Καθώς έμπαινε το καλοκαίρι του 1940, την 1η Ιουνίου, γεννιέται στην Αθήνα η Κατερίνα Γώγου. Ο πατέρας της Επαμεινώντας, υπάλληλος του Υπουργείου Γεωργίας, είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο τη μητέρα της Γιούλα. Μια πολύ γλυκιά και ήσυχη γυναίκα, σαν ένα πουλάκι, που μιλούσε ψιθυριστά και έζησε 100 χρόνια, βιώνοντας και το χαμό της κόρης της.
Η Κατερίνα μεγαλώνει στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, αλλά σε ηλικία μόλις 5 ετών ξεκινά να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις, ως παιδί-θαύμα, ενώ το 1952, 12 ετών, πρωτοεμφανίζεται στον κινηματογράφο στην ταινία του Σακελλάριου « Ο Άλλος», δίπλα στον Γιώργο Παππά.
Μετά το διαζύγιο των γονιών της μένει με τον πατέρα της και την καινούργια οικογένεια που δημιουργεί… Η Ανδριάνα είναι η μητέρα την αδελφών της, αλλά όχι και η δική της. Την αγαπά, ωστόσο στο μυαλό της είναι πάντα η επιστροφή στη μητρική αγκαλιά. Και το καταφέρνει εκεί στην εφηβεία, όταν το σκάει κ επιστρέφει στο σπίτι, που θεωρεί ότι ανήκει.
Έτσι κι αλλιώς ο πατέρας της, αν και τη λατρεύει, είναι αυταρχικός κ αυστηρός. Είναι όμως κι εκείνος που υποστηρίζει πραγματικά, το όνειρό της να ακολουθήσει την υποκριτική. Σπουδάζει στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη, ενώ παράλληλα τελειώνει τη σχολή χορού της Κούλας Πράτσικα και Βαρούτη.
Στο θέατρο κάνει τα πρώτα της βήματα με το θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου στο έργο «Κύριος 5%», ενώ ακολουθούν συνεργασίες με σημαντικούς θιάσους της εποχής, όπως της Έλλης Λαμπέτη, της Κυρίας Κατερίνας αλλά κ με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.
Η αναγνωρισιμότητα έρχεται αργότερα στη δεκαετία του ’60 μέσα από τα πλατό της Φίνος Φιλμ, παίζοντας δεύτερους ρόλους σε δεκάδες ταινίες, συνήθως κωμωδίες. Είναι η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο Βγήκε απ’ τον Παράδεισο», η θεότρελη αδερφή της Καρέζη στο «Μια Τρελή Τρελή Οικογένεια» αλλά και η σκανδαλιάρα υπηρέτρια της Κοντού στο «Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα».
Ποιος δε θυμάται τις φράσεις “Πρόσεχα την Πολυχρονοπούλου, που πρόσεχε την Ξανθοπούλου, που μίλαγε με τη Γιαδικιάρογλου” ή και την τρομαγμένη «βελόνα και κλωστή»;
Είναι η ίδια εποχή το 1967 που η Κατερίνα εγκαταλείπει τις εφήμερες αγάπες και με κουμπάρα την Τζένη Καρέζη, παντρεύεται το μεγάλο της έρωτα, το σκηνοθέτη Παύλο Τάσιο, με τον οποίο μέσα στον ίδιο χρόνο αποκτούν την κόρη τους Μυρτώ.
Όμως η ατίθαση κ ανέμελη κινηματογραφική Κατερίνα δεν υπάρχει πραγματικά. Βαθιά ευαίσθητη, μοναχική, με παιδικά τραύματα και επιπλέον μητέρα η ίδια πια, έχει άλλες προτεραιότητες…
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης εγκαταλείπει τον εμπορικό κινηματογράφο και αποφασίζει να ασχοληθεί με την ποίηση. Άλλωστε από παιδί, όπως την υποχρέωνε ο πατέρας της, μάθαινε απ’ έξω τα ποιήματα του Βαλαωρίτη, του Παλαμά, ή του Καρυωτάκη…
Ωστόσο δεν έχει κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς της με τη μεγάλη οθόνη. Πρώτος της ρόλος σε ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου είναι στο «Βαρύ Πεπόνι» (1977), όπου βραβεύεται στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Είναι η ίδια χρονιά που κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή «Τρία κλικ αριστερά». Μια συγγραφική επιτυχία, που πουλάει πάνω από 40.000 αντίτυπα, και φτάνει σε επίπεδα Ελύτη και Ρίτσου. Συνολικά θα εκδώσει επτά ποιητικές με ποιήματα που είναι γροθιά στο στομάχι και στίχους που κόβουν σαν ξυράφι. Σκοτεινά και ταυτόχρονα ελπιδοφόρα που συνήθιζε να εικονογραφεί με φωτογραφίες από πορείες διαμαρτυρίας και αγώνες του αντιεξουσιαστικού χώρου…
Ακολουθεί η εξαιρετική της εμφάνιση, ως αφηγήτρια, στην «Παραγγελιά» (1980), στην οποία απαγγέλει δικά της ποιήματα. Και οι δύο ταινίες σε σκηνοθεσία του τότε συζύγου της, Παύλου Τάσιου.
Λίγα χρόνια μετά (1984) έρχεται η «Όστρια» για την οποία κερδίζει το Κρατικό Βραβείο Ερμηνείας και μοιράζεται το Βραβείο Σεναρίου με τον Α. Θωμόπουλο.
Ταινίες που τόλμησαν και έθεσαν νέους όρους…
Η Γώγου δεν είναι απλά ένα ανήσυχο πνεύμα. Είναι μια αντισυμβατική ακτιβίστρια, που ανήκει στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Πάντα δυναμικά παρούσα σε συνελεύσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, καταλήψεις. Κυνηγάει και κυνηγιέται. Συχνάζει στα μπαράκια, τα καφέ και τα βιβλιοπωλεία της πλατείας Εξαρχείων, εκεί που μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τον Νικόλα Άσιμο αποτελούν την «καταραμένη Αγία Τριάδα» των Εξαρχείων.
Η κόρη της Μυρτώ, έχει μεγαλώσει, αλλά από μικρή ηλικία έχει ξεκινήσει τη χρήση ουσιών. Η Γώγου προσπαθεί να τη βοηθήσει να απεξαρτηθεί αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να εμπλακεί κ η ίδια στη λαίλαπα των ναρκωτικών…
Αλκοόλ, ουσίες, πολιτικές, υπαρξιακές αλλά και συναισθηματικές αγωνίες είναι οι δαίμονες της….
Παλεύει αλλά εγκαταλείπει οικειοθελώς…
Μια μέρα σαν σήμερα το 1993, σε ηλικία 53 ετών, σβήνει μόνη της στο σπίτι του Κεραμεικού, ύστερα από ένα μοιραίο κοκτέιλ ψυχοφαρμάκων και αλκοόλ. Τη βρήκαν την επομένη. Είχαν ήδη προηγηθεί ο Άσιμος και ο Σιδηρόπουλος, ενώ ίδια μέρα το 2011 πεθαίνει ο πρώην άντρας της Παύλος Τάσσιος και το 2015 «φεύγει» για να τους συναντήσει και η κόρη τους Μυρτώ…
Η Κατερίνα Γώγου δεν ήταν ποτέ αυτό που έδειξε στις ταινίες της. Ήταν πάντα μοναχική, ευαίσθητη, ανυπότακτη, αντισυμβατική με όνειρα για έναν άλλο κόσμο που τελικά δεν κατάφερε να τον αλλάξει.
Ο Μαγιακόφσκι ή η «Αγία» των Εξαρχείων, όπως την αποκαλούσαν, έζησε και έφυγε ελεύθερη όπως επιθυμούσε.
Έγινε ποίημα, σύνθημα, αφίσα και γκράφιτι στους τοίχους, αφήνοντάς μας το πιο σπουδαίο και επίκαιρο…
«Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;».
