«Καλός και Κακός Καιρός»
Του Κωνσταντίνου Καβάφη
Δεν με πειράζει αν απλώνη
έξω ο χειμώνας καταχνιά, σύννεφα, και κρυάδα.
Μέσα μου κάμνει άνοιξι, χαρά αληθινή.
Το γέλοιο είναι ακτίνα, μαλαματένια όλη,
σαν την αγάπη άλλο δεν είναι περιβόλι,
του τραγουδιού η ζέστη όλα τα χιόνια λυώνει.
Τι ωφελεί οπού φυτρώνει
λουλούδια έξω η άνοιξις και σπέρνει πρασινάδα!
Έχω χειμώνα μέσα μου σαν η καρδιά πονεί.
Ο στεναγμός τον ήλιο τον πιο λαμπρό σκεπάζει,
σαν έχεις λύπη ο Μάης με τον Δεκέμβρη μοιάζει,
πιο κρύα είναι τα δάκρυα από το κρύο χιόνι.
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)
•Το ποίημα «Καλός και Κακός Καιρός» του Κ.Π. Καβάφη (1863-1933) είναι ένα από τα «Αποκηρυγμένα» του, που εξερευνά την αντίθεση ανάμεσα στον εξωτερικό, φυσικό χειμώνα (καταχνιά, κρύο) και την εσωτερική άνοιξη (χαρά, φως, αλήθεια) ή τον εσωτερικό χειμώνα (λύπη, πόνος) που μπορεί να επικρατεί, τονίζοντας ότι η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου είναι αυτή που καθορίζει την αίσθηση του καιρού, και πως η αληθινά εσωτερική άνοιξη έρχεται με την αγάπη και την ελπίδα, μεταμορφώνοντας ακόμα και τις πιο κρύες στιγμές.
