31.8 C
Athens
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026

Κατερίνα Γώγου: Άμα παίζεις με τη ζωή παίζεις και με το θάνατο…

«Ήμουν ένα κορίτσι που έτρεχα στις διαδηλώσεις, στο θέατρο, κι έκανα ταινίες. Αυτή ήμουν.
Δεν είχα σκεφτεί να βγάλω βιβλία, αλλά καθόμουν μέσα στη φτώχεια σ’ ένα άδειο σπίτι μ’ ένα παιδί, κι έσπαγαν τα μολύβια όταν έγραφα.
Πήγα σοφά φερόμενη στον Νίκο Μπαλή, τον αναρχικό, τον διανοούμενο, και του λέω:
«Σε παρακαλώ διάβασέ τα αυτά, είναι καλά;».
Τα διαβάζει και μου απαντά:
«Αν δε στα εκδώσει ο Καστανιώτης, θα στα εκδώσω εγώ.»
Με πάει στις «Εκδόσεις Καστανιώτη,» – ο Μπαλής έκανε μεταφράσεις εκεί, -ο Θανάσης κάνει έτσι τα γραφτά και μου λέει: «Ναι.»
Είναι 1978. Έχουμε ένα ανερχόμενο αναρχικό κίνημα, συν τροτσκιστικό, συν οτιδήποτε, έξω αριστερά όμως παίζεται το παιχνίδι.
Στο στρατό το στόχαστρο βάζουνε και λένε οι επικεφαλής πόσα κλικ δεξιά, ή αριστερά για να βρουν το στόχο.
Κι επειδή εγώ έχω μεγαλώσει ως πολεμίστρια, πήρα αυτή τη φράση, γιατί είναι σημαντικός ο τίτλος στο βιβλίο, και είπα: «Τρία κλικ αριστερά.»
Από εκεί που είμαι, ακόμα τρία κλικ αριστερά, ν’ ανοιχτούμε κι άλλο.
Ε, κι έγινε μετά σύνθημα.
Μια μέρα πέρναγα κάτω από μια οικοδομή, κι έλεγαν οι οικοδόμοι: «Κάνε ρε ‘συ τρία κλικ αριστερά.» Και περνούσα εγώ και καταχάρηκα.
Προκάλεσα με πάθος τη ζωή. Έπαιξα μαζί της. Κι άμα παίζεις με τη ζωή παίζεις και με το θάνατο.
Τώρα παίζει αυτή μαζί μου, και ίσως να προσπαθεί να μου μάθει κάτι που δεν το έμαθα, και τώρα με παιδεύει με την έννοια της γνώσης. Της πραγματικής γνώσης.
Έμεινα δύο χρόνια στη σιωπή. Δεμένη σ’ ένα κρεβάτι τρέλας και μοναξιάς. Σώπασα. Έκλαψα. Έπιασα πάτο και είμαι εδώ μπροστά σου.
Τα χάπια που μου έδωσαν οι γιατροί είναι λένε βαριά. Δεν κυλάω, αλλά δε μπορώ να σταθώ ακόμη στον ανήφορο. Κι είναι ανήφορος αδερφέ! Ανήφορος…
Αλλά κοίτα με. Είναι 4 μήνες που καθάρισα με το νοσοκομείο, με τα γιατρικά. Τώρα μπορώ περισσότερα. Τώρα μπορώ πολύ πιο καθαρά να αγαπήσω τον άνθρωπο.
Θέλω να γράψω ένα βιβλίο που να δίνει χαρά, δύναμη και καλή ενέργεια. Θέλω να κάνω ταινίες. Θέλω να παίξω στο θέατρο. Θέλω να ερωτευτώ. Θέλω τους φίλους μου πίσω. Θέλω να ζήσω…».
Κατερίνα Γώγου
Κατερίνα Γώγου (1940 – 1993)
H Κατερίνα Γώγου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, με αξιοπρόσεκτη διαδρομή στο «σανίδι» και τη μεγάλη οθόνη, ποιήτρια που αγαπήθηκε από τη νεολαία της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα από τη γενιά των Εξαρχείων που τότε γεννιόταν και σεναριογράφος.Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα και από τα έξι χρόνια της ξεκίνησε τη θεατρική της καριέρα ως παιδί – θαύμα. Το 1952 πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο Άλλος», δίπλα στον Γιώργο Παππά. Σπούδασε υποκριτική στη δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και χορό στη σχολή της Κούλας Πράτσικα. Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα στο θέατρο τα έκανε με τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου στο έργο των Ευαγγελίδη – Μαρή «Κύριος 5%».

Φήμη, όμως, απέκτησε στα κινηματογραφικά πλατό της Φίνος Φιλμ κατά τη δεκαετία του ’60, παίζοντας δεύτερους ρόλους σε δεκάδες ταινίες, συνήθως κωμωδίες, στις οποίες ήταν η «θεότρελη» μικρή αδελφή, το «ατίθασο νιάτο» ή η σκανδαλιάρα υπηρέτρια. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι της στις ταινίες «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Νόμος 4.000» (1962), «Δεσποινίς Διευθυντής» (1964), «Γάμος αλά ελληνικά» (1964), «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» (1965), «Μια τρελλή τρελλή οικογένεια» (1965).

Τον εμπορικό κινηματογράφο τον απαρνήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα οποία τη βρήκαν πολιτικά ενταγμένη σε ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ο πρώτος της ρόλος σε ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου ήταν στο «Βαρύ Πεπόνι» (1977) του τότε συζύγου της Παύλου Τάσιου (1942-2011), με τον οποίο απέκτησε μία κόρη τη Μυρτώ Τάσιου (1967-2015). Ακολούθησε η σπαρακτική της εμφάνιση, ως αφηγήτριας, στην «Παραγγελιά» (1980) του ιδίου, στην οποία απήγγειλε ποιήματα από τις συλλογές της «Τρία κλικ αριστερά» και «Ιδιώνυμο», που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από τη νεολαία της εποχής.

Το 1977 τιμήθηκε με βραβείο α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στο «Βαρύ Πεπόνι» και το 1984 με βραβείο β’ γυναικείου ρόλου στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Όστρια ή το τέλος του παιγνιδιού», όπου είχε συνυπογράψει το σενάριο.

Εκτός από τη μεγάλη πορεία της στο θέατρο και στον κινηματογράφο, χάραξε σημαντική τροχιά και στη νεοελληνική ποίηση, κατορθώνοντας να περάσει στο συλλογικό επίπεδο τις αγωνίες της προσωπικής διαδρομής της στην τέχνη και τη ζωή. Η βαθιά πολιτική στάση της, η αναρχική της διάθεση, η περιθωριακή συνείδησή της και οι κοινωνικές ανησυχίες της διαπερνούν ολόκληρη την ποιητική της παραγωγή, που ξεκίνησε το 1978 και ολοκληρώθηκε το 2002, με τη μεταθανάτια έκδοση του «Με λένε Οδύσσεια».

H Κατερίνα Γώγου άφησε την τελευταία της πνοή στις 3 Οκτωβρίου 1993, μέσα στο ασθενοφόρο που τη μετέφερε στο «Ιπποκράτειο» της Αθήνας. Βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, εξαιτίας υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, ενώ αντιμετώπιζε πρόβλημα και με τα ναρκωτικά. Πέρασαν, όμως, δύο ημέρες έως την αναγνώριση του πτώματός της, επειδή ένας φίλος της που τη συνόδευε στις Πρώτες Βοήθειες εξαφανίστηκε αμέσως μετά το θάνατό της.

Σχετικά

  • Ποιήματα της Κατερίνας Γώγου έχουν μελοποιήσει μεταξύ άλλων, ο Κυριάκος Σφέτσας, ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Κωνσταντίνος Βήτα, ο Ηλίας Λιούγκος, ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο Τάσος Ρωσόπουλος.
  • Στις 21 Ιανουαρίου 2013 ανέβηκε για σειρά παραστάσεων στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» το έργο της Σοφίας Αδαμίδου «Πέρασα με κόκκινο», εμπνευσμένο από την ποίηση της Κατερίνας Γώγου. Πρωταγωνιστούσε η Τζένη Κόλλια στο ρόλο της Γώγου.

Πηγή: © SanSimera.gr

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
0ΑκόλουθοιΑκολουθήστε


Τελευταία άρθρα

- Advertisement -