου (Όνειρα, Κλαυσίγελος, Σπασμένη καρδιά), Έ. Γούση (Οι τρείς αδελφές [Fuite]), Ν. Ράπτη (Ο κόσμος του Ολίβιου), Έ. Παπακωνσταντίνου (Μετά), Κ. Γάκη (Οικολογία), Γ. Καλαϊτζή (Τρελαντώνης), Ι. Σιδέρη (Οι απάχηδες των Αθηνών, Η κοιμωμένη ξύπνησε, Ελίζα), Ρ. Πατεράκη (Οιδίπους Τύραννος και Οιδίπους επί Κολωνώ), Ν. Βουδούρη (Ιοκάστη), Κ. Γεράρδο (Αποστάσεις ασφαλείας [Safe distance]), Τ. Ράτζο (Της Ελιάς το δάκρυ), Κ. Ρήγο (Ελεύθεροι πολιορκημένοι), Δ. Κωνσταντινίδη (Preparadise sorry now, Φαύστα) και Γ. Ρήγα (Νεράιδα).
Έπαιξε σε ταινίες με σκηνοθέτες τους: Π. Γρηγοράκη (Mutatio, #0385), Σ. Γκούσκου (Δυο σταγόνες νερό), Λ. Αγέλαστο (Η γραμμή), Ε. Μακρή (Σήμερα είναι Πέμπτη), Α. Χαντζή (Θα πάρω μια βαθιά ανάσα και θα σου πω), Θ. Τότσικα (Θετικές ιστορίες), Στ. Λιόκαλο (RF), Ε. Σανίδη (Chef a la place du chef), Φ. Κωνσταντινίδη (#0385), Δ. Ψαρρά (Παρισινή βροχή), Μ. Πανταζή (Το Κόκκινο), Α. Πανταζούδη (Μη φεύγεις…) και Θ. Ταταύλαλη (…στις 5 ακριβώς τα ξημερώματα).
Τέλος, συν–σκηνοθέτησε με τον Στ. Παπατρέχα τα: Πασού (Θέατρο Άβατον), Φροσύνη (Θέατρο Άβατον, Lab Art Theater), καθώς και τα θεατρικά αναλόγια: Αστερίων, Χαμένα κορίτσια ή Μέρζεμπουργκ, Το υπόμνημα (Εθνικό Θέατρο), με τη Γ. Πιερρουτσάκου το: Έλα να παίξουμε (Επί Kολωνώ, Faust), με τους Στ. Παπατρέχα και Γ. Πιερρουτσάκου το: Μέχρι να ξημερώσει (Ραδιόφωνο ΕΡΤ) και με τον Α. Πινακουλάκη τα: Η πικρή τριλογία του Νεοφασισμού: Το αγόρι της οδού Αμερικής και Η πικρή τριλογία του Νεοφασισμού: Υγρασία στους τοίχους (Επί Kολωνώ).