«Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου», γράφει η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και ο καθένας που αισθάνεται μισός αναρωτιέται γιατί να υπάρχει η ευλογία της έλλειψης. Γιατί να ευγνωμονείς το πράμα που σου λείπει και που επιθυμείς; Γιατί να στέκεσαι και να μη διεκδικείς την κάθε έλλειψη να γίνει αφθονία, για μία συλλογή ανόσιων κι ανούσιων αποκτημάτων;

Οι ελλείψεις όλων των ανθρώπων είναι λίγο πολύ οι ίδιες. Από την έλλειψη της αγάπης και της συντροφικότητας, σε έναν κόσμο σπαραζόμενο από τις εμμονές των ανθρώπων, μέχρι την απουσία πραγμάτων υλικών, όλοι έχουμε ένα κενό. Ή τουλάχιστον νιώθουμε ότι έχουμε ένα κενό μιας και μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι το πολύ είναι και καλό, ότι η ποσότητα φέρνει την ποιότητα, άρα και την ευτυχία.

Αυτό που δεν καταλάβαμε, οι ζηλωτές του «δικά μου όλα»,  είναι πως οι ελλείψεις μας είναι στοιχείο τρομακτικά ουσιώδες για την ίδια μας την ύπαρξη. Οι ελλείψεις θρέφουν την ευτυχία με τρόπο  μεγαλειώδη, θέτοντας μια κατεύθυνση συναισθηματικής ολιγάρκειας στη διάρκεια της οποίας μαθαίνουμε να αγαπάμε το ελάχιστο ή το καθόλου.

«Ό,τι μου λείπει με προστατεύει/ από κείνο που θα χάσω·», γράφει η ποιήτρια. Δες το εξόφθαλμο αλλά και το καλά κρυμμένο. Αυτό που σου έλειψε και λείπει, κανένας δεν μπορεί να στο κλέψει. Δεν έχεις να φοβάσαι για τη διαφύλαξη εκείνου που ποτέ δεν αποκτήθηκε κι ούτε έχεις τη βουλιμία να το κρατήσεις στα χέρια σου. Γιατί πολύ απλά οι ελλείψεις σου σε περιχαρακώνουν από την αδηφαγία των συναισθημάτων.

Να ευγνωμονείς τις ελλείψεις σου. Και να παρακαλάς για στέρηση, που σε γυμνώνει από βάρη περιττά τα οποία σε κρατάνε δεσμώτη στην ατολμία της αφθονίας σου. Όταν πάψεις να θες, ίσως αρχίσεις να έχεις.

Γι’ αυτό κι εγώ, που είμαι εσύ «Στέρησέ με -παρακαλώ το Άγνωστο-/ στέρησέ με κι άλλο/ για να επιζήσω».