Κασσάνδρα Δημοπούλου – Μοδινός: Η Δυτική Μακεδονία “διψάει” για κάτι παραπάνω…

 

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Η διεθνούς φήμης Ελληνίδα λυρική καλλιτέχνιδα Κασσάνδρα Δημοπούλου Μοδινός, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Σερβίων, είναι υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τον συνδυασμό “Ανατροπή Δημιουργία” του Θεόδωρου Καρυπίδη, νυν Περιφερειάρχη Δ. Μακεδονίας και υποψηφίου για τις ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές 2019.
Η δημοφιλής μέτζο σοπράνο και τσελίστα με τη σπουδαία σταδιοδρομία Κασσάνδρα Δημοπούλου (Βιργινία Δημοπούλου-Μοδινός), μια προσωπικότητα με δυναμισμό, ακεραιότητα και εντιμότητα, έχει ως αιχμή του δόρατος στην εκστρατεία της τον πολιτισμό και το «γυναικείο ανθρωπισμό».
Όπως η ίδια τονίζει: «Πολιτισμός είναι το σύνολο των σκέψεων και των πράξεων αγάπης όλων μας προς καθετί που μας περιβάλλει. Η Τέχνη καταγράφει την αγάπη μας και την εξιστορεί αιωνίως».

Η Κασσάνδρα Δημοπούλου έχει αφήσει ήδη μια έντονη σφραγίδα στην ελληνική λυρική τέχνη και δίνει ένα πρότυπο το οποίο συμπυκνώνει τους όρους της ουσιαστικής συμμετοχής της γυναίκας καλλιτέχνιδας στην κοινωνία, την τέχνη και την αυτοδιοίκηση.

Σπούδασε στην Ελλάδα (Βιολοντσέλο) και το εξωτερικό (Μονωδία). Κατέχει Μάστερ Μονωδίας με την υψηλότερη διάκριση από τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου κι έχει τιμηθεί με υποτροφίες και βραβεία. Στο μακροχρόνιο καλλιτεχνικό της έργο συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα, όπως τον τενόρο Placido Domingo, τον χορογράφο Maurice Bejart, τον μαέστρο Zubin Mehta, τον σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό κ.ά. και τραγούδησε με γνωστές ορχήστρες όπως: Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Ensemble Deutsche Oper Berlin, Orchestre de Paris, Ορχήστρα RAI Torino, Ορχήστρα Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών κ.ά. Είναι συνιδρύτρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια της «Εταιρίας Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος» και του «Φεστιβάλ Όπερας Ελλάδος», φορείς που αναβίωσαν τη λυρική σκηνή στη Θεσσαλονίκη και έδωσαν εν μέσω κρίσης εργασία σε εκατοντάδες Έλληνες καλλιτέχνες. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 15 όπερες (Αρχαίο Θέατρο Κούριου Κύπρος, Ωδείο Αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς Θεσσαλονίκης, Μέγαρο Μουσικής Θεσ/νίκης, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης κ.α.). Είναι συγγραφέας ενός θεατρικού έργου, της κωμωδίας «Η Όπερα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» (Εκδόσεις «Ζήτρος») και μιλάει πέντε γλώσσες.

Η σύνθετη, εκλεπτυσµένη και καλλιτεχνικά σηµαντική Κασσάνδρα Δημοπούλου παραχώρησε μια εκτενή συνέντευξη στο catisart.gr, όπου μας μιλά για την ιδιαίτερη πατρίδα της που είναι τα Σέρβια Κοζάνης, την υποψηφιότητά της, την πολιτιστική ζωή του τόπου της, τα σχέδιά της όταν εκλεγεί και γενικότερα για τις ιδέες, τις απόψεις και τις θέσεις της.

 

 

Έχει η περιφέρεια την πολιτιστική ζωή που της αξίζει, κυρία Δημοπούλου; 

* Η Δυτική Μακεδονία έχει να δείξει ένα καλό πολιτιστικό έργο. Στις τέχνες και ειδικότερα στη μουσική έχει να δείξει πολλά: μουσικό σχολείο στη Σιάτιστα και “Φεστιβάλ Μουσικών Σχολείων”, πολλά Ωδεία τόσο δημοτικά (Κοζάνη, Σέρβια, Φλώρινα) όσο και ιδιωτικά, αλλά και θερινά φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Πτολεμαΐδας “Η πόλη γιορτάΖΕΙ”, το Φεστιβάλ “Λασσάνεια” στην Κοζάνη, τα Διεθνή Σεμινάρια Κλασικής Μουσικής στην Κοζάνη (στα οποία συμμετείχα κι εγώ ως έφηβος), το Φεστιβάλ Jazz επίσης στην Κοζάνη, τα «Δούμπεια» (μουσικά σεμινάρια) στη Βλάστη, το Lake Festival στη Νεράιδα (στη λίμνη Πολυφύτου), το River Party στο Νεστόριο Καστοριάς, αλλά και το Φεστιβάλ Βαλκανικής Μουσικής και πολλά ακόμη σχετικά με κάθε είδος μουσικής.
Το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης είναι ένα πολύ σημαντικό ΔΗΠΕΘΕ της χώρας που αυτή τη στιγμή, κάτω από τη διεύθυνση του κου Λευτέρη Γιοβαννίδη, δείχνει ένα αξιόλογο και εξωστρεφές καλλιτεχνικό έργο με έργα τόσο ρεπερτορίου όσο και Ελλήνων συγγραφέων, εναλλακτική σκηνή και ενδιαφέροντα εκπαιδευτικά προγράμματα.
Πρόσφατα εγκαινιάστηκε και το νέο κτήριο της Κοβεντάρειου Βιβλιοθήκης στην Κοζάνη, ένας πολύ σημαντικός φορέας πολιτισμού.
Φυσικά από την περιφέρεια δεν λείπουν και φεστιβάλ τοπικών προϊόντων, γιορτές γαστρονομίας, εκθέσεις, αλλά και ιστορικά παραδοσιακά «πανηγύρια», κι έθιμα όπως το Καρναβάλι της Κοζάνης που πραγματοποιείται κάθε χρόνο με μεγάλη επιτυχία και πολλά άλλα δρώμενα.

Ποιες είναι οι προτάσεις σας;

* Οι προτάσεις μου έχουν να κάνουν πάντα με την αξιοποίηση και τη στήριξη του καλλιτεχνικού ανθρώπινου δυναμικού, ειδικά των νέων που ακολουθούν τα χνάρια μας, όχι τόσο με το να προτείνω ιδέες για νέα φεστιβάλ ή διοργανώσεις, από τέτοιες ιδέες και διοργανώσεις, ειδικά κρατικές/ περιφερειακές/ δημοτικές η Ελλάδα είναι γεμάτη… Αυτό που με αφορά ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη είναι το κεφάλαιο του κράτους να μην ξοδεύεται μόνο σε “διοργανώσεις” που απασχολούν συνήθως ένα μικρό αριθμό ατόμων και για λίγο χρονικό διάστημα, αλλά να χρησιμοποιείται με τρόπο τέτοιο, ώστε να δίνει βήμα και ευκαιρίες σε άτομα να “χτίσουν” μια πιο μακροπρόθεσμη κατάσταση. Να δίνονται υποτροφίες για σπουδές σε άτομα που αξίζουν αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε έξοδα σπουδών (και μέσα στην Ελλάδα και εκτός). Να προβάλλεται το έργο των καλλιτεχνών με κάθε μέσο και στην υπόλοιπη χώρα και στο εξωτερικό, με υποστήριξη από τα τοπικά κανάλια (και τα δημοτικά και τα ιδιωτικά). Να γίνονται σεμινάρια και διαλέξεις για καλλιτέχνες που να τους κατατοπίζουν για τη σημερινή κατάσταση και να τους δίνεται η γνώση τού πώς να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες αλλά και τεχνογνωσία τού πώς να διαχειριστούν μια εταιρεία ή τον εαυτό τους. Να γίνονται πολιτιστικές “ανταλλαγές” σε επίπεδο ανθρώπων, να μπορούν παιδιά από την Ελλάδα να φιλοξενούνται σε σπίτια συναδέλφων τους στο εξωτερικό και αντίστροφα, ώστε να μπουν οι βάσεις για μετέπειτα φιλίες τόσο προσωπικές, όσο και επαγγελματικές. Και πολλές άλλες προτάσεις που έχω βιώσει και γνωρίζω τα αποτελέσματά τους. Να γίνουν δηλαδή στοχευμένες κινήσεις, τέτοιες, ώστε τα παιδιά όλων αυτών που τώρα είναι στα πράγματα, να μπορέσουν αργότερα να κάνουν πιο σωστές και σύμφωνα με τις ανάγκες της εποχής επιλογές, πατώντας σε γνώση και εμπειρία και όχι μόνο σε επιθυμίες και φαντασιώσεις.

Υπάρχουν περιθώρια αξιοποίησης του αρχαιολογικού προσώπου της;

* Φυσικά, η περιοχή έχει πάρα πολλά μνημεία που χρειάζονται και προστασία από την αρχαιολογία (αναστηλώσεις, συντηρήσεις) αλλά και ανάδειξη, κυρίως προς το εξωτερικό, για να προσελκύσουν τουρισμό. Υπάρχουν πολλά ευρήματα και οικισμοί από την Προϊστορική και τη Νεολιθική ακόμη εποχή, αλλά και μοναστήρια, ναοί, κάστρα, γεφύρια, τάφοι, μνημεία τόσο από την Αρχαία, από τη Βυζαντινή, όσο κι από την πιο σύγχρονη ιστορία. Νιώθω όμως ότι λείπει “κάτι” από το τοπίο. Γενικά η Ελλάδα πάσχει από μέτρια προβολή. Αυτό ισχύει και για την περιφέρεια Δ. Μακεδονίας, που έχει να δείξει πάρα πολλά, αλλά στην εποχή μας δεν φτάνει να έχεις να δείξεις κάτι, πρέπει να το δείξεις με τρόπο που θα τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού και θα το κάνει να σε προτιμήσει ανάμεσα από χιλιάδες άλλες προτάσεις. Δεν είδα (ακόμη) σύγχρονες και αρχιτεκτονικά ιδιαίτερες εγκαταστάσεις που να φιλοξενήσουν μουσεία ή ξενοδοχεία που θα τραβήξουν την προσοχή του κόσμου, που θα χρησιμοποιήσουν νέα τεχνολογία για να προβάλλουν τα εκθέματα, που θα κάνουν βιωματικές εκθέσεις, δεν άκουσα ακόμη για οργανωμένο εναλλακτικό τουρισμό ή αγροτουρισμό (εκτός από λίγες περιπτώσεις, όπως ο “Αρκτούρος”), δεν άκουσα για τουρισμό υψηλού επιπέδου ή πολιτιστικό τουρισμό που να προβάλλεται δυναμικά. Λείπει η σωστή προβολή και η διαφήμιση τόσο σε Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, λείπουν πολλά ακόμη για να πει κανείς ότι μπορεί να επενδύσει σε επαγγελματικό τουρισμό. Αν όμως δημιουργηθεί το σωστό κλίμα από τη μεριά της αρχαιολογικής υπηρεσίας, κι αν δoθούν κάποια εφόδια και γνώση σχετική με τα τουριστικά επαγγέλματα, ώστε να ανθ;hσει ο ιδιωτικός τομέας, τότε ανοίγει μια νέα αγορά που θα δώσει νέα πνοή στους κατοίκους.

 

 

Με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθηθούν το εμπόριο και οι μικρομεσαίοι έτσι ώστε να αναζωογονηθεί η συγκεκριμένη περιφέρεια;

* Χωρίς να είμαι ειδική σε τέτοια θέματα, από όσα ακούω και βλέπω αντιλαμβάνομαι ότι η σχέση με τα Βαλκάνια και με τους γείτονές μας, θα ήταν καλό να ενδυναμωθούν, ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις και ασχέτως με το αν συμφωνούμε όλοι (λογικά ή συναισθηματικά) με τη Συμφωνία των Πρεσπών ή την ονομασία «Β. Μακεδονία». Ο δρόμος άνοιξε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ώστε να δημιουργηθούν εμπορικές, οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Άλλωστε και ιστορικά στο παρελθόν υπήρξε τέτοια στενή σχέση μεταξύ των λαών και πρέπει να συνεχιστεί και στο τώρα. Η περιφέρεια έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα στον τομέα της ενέργειας και μπορεί στο μέλλον να τροφοδοτήσει και το κράτος της Β. Μακεδονίας με φυσικό αέριο και ενέργεια γενικότερα.
Η ΔΕΗ κινδύνεψε τα τελευταία χρόνια αλλά ο περιφερειάρχης δεν ενέδωσε στις πιέσεις και κατάφερε να διασφαλίσει τη λειτουργία της. Αυτή τη στιγμή αν κατάλαβα καλά, γίνεται μελέτη για εξέλιξη των εργοστασίων λιγνίτη και των παραγώγων του, σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς της ΕΕ.
Η αλιεία επίσης εξελίχθηκε πολύ καλά τα τελευταία χρόνια, επί θητείας Καρυπίδη ενισχύθηκε και διευκολύνθηκε, με αποτέλεσμα τα προϊόντα του Συλλόγου Ψαράδων να έχουν γίνει ανάρπαστα σε πολλές χώρες της Ευρώπης (π.χ. οι καραβίδες της λίμνης Πολυφύτου φτάνουν σε μεγάλες αγορές της Ιταλίας).
Στον Βελβεντό θα δημιουργηθεί άμεσα ένα νέο τμήμα εκπαίδευσης αγροτών, κάτι που θα προσελκύσει επίσης πολλούς νέους κυρίως αγρότες και θα τους δώσει τεχνογνωσία και νέες ιδέες. Όλη η περιοχή γύρω από τη λίμνη έχει εύφορα εδάφη, τα οποία με τις κατάλληλες καλλιέργειες θα γίνουν πηγή σημαντικού πλούτου σε πολλούς νέους, αρκεί να επιλέξουν να ασχοληθούν με τη γεωργία και φυσικά, να τους δοθούν οι κατάλληλες ευκαιρίες να το κάνουν. Ο «κρόκος», το σημαντικότατο αυτό φυτό που φυτρώνει στην περιοχή, είναι ακόμη και σήμερα σημαντική πηγή χρήματος. Άκουσα επίσης ότι τελευταία δίνονται στην περιοχή άδειες καλλιέργειας μαριχουάνας για φαρμακευτική χρήση, οπότε ανοίγει ακόμη μία πόρτα στις εναλλακτικές καλλιέργειες.

 

Η λίμνη Πολυφύτου

Η λίμνη Πολυφύτου είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη. Αν καταφέρουν και σταθεροποιήσουν τη στάθμη της, κάτι που είναι στα άμεσα σχέδια της περιφέρειας, θα αξιοποιηθεί και τουριστικά, κάτι που δεν συμβαίνει ακόμη. Έχει προγραμματιστεί κατασκευή παραλίμνιου δρόμου, μόλις ξεπεραστεί το θέμα της σταθεροποίησης της στάθμης της. Από εκεί και πέρα, θα ανοίξουν νέες ευκαιρίες για τουριστικές επιχειρήσεις.
Μέρη όπως η Καστοριά ή η Σιάτιστα έχουν ακόμη μεγάλη παραγωγή γούνας, που τους επιφέρει σημαντικά κέρδη. Προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνη αυτή η τόσο παλιά παράδοση, γιατί δεν ανταποκρίνεται στα ήθη της εποχής μας, αλλά καταλαβαίνω ότι προέρχεται από μια παλαιότερη ανάγκη (τα μέρη αυτά έχουν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες τον χειμώνα) η οποία εξελίχθηκε σε κερδοφόρο εμπόριο και είναι σημαντική πηγή πλούτου στις περιοχές, η οποία όμως ίσως θα έπρεπε να ξεπεραστεί σιγά σιγά, εφόσον ο πλανήτης μας απομακρύνεται από αυτή τη «μόδα» και μπορεί να προκύψει ξαφνική απαγόρευση αυτής της παραγωγής. Άρα θα πρέπει τα μέρη αυτά να σκεφτούν και εναλλακτικές πηγές πλούτου για το μέλλον, προκειμένου να μη βρεθούν προ εκπλήξεων. Ακόμη δεν γνωρίζω τόσο καλά την περιοχή, αλλά ο τουρισμός και τα χειμερινά σπορ, η γαστρονομία και τα τοπικά προϊόντα θα πρέπει να εξελιχθούν και να εκμοντερνιστούν ώστε να γίνουν σημαντικές πηγές εισοδήματος.
Η δική μου πρόταση είναι ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εξελιχθεί, όχι μόνο εμπορικά και τουριστικά, αλλά και σε ένα άλλο πεδίο, ακόμη ανεκμετάλλευτο: αυτό της παιδείας. Η χώρα μας είναι η «μητέρα του πολιτισμού», από εδώ ξεκίνησε η δημοκρατία, η τέχνη, η πολιτική, το θέατρο, όλα όσα δημιούργησαν τον δυτικό κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σημαντικότερη επένδυση που θα έπρεπε να γίνει, είναι στη Γνώση: Η ιδέα μιας χώρας – πηγής γνώσης είναι πια κοινή από πολλούς διανοούμενους. Σε όλη την Ελλάδα θα μπορούσαν να λειτουργούν διεθνή Πανεπιστήμια Φιλοσοφίας, Τέχνης και Πολιτικής, όπου οι φοιτητές όλου του κόσμου θα μπορούν να φοιτούν βιωματικά, στην Ελλάδα, σε μέρη όπου άνθησε ο πολιτισμός. Αλλά αυτό είναι ένα όνειρο που ίσως δεν προλάβουμε να δούμε να πραγματοποιείται.

 

 

Ως καλλιτέχνις, τι θα προτείνατε για την περιφέρειά σας;

* Ό,τι έχω προτείνει και σε αυτή της Κ. Μακεδονίας αλλά δυστυχώς δεν εισακούστηκε ποτέ. Να εντοπίζουν το καλλιτεχνικό ανθρώπινο δυναμικό, να το ενδυναμώνουν και να το ενισχύουν με όποιον τρόπο μπορούν, ώστε να μπορεί να παραμένει και να είναι παραγωγικό. Να προβάλλεται το καλλιτεχνικό τους έργο διεθνώς με κάθε δυνατό μέσο. Να γίνει η περιφέρεια μια «οικογένεια» που θα φροντίζει για τα «παιδιά» της δίνοντάς τους στήριγμα, ηθικό κυρίως και οικονομικό κατά δεύτερο λόγο, αλλά κυρίως αφήνοντάς τους χώρο να δημιουργήσουν και στηρίζοντας κάθε σοβαρή κι αξιόλογη προσπάθεια. Επειδή όμως η περιφέρεια είναι ένα τεράστιο και πολύπλοκο «σώμα» με πολλά «μέτωπα», χρειάζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι, στις κατάλληλες θέσεις. Ας αρχίσουμε από τη σωστή διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού λοιπόν, μέσα στο πλαίσιο της στελέχωσης μιας περιφέρειας.

Αν εκλεγώ και είμαι σε θέση που μπορεί να επηρεάσει το κομμάτι του πολιτισμού και ειδικά των τεχνών, που είναι και το «πεδίο» μου, θέλω οπωσδήποτε να δημιουργηθεί μια επαγγελματική πλήρης συμφωνική ορχήστρα ώστε να δοθεί εργασία σε πολλούς νέους καλλιτέχνες που έχουν σπουδάσει μουσική αλλά είναι άνεργοι. Θέλω αυτή η ορχήστρα να γίνει εφαλτήριο επαγγελματικής γνώσης και να δώσει βιογραφικό, ευκαιρίες, πολύτιμη εμπειρία αλλά και χρήματα σε νέους.

Παράλληλα, θέλω να ενισχυθεί πολύ η παραγωγή του μουσικού θεάτρου (όπερα, οπερέτα, μιούζικαλ) σε συνεργασία με όλους τους πολιτιστικούς φορείς (μουσικά σχολεία, ωδεία, χορωδίες, φεστιβάλ κτλ.) κάτι στο οποίο έχω τεράστια προσωπική εμπειρία και εφάρμοσα ήδη με επιτυχία σε συνεργασία με το Δημοτικό Ωδείο Κοζάνης και το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης τα τελευταία δύο χρόνια, στις παραστάσεις της οπερέτας «Ο Βαφτιστικός» του Σακελλαρίδη (ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, ΜΜΘ) και της όπερας «La Boheme» του Puccini (ΜΜΘ σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης). Να δημιουργήσουμε λοιπόν ως περιφέρεια μια περιφερειακή λυρική σκηνή, με πιο μόνιμη σεζόν, σε συνεργασία με φορείς τόσο ιδιωτικούς όσο και κρατικούς, πάντα με τεχνογνωσία και τρόπους που να ανταποκρίνονται στο τώρα, ώστε να μην επιβαρύνεται κανένας, αλλά να βγαίνει και κέρδος.

Εκτός από την κλασική μουσική, θέλω να τονωθεί και η βυζαντινή, που ταυτίζεται άμεσα με την ιστορία της περιοχής. Να γίνει μια επαγγελματική σχολή βυζαντινής μουσικής, που να βγάλει, όχι μόνο καλούς εκκλησιαστικούς ψάλτες, αλλά να δώσει αυτή την τεράστια μουσική κουλτούρα σε όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται, συμπληρώνοντας ακόμη και τη γνώση όσων ασχολούνται με την κλασική μουσική, την jazz ή ακόμη και το λαϊκό (όλα τα είδη άλλωστε, επικοινωνούν). Ένα όνειρο που είχα πάντα είναι να γίνει μια τέτοια σχολή στο “Τουρκικό Σχολείο” στην είσοδο των Σερβίων, ενσωματωμένη στο Δημοτικό Ωδείο Σερβίων, που αυτή τη στιγμή «πνέει τα λοίσθια» ως θεσμός (ανέλαβα καθήκοντα καλλιτεχνικής διεύθυνσης εκεί τον Ιανουάριο 2010 και βρήκα μια πολύ προβληματική κατάσταση).

Για την ιδιαίτερη πατρίδα σας, τα Σέρβια, τι θα μπορούσατε να πείτε;

* Αν θα μπορούσα να πω κάτι συγκεκριμένα για την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τα Σέρβια, είναι ότι γενικά ο Δήμος Σερβίων -είμαι από εκεί και το παρατηρώ χρόνια- χρειάζεται μια τόνωση σε όλα τα επίπεδα. Ένας τόπος τόσο ιστορικός και μαρτυρικός, με ιστορία που πάει στα βάθη των αιώνων, είναι ίσως ο πιο κατάλληλος για να στεγάσει Μουσεία, Βιβλιοθήκες, Εκθεσιακά και Συνεδριακά Κέντρα, Ξενοδοχεία κ.τλ. Το Πολιτιστικό Κέντρο Σερβίων -στο οποίο στεγάζεται και το Δημοτικό Ωδείο προσωρινά- ανήκει στην Κοινωφελή Επιχείρηση Δήμου Σερβίων και είναι ένα αξιόλογο κτήριο με μεγάλη αίθουσα που μπορεί να στεγάσει 310 άτομα και πολλές άλλες αίθουσες, που θα πρέπει να εξελιχθεί σε σημαντικότατο φορέα πολιτισμού για όλο το νομό και κυρίως για όλα τα χωριά του δήμου Σερβίων. Το Κτήριο Ράπτη, στην κεντρική πλατεία στέκεται, όπως και το «Τουρκικό Σχολείο», ανεκμετάλλευτο. Τα Βυζαντινά μνημεία (καστροπολιτεία) χρειάζονται άμεσα αρχαιολογικές παρεμβάσεις για να συντηρηθούν. Ως καλλιτέχνις που δημιούργησα δύο συνεχόμενες χρονιές ένα διεθνές Φεστιβάλ Τεχνών, τα «Θεοδώρεια», χωρίς καμία επιχορήγηση από φορείς, έχω να παρατηρήσω ότι όσοι άνθρωποι της Τέχνης ήρθαν στα Σέρβια, τα αγάπησαν, για την ομορφιά τους, για την ιστορία τους και για το ολοφάνερο γεγονός ότι έχουν πολλά να δώσουν ακόμη.

Ο κόσμος “διψάει” για το κάτι παραπάνω, το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει και οι κάτοικοι της Δ. Μακεδονίας είναι υπερταλαντούχοι και εργατικοί. Τους αξίζουν τα πάντα, γι’ αυτούς και κυρίως για τα παιδιά τους.

 

 

Ως μουσικός, τι κομμάτι θα παίζατε για την περιοχή;

* Η περιοχή αγαπάει τα χάλκινα όργανα, υπάρχει μεγάλη παράδοση και πολλές μπάντες. Εγώ «είμαι έγχορδη», οπότε αν έπαιζα ένα κομμάτι στο τσέλο, θα ήταν μάλλον ένα κομμάτι που αγαπώ εγώ, το οποίο, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο ή πολύπλοκο μουσικά, δίνει με μια απλή μελωδία, μια αίσθηση κομψότητας, δύναμης, αλλά και ενός κρυφού νεύρου και μελαγχολίας: τον “Κύκνο” από το “Καρναβάλι των Ζώων” του συνθέτη Camille Saint – Saens.

-Βίντεο από την ερμηνεία του τσελίστα Yo-Yo Ma:

 

 

Ως μέτζο σοπράνο τι θα τραγουδούσατε για την περιοχή στην οποία είστε υποψήφια;

Αυτές τις μέρες συναντώ πάρα πολλούς ανθρώπους που κάτω από άλλες συνθήκες, δεν θα συναντούσα ίσως ποτέ, πολλές φορές σε απομονωμένα σημεία της περιφέρειας. Καμιά φορά τους τραγουδάω κάτι, όχι κλασικό, συνήθως ένα τραγούδι «δικό τους» όπως «Την Πατρίδα’μ έχασα» στους Πόντιους ή κάποιο «Τζιβαέρι» στους Μικρασιάτες… Αν όμως θα μπορούσα να τους τραγουδήσω ένα κομμάτι του δικού μου κόσμου, θα ήταν η άρια «Ebben! Ne andrò lontana» («Λοιπόν! Θα φύγω μακριά»* ) από την κάπως άγνωστη στο ευρύ κοινό όπερα «La Wally» του συνθέτη Alfredo Catallani.
-Εδώ σε εκτέλεση από τη Μαρία Κάλλας:

https://www.youtube.com/watch?v=VlDh6KapPsA6

Tόσο η μουσική όσο και το κείμενο, ταιριάζουν πολύ σε αυτά που, με τα δικά μου μάτια, παρατηρώ.

* (μετάφραση κειμένου)
Λοιπόν! Θα φύγω μακριά
όπως φεύγει η ηχώ μιας ιερής καμπάνας
εκεί ανάμεσα στο άσπρο χιόνι,
εκεί ανάμεσα στα νέφη χρυσού
εκεί όπου η ελπίδα, η ελπίδα
είναι νοσταλγία, είναι νοσταλγία, είναι πόνος!

Ω της μητέρας μου το εύθυμο σπίτι
η Wally θα φύγει από εσένα, από εσένα,
πολύ μακριά, και ίσως σε σένα,
και ίσως σε σένα, δεν θα επιστρέψει ποτέ πια
ούτε πια θα την ξαναδείς!
Ποτέ πια, ποτέ πια!

Θα φύγω μόνη μου και μακριά
εκεί ανάμεσα στο άσπρο χιόνι θα πάω,
θα πάω μόνη και μακριά
και ανάμεσα στα νέφη χρυσού!

 

Η Κασσάνδρα Δημοπούλου (δεξιά) με τον Θόδωρο Καρυπίδη και τη σύζυγό του Κατερίνα Δοδούρα (ιδιοκτήτρια του Flash TV)

 

Μιλήστε μας για την αντικαπνιστική εκστρατεία, τι ακολουθείται στην περιοχή αλλά και για τη δική σας θέση…

* Η θέση μου στο θέμα είναι κάθετη: Δεν μπορεί να επιτρέπεται το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους! Δεν καταλαβαίνω γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόσει κάτι τόσο απλό, όταν μάλιστα υπάρχει και σχετικός νόμος. Πριν αρχίσω την ενασχόλησή μου με το τραγούδι, πολλά χρόνια πριν, κάπνιζα και αντιλαμβάνομαι την ανάγκη του καπνιστή, αλλά άλλο η ανάγκη και άλλο ο σεβασμός στον συνάνθρωπο. Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι ακόμη και τώρα που μιλάμε, υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το αν βλάπτουν τον συνάνθρωπό τους και καπνίζουν στα μαγαζιά, στα σπίτια, στα σχολεία, στα θέατρα, στα γραφεία, δίπλα σε βρέφη, σε αρρώστους… παντού! Στον πολιτικό δε χώρο, καπνίζουν μέσα σε αίθουσες Δ.Σ. και σε εκλογικά κέντρα, δίνοντας πολύ άσχημο παράδειγμα προς μίμηση. Στην περιοχή της Κοζάνης που κινούμαι τελευταία, κάποια μαγαζιά (ειδικά στην Κοζάνη) εφαρμόζουν αντικαπνιστικά μέτρα. Τα «καφενεία» όμως της επαρχίας διατηρούν ακόμη την κατάσταση του «τεκέ». Ίσως μια λύση θα ήταν τα παραδοσιακά καφενεία να παραμείνουν χώροι που θα επιτρέπεται το κάπνισμα, αλλά στα υπόλοιπα μαγαζιά δεν βλέπω τον λόγο να μη σταματήσει αμέσως. Σε περίπτωση που εκλεγώ, είναι ένα από τα θέματα που θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ ώστε να αντιμετωπιστεί και να λυθεί άμεσα από τις δημοτικές και περιφερειακές αρχές.

Τι θα προτείνατε ώστε να βοηθηθούν τα αδέσποτα της περιοχής;

* Το θέμα «αδέσποτα ζώα» και η αντιμετώπισή τους είναι μία «πληγή» σε όλες τις περιφέρειες και τους δήμους της χώρας μας. Αν εκλεγώ, είναι μέσα στις άμεσες προτεραιότητές μου, γιατί «ο Πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα», όπως λέει ο Μαχάτμα Γκάντι.

Οι δήμοι δεν βοηθάν στο να αντιμετωπιστεί σωστά το ζήτημα και συχνά ακούγεται ότι ρίχνουν φόλες προκειμένου να τα ξεφορτωθούν… Δεν υπάρχουν βέβαια αποδείξεις ότι οι δήμοι το εφαρμόζουν, αλλά είναι κοινό (κι ένοχο) μυστικό. Είναι επίσης παράνομο. Η λύση στα αδέσποτα δεν είναι βέβαια η θανάτωσή τους. Εντοπίζονται συνέχεια τέτοια κρούσματα κατά καιρούς, κάτι που με στενοχωρεί πάντα βαθιά.

Ένα πρώτο βήμα που θα έκανε την κοινωνία μας να δώσει ένα “παυσίπονο” στο θέμα αυτό θα ήταν να χρηματοδοτηθούν και να επανδρωθούν ειδικές ομάδες κτηνιάτρων κι εκπαιδευτών, που, μαζί με πολίτες (εθελοντές) θα σπεύδουν να αντιμετωπίζουν άμεσα τα κρούσματα αδέσποτων ζώων σε ανάγκη (τραυματισμένα, άρρωστα, κακοποιημένα) όπως γίνεται σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά και θα αναλαμβάνουν τις στειρώσεις όλων των αδέσποτων.
Το εγχείρημα δεν έχει μεγάλο κόστος, αλλά είναι πολύ σημαντικό, τόσο για τα ζώα τα ίδια αλλά και για τους ανθρώπους, γιατί θα ανταποκρίνονται άμεσα στο κάλεσμα των πολιτών που εντοπίζουν τέτοια περιστατικά και θα παρέχουν στα ζώα τις πρώτες βοήθειες, περίθαλψη και θεραπεία, διευκολύνοντας πολύ και την θέση του πολίτη: Στη χώρα μας, η ευθύνη πέφτει ή σε φιλόζωους πολίτες που τις περισσότερες φορές δεν έχουν ούτε τη γνώση, ούτε την οικονομική δυνατότητα να βοηθήσουν, ή σε κάποιες ιδιωτικές “φιλοζωικές οργανώσεις”, που αρκετές φορές δεν έχουν ούτε τον σωστό επαγγελματισμό, ούτε τη διαφάνεια στο πώς λειτουργούν, δημιουργώντας ένα “θολό τοπίο” και λάθος εντυπώσεις γύρω από τη φιλοζωία.

Η παραπάνω πρόταση ακούγεται περίπλοκη και ακριβή, αλλά δεν είναι και τόσο κι αν έμπαινε σε εφαρμογή θα “μαλάκωνε” τις ψυχές τόσο των ανθρώπων, όσο και των ζώων. Η παρουσία μιας τέτοιας ομάδας θα επηρέαζε θετικά και τους πολίτες, αν έβλεπαν ότι το κράτος μεριμνεί και υπολογίζει και τα ζώα. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν επιδοτούμενα από την Ευρώπη προγράμματα που μπορούν να μπουν σε εφαρμογή και πιστεύω ότι και οι φιλόζωοι πολίτες θα στηρίξουν μια τέτοια κίνηση, τόσο ηθικά όσο και οικονομικά. Φαντάζομαι ότι χρειάζεται μια κινητή μονάδα (ένα βανάκι) που να καλύπτει (να “περιπολεί”) τον κάθε δήμο και 2-3 άνθρωποι προσωπικό, μεταξύ αυτών ένας κτηνίατρος, ένας εκπαιδευτής και 1-2 εθελοντές. Στη συνέχεια, θα έπρεπε να δημιουργηθεί σε κάθε δήμο ένα κέντρο φιλοξενίας αδέσποτων ζώων, που να τα φιλοξενεί, τουλάχιστον μέχρι να αναρρώσουν ή και να τα βοηθήσουν να υιοθετηθούν. Το όλο εγχείρημα θα ήταν και μια ευκαιρία για πρακτική και εργασία σε νέους ανθρώπους (κτηνιάτρους, εκπαιδευτές κ.ά.) αλλά και ευκαιρία εθελοντισμού σε πολίτες που θέλουν να προσφέρουν, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους.

Επίσης απολύτως αναγκαίο είναι το να σιτίζονται και να ποτίζονται τα αδέσποτα ζώα σε δημόσιους, ειδικούς χώρους με ταΐστρες και ποτίστρες. Νερό πρέπει να προσφέρουν οι φορείς οπωσδήποτε, ιδίως το καλοκαίρι, δεν κοστίζει τίποτε αλλά είναι βασικό αγαθό. Αν οι δήμοι ή οι περιφέρειες δεν μπορούν να αναλάβουν τα έξοδα της τροφής, ας δημιουργήσουν τουλάχιστον τις εγκαταστάσεις (ποτίστρες) ώστε να μπορούν κάποιοι πολίτες να βάζουν τροφή. Αν τα ζώα είναι χορτάτα, θα είναι και πιο ήρεμα και η συγκέντρωσή τους σε τέτοια σημεία, θα καθιστά πιο εύκολη τη συλλογή τους προκειμένου να στειρώνονται, να εμβολιάζονται ή να φιλοξενούνται.

Όσο για τους χώρους “συγκέντρωσης” αδέσποτων ζώων, δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι είναι η καλύτερη λύση, γιατί τα ζώα που μαζεύονται εκεί ζουν συνήθως σε συνθήκες πολλές φορές χειρότερες από αυτές του δρόμου: φυλακισμένα σε κλουβιά, απομονωμένα, βρώμικα, χωρίς περίθαλψη, δυστυχισμένα. Στο τέλος θανατώνονται γιατί ο αριθμός τους αυξάνεται γρήγορα και γίνονται “βάρος”, αφού οι εγκαταστάσεις αυτές ποτέ δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες.

Όλα τα παραπάνω όμως, όπως είπα αρχικά, είναι ένα “παυσίπονο”. Η θεραπεία είναι να αλλάξει η νοοτροπία των ανθρώπων από μικρή ηλικία: Από το νηπιαγωγείο ακόμη, να μπουν προγράμματα (μαθήματα ή σεμινάρια) φιλοζωίας ώστε οι νέες γενιές να μεγαλώσουν τρέφοντας αγάπη και σεβασμό για όλα τα είδη ζωής.

 

 

Τι έχετε να πείτε για τους ανθρώπους εκείνους που κακοποιούν και δολοφονούν ζώα;

* Καταρχάς εύχομαι να μην πέσει ποτέ στην αντίληψή μου ένας τέτοιος άνθρωπος, γιατί δεν είμαι σίγουρη πώς θα αντιδράσω: Και μόνο η σκέψη ότι κάποιος κακοποιεί ένα ζώο, με κάνει να χάνω τον έλεγχο των συναισθημάτων μου, είμαι πολύ προστατευτική από τη φύση μου απέναντι στους αδύναμους. Τα ζώα τα καημένα γίνονται εύκολη “λεία”, δεν προστατεύονται αρκετά, ειδικά τα αδέσποτα! Οι άνθρωποι αυτοί είναι βεβαίως ψυχικά (βαριά) άρρωστοι και είναι πολύ επικίνδυνοι και για τους ανθρώπους. Αυτοί που κακοποιούν τα πιο αδύναμα από αυτούς πλάσματα, δε θα αρκεστούν στα ζώα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, θα κακοποιήσουν και παιδιά, γυναίκες, γέροντες ή όποιον άλλο θεωρήσουν “αδύναμο”. Η τιμωρία θα έπρεπε να είναι πάρα πολύ αυστηρή και να εμπεριέχει σοβαρή ψυχιατρική νοσηλεία με μακροχρόνια παρακολούθηση.
Θεωρώ όμως ότι η μόνη ελπίδα να περιοριστούν τα κρούσματα, είναι η παιδεία. Όλα τα σχολεία θα πρέπει να συμπεριλάβουν έμπρακτα μαθήματα φιλοζωίας αρχίζοντας από τα νήπια ακόμη. Αυτό θα βοηθήσει όχι μόνο στο παραπάνω θέμα, αλλά θα περιορίσει και τo bullying και θα βοηθήσει στις καλύτερες σχέσεις μεταξύ των παιδιών.
Επίσης εύχομαι κάποτε να υπάρξουν κάμερες σε δημόσιους χώρους, τόσες, ώστε κάποια κρούσματα να εντοπίζονται και να εφαρμόζεται ο νόμος.

 

Το μαγευτικό χωριό Νεράιδα

 

Τέλος, τι θα προτείνατε να αναζητήσει ένας επισκέπτης στον τόπο σας;

* Ερχόμενος κανείς στα Σέρβια για να με… συναντήσει, πρώτα να κάνει μια στάση στο χωριό Νεράιδα και να πιει έναν καφέ για να απολαύσει τη μαγευτική θέα στην τεράστια Λίμνη Πολυφύτου (στα “πνιγμένα” σπίτια του χωριού Νεράιδα που, πριν γίνει η λίμνη βρισκόταν χαμηλά, “κατοικούν” τώρα γιγάντια ψάρια: Γουλιανοί 2,5 μέτρων και 200 κιλών). Μετά, αφού διασχίσει την εντυπωσιακή γέφυρά της, να έρθει στα Σέρβια να με βρει και να ανεβούμε στο βουνό: να επισκεφτούμε τα Βυζαντινά Μνημεία: το Βυζαντινό Κάστρο Σερβίων και τη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (και τα δύο σημαντικά μνημεία της βυζαντινής περιόδου). Κατεβαίνοντας, να περπατήσουμε το Φαράγγι Σερβίων με τους… ανθρωπόμορφους και ζωόμορφους βράχους! Κι αφού χορτάσουμε από φύση, να κάτσουμε σε κανένα καφενείο και να μιλήσουμε με τους ανθρώπους, για να ανακαλύψουμε μαζί πολλά περισσότερα γι’ αυτόν τον πανέμορφο, μαρτυρικό τόπο, την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τα Σέρβια.

 

Το Φαράγγι Σερβίων

Όσο για την περιφέρεια Δ. Μακεδονίας, έχει πάρα πολλά μέρη να επισκεφτεί κανείς. Τη λίμνη της Καστοριάς και τα βυζαντινά μοναστήρια της περιοχής, τις λίμνες Μικρή και Μεγάλη Πρέσπα στη Φλώρινα, αλλά και το όμορφο χωριό Νυμφαίο -για τους λάτρεις της άγριας φύσης, αξίζει να επισκεφτεί κανείς τις εγκαταστάσεις του “Αρκτούρου”-, τα εντυπωσιακά εργοστάσια λιγνίτη στην Πτολεμαΐδα αλλά και το παλαιοντολογικό, ιστορικό και λαογραφικό μουσείο της, το ιστορικό ορεινό Καταφύγι (χωριό του Αλέξη Ζορμπά), τον όμορφο παραδοσιακό Βελβεντό για να φάει τα πιο νόστιμα ροδάκινα. Αν έρθετε τον Χειμώνα, μπορείτε να πάτε για σκι στο Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας στο Νομό Γρεβενών. Κι αυτά είναι μόνο λίγα από αυτά που μπορεί να απολαύσει κανείς στην περιφέρεια Δ. Μακεδονίας, μια περιφέρεια που προσφέρει εμπειρίες, γεύσεις, ακούσματα σε μεγάλη ποικιλία.

***

Βιργινία Δημοπούλου-Μοδινός (Κασσάνδρα Δημοπούλου) / Σύντομο Βιογραφικό

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έχει καταγωγή από τα Σέρβια (το γένος Ματάνα), όπου πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας. Από τον Ιανουάριο 2019 είναι Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Σερβίων, θέλοντας να υποστηρίξει το νέο καλλιτεχνικό δυναμικό της ιδιαίτερης πατρίδας της. Σπούδασε στην Ελλάδα (Βιολοντσέλο) και το εξωτερικό (Μονωδία). Κατέχει Μάστερ Μονωδίας με την υψηλότερη διάκριση από τη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου κι έχει τιμηθεί με υποτροφίες και βραβεία. Στο μακροχρόνιο καλλιτεχνικό της έργο συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα, όπως τον τενόρο Placido Domingo, τον χορογράφο Maurice Bejart, τον μαέστρο Zubin Mehta, τον σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό κ.ά. και τραγούδησε με γνωστές ορχήστρες όπως: Κρατική Ορχήστρα Αθηνών & Θεσσαλονίκης, Ensemble Deutsche Oper Berlin, Orchestre de Paris, Ορχήστρα RAI Torino, Ορχήστρα Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών κ.ά. Είναι συνιδρύτρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια της «Εταιρίας Λυρικού Θεάτρου Ελλάδος» και του «Φεστιβάλ Όπερας Ελλάδος», φορείς που αναβίωσαν τη λυρική σκηνή στη Θεσσαλονίκη και έδωσαν εν μέσω κρίσης εργασία σε εκατοντάδες Έλληνες καλλιτέχνες. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 15 όπερες (Αρχαίο Θέατρο Κούριου Κύπρος, Ωδείο Αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς Θεσσαλονίκης, Μέγαρο Μουσικής Θεσ/νίκης, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης κ.α.). Είναι συγγραφέας ενός θεατρικού έργου, της κωμωδίας «Η Όπερα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» (Εκδόσεις «Ζήτρος»). Μιλάει πέντε γλώσσες και κατέχει δίπλωμα καταδύσεων (PADI license).

 

 

Kassandra Dimopoulou
www.kassandradimopoulou.com
www.hellenicoperaco.com

  • Η Βιργινία Δημοπούλου-Μοδινός (Κασσάνδρα Δημοπούλου) είναι υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος στην περιφέρεια Δ. Μακεδονίας με τον συνδυασμό “Ανατροπή Δημιουργία”