Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου
Ο Κώστας Ι. Σπυριούνης ζωγραφίζει το καλοκαίρι που γρήγορα περνάει, αν και -όπως λέει ο ίδιος- πάντα ήθελε να ζωγραφίσει «το καλοκαίρι του τόπου μας, τα καταγάλανα νερά, τα γυαλιστερά βότσαλα, την άμμο, τα πεύκα και τις σκιές τους», το καλοκαίρι στην ακμή του δηλαδή, με τον καύσωνά του, τις κοσμοπλημμυρισμένες παραλίες, τον ιδρώτα του και τα αυγουστιάτικα μελτέμια του. Το καλοκαίρι όμως που ζωντανεύει ο χρωστήρας του σπουδαίου μας ζωγράφου είναι απείρως ωραιότερο.
Μέσα σε ένα περιβάλλον θερινών ψευδαισθήσεων αναπαριστά τη σαγηνευτική παρακμή του, τις έρημες μέρες του Σεπτέμβρη, τα τελευταία μπάνια των παιδιών πριν από την έναρξη του σχολικού έτους, το αργόσχολο ψάρεμα, την αντίστροφη μέτρηση για τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου, τις παραλίες που ερημώνουν από τους κολυμβητές, τους μοναχικούς παραθεριστές, τα παραθαλάσσια τοπία…
Με φιλοσοφημένο και βαθύ τρόπο και ταυτόχρονα με την υπέρτατη εκείνη ικανότητα που έχει η τέχνη του να προτρέπει τον κόσμο σε κύματα θαυμασμού και στεναγμούς ευχαρίστησης, ο ζωγράφος Κώστας Σπυριούνης με τη νέα του έκθεση μας παρουσίασε έναν εικαστικό διαλογισμό για τη ζωή στην εξοχή και την ομορφιά του καλοκαιριού που σβήνει.
Η συλλογή έργων του με τίτλο «Και το θέρος, ήδη παρήλθεν…» είναι ένα ταξίδι στον τόπο που παίρνει σάρκα και οστά η λαχτάρα για ανθρώπινη επικοινωνία, για έκφραση αγάπης, αλληλεγγύης και συντροφικότητας.
Οι δημιουργίες του μεταδίδουν μ’ ένα μαγικό τρόπο μία υπέρτατη ευχαρίστηση, μία ψυχική ανάταση και ευδαιμονία.
Γι’ αυτό μελετώντας τα έργα του θέλω να πω πως αγάπησα τα καράβια που αφήνουν τα καινούργια ταξίδια και δεν ξέρουν καλά αν θα γυρίσουν ποτέ πίσω, αγάπησα τις θλιμμένες, ωραίες παραλίες, αγάπησα τις λεπτές αποχρώσεις της ηρεμίας και το απάγκιο της γαλήνης, αγάπησα το γαλάζιο των αναχωρητών, αγάπησα ό,τι σε τούτο τον κόσμο σκύβει μελαγχολικά να ατενίσει τον ανέφελο ορίζοντα, αγάπησα τους ξύλινους στύλους που χαράσσουν ξανά και ξανά σύνορα στους αμμόλοφους και σε μια πραγματικότητα που αλλάζει βίαια και αμετάκλητα μένουν όρθιοι σαν ο μοναδικός μηχανισμός επιβίωσης.
Ζωγράφος ιδιοσυγκρασιακός και ποιητικός ο Κώστας Ι. Σπυριούνης συνθέτει ένα τοπίο αποκάλυψης και τόπους ύπαρξης, αναμνήσεων και υπενθύμισης.
Συμβαίνει να μας αρέσει κάτι χωρίς να κατανοούμε ακριβώς γιατί. Και όμως υπάρχει κάτι που συλλάβαμε, εκείνο το διαισθητικό κάτι που μας άγγιξε σαν αλμυρό αεράκι ή σαν γυαλιστερό κοχύλι. Αυτό συμβαίνει και με τα έργα του Σπυριούνη. Μας αγγίζουν και μας συγκινούν ίσως γιατί έχουν τη δύναμη να αναμοχλεύουν και να αναβιώνουν παιδικά τραύματα και μικρά αισθήματα κενού ή κάποιον υπαινικτικό σπαρακτικό λυγμό ως η μόνη πραγματικότητα και αλήθεια για να νοηματοδοτήσουμε την εφήμερη ζωή μας.
Είχαμε τύχη αγαθή που πήραμε μέρος στο ταξίδι που οργάνωσε ο Γιάννης Καλλιγάς στην Γκαλερί Σκουφά με τα έργα του Κώστα Ι. Σπυριούνη αν «Και το θέρος, ήδη παρήλθεν…»
