Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
Ο Βρετανός δραματουργός και στιχουργός Λι Χολ (που γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1966) μάς είναι ήδη γνωστός από την παράσταση «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα με τους Ελένη Ράντου, Κατιάνα Μπαλανίκα, Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και Αντώνη Λουδάρο κατά την περίοδο 2000 – 2002.
Οι πιο γνωστές δουλειές του είναι η συγγραφή του σεναρίου για την ταινία «Billy Elliot» (2000) και η διασκευή του σε μιούζικαλ, το έργο «The Pitmen Painters» (2007), καθώς και τα σενάρια των ταινιών «War Horse» και «Rocketman» (2019).
Φέτος στο θέατρο «Μουσούρη», παρουσιάζεται ο θεατρικός μονόλογος «Η κουταλένια». Το έργο του Λι Χολ με τον πρωτότυπο τίτλο «Spoonface Steinberg» μεταδόθηκε το 1997 στο πλαίσιο του κουαρτέτου ραδιοφωνικών θεατρικών έργων με τίτλο «God’s Country».
Ο μονόλογος της μικρούλας αυτιστικής Εβραϊκής καταγωγής, συγκίνησε το ακροατήριο με αποτέλεσμα να ψηφιστεί ως ένα από τα δέκα καλύτερα ραδιοφωνικά δράματα όλων των εποχών από τους αναγνώστες του περιοδικού Radio Times.
Τον επόμενο χρόνο διασκευάστηκε σε σενάριο τηλεταινίας με τη 42χρονη Κάθριν Χάντερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και στη συνέχεια, ανέβηκε σε θεατρικές σκηνές του Λονδίνου.
Ένα αυτιστικό κορίτσι, η Κουταλένια, ενώ βρίσκεται στο τελικό στάδιο του καρκίνου μας αφηγείται τη ζωή της όπως τη βιώνει η παιδική της ψυχούλα. Μας μιλά για την ασθένειά της, για το πόσο ιδιαίτερη είναι καθώς λύνει δύσκολες αριθμητικές πράξεις και θυμάται ημερομηνίες, για το πόσο ξεχωριστή είναι για τους γονείς της, παρόλο που έχουν χωρίσει.
Οι άριες της όπερας με τη φωνή της Μαρίας Κάλλας κάνουν τον πόνο πιο υποφερτό, τον επερχόμενο θάνατο πιο όμορφο, ίσως και πιο απελευθερωτικό.
Η απόδοση και η δραματουργική επεξεργασία των Κώστα Σπυρόπουλου και Μαρίας Γεωργιάδου απέχει από την πρόθεση του συγγραφέα να μιλήσει για τόσο σοβαρά θέματα με το να αφήνει μία χαραμάδα ελπίδας.
Η «ζωντανή» γλώσσα της μετάφρασης του Αντώνη Γαλέου δίνει στο κείμενο τη δυναμική που απαιτείται για την ελληνική παράσταση. Μία δυναμική που δεν εκμεταλλεύτηκαν οι Σπυρόπουλος και Γεωργιάδου με αποτέλεσμα να είναι μία πολύ φορτισμένη συναισθηματικά παράσταση, που σχεδόν «πνίγει» τον θεατή. Οι άριες έχουν σημαντικό ρόλο στην αφήγηση, αφού «προκαλούν» ανάσες παρηγοριάς και ελπίδας.
Η διδασκαλία του Κώστα Σπυρόπουλου βοηθά την Καρολίνα Σακελλαρίου να πραγματοποιήσει ερμηνευτικό άθλο και τη Νίκη Παλληκαράκη να είναι μία τρυφερή μητέρα, που βρήκε παρηγοριά στο ποτό μετά την απιστία και την αδιαφορία του συζύγου της.
Η σκηνοθεσία του Σπυρόπουλου έχει καταιγιστικό ρυθμό, δεν αφήνει, όμως, σιωπές και παύσεις να «μαλακώσουν» κάπως το βαρύ κλίμα. Η ιδέα του να δώσει φωνή στη μητέρα είναι έξυπνη, αλλά δεν την αξιοποιεί.
«Αφήνει» την Παλληκαράκη να εμφανίζεται σαν καλή νεράιδα μέσα από τις αναπολήσεις της καταπονημένης κόρης της. Η Σακελλαρίου ούτε μία στιγμή δεν χάνει το ηχόχρωμα της παιδικότητας που έχει υιοθετήσει στη φωνή της. Το σώμα της έχει μεταμορφωθεί στο σώμα της παιδίσκης που βάλλεται από την κακή αρρώστια, αλλά πάντα ελπίζει στο καλό και στο όμορφο.
Ο Γιώργος Γρηγοριάδης, σκηνικά, και η Νικόλ Παναγιώτου, κοστούμια, δημιουργούν ένα ρεαλιστικό σκηνικό περιβάλλον, μοντέρνο γραφείο, παιδικό δωμάτιο «κλεισμένα» στους τοίχους ενός νοσοκομείου, με έντονα χρώματα και πολλά παιχνίδια.
Οι φωτισμοί του Δημήτρη Κουτά εναλλάσσουν τις σκηνές και τους χώρους, ανάλογα με το ποιο πρόσωπο του έργου μιλά, επιλέγοντας το πολύ δυνατό λευκό της αλήθειας και της ελπίδας.
Το έργο του Λι Χολ μιλά για την ευαίσθητη παιδική ηλικία, για την πίστη και την ελπίδα, για τον θάνατο που είναι παρών, κρυμμένος στη γωνία και περιμένει, για την αδυναμία του ανθρώπου να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, και παραδίδει μάθημα ζωής και δύναμης μέσα από την αφήγηση του αυτιστικού κοριτσιού.
Για τη συνταρακτική ερμηνεία της Καρολίνας Σακελλαρίου αξίζει να δείτε την παράσταση.
***
Ο Κώστας Σπυρόπουλος παρουσιάζει την «Κουταλένια» του Λι Χολ στο «Θέατρο Μουσούρη»
