Cat Is Art

Γιώργος Καραμίχος, μέθοδος φιλικής υποδοχής…

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Συναντηθήκαμε με τον Γιώργο και τον Τραμπ στα παρασκήνια του Θεάτρου Τέχνης. Αμέσως μετά την έξοχη παράσταση “Μέθοδος Γκρόνχολμ”. Επί της υποδοχής ήταν ο Τραμπ. Εξαιρετικά διαχυτικός, οφείλω να πω. Φιλικός και εκδηλωτικός. Συνέντευξη όμως πήρα μόνον από τον Γιώργο Καραμίχο. Αυτή τη φορά τουλάχιστον. Ανθρωπος ιδιαίτερα δραστήριος, καλλιεργημένος, εύστροφος, ευπρεπής, εκλεκτικός. Ο Γιώργος είναι ταξιδευτής, είναι ακτιβιστής, είναι διανοούμενος. Μάλιστα έκανα και μια διαπίστωση: από κοντά είναι πιο όμορφος, λεπτός, χαμογελαστός, με έξυπνα μάτια. Από τις αναμνήσεις του ανέσυρε τους πιο πολύτιμους αμφορείς και μου χάρισε. Για τα παιδικά του χρόνια, γεμάτα όνειρα και παιχνίδι, στους Γεωργιανούς, το αγαπημένο του χωριό. Για τη θεία Μαρκέλλα και τον Λούκουλο. Για το μικρόβιο του θεάτρου που γρήγορα έγινε τρόπος ζωής. Από τον Τραμπ μόνο μια δήλωση μπόρεσα να αποσπάσω, ότι στο σπίτι τον πρώτο λόγο τον έχει ο Γουργούρης.

Απολαύστε τη συνέντευξη:

΄Ονειρα με ήλιο και χαλάζι

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Βέροια. Οι γονείς μου αγρότες. Ροδάκινα, μήλα, κεράσια, αχλάδια. Μισό χρόνο περίπου ζούσαμε στην πόλη και μισό στο χωριό, στους Γεωργιανούς. Το σπίτι μας εκεί χειροποίητο, από τα χέρια του πατέρα μου. Μέχρι τα δώδεκά μου είχαμε και κατσίκια. Τα βοσκούσαμε εναλλάξ με τον αδελφό μου. Μία μέρα ο ένας, μία ο άλλος. Το πίσω μέρος του σπιτιού ήταν το τυροκομείο μας. Τζαντίλες, σκάφες, αλάτι χοντρό. Πιο πέρα ο μπαξές και το αμπέλι για το τσίπουρο. Όταν πουλήσαμε τα κατσίκια, αρχίσαμε να δουλεύουμε κάθε Παρασκευοσάββατο πάλι με τον αδελφό μου στο κρεοπωλείο του θείου Νίκου. Πολλή δουλειά και πολύ παιχνίδι. Χειροποίητο κι αυτό. Ξύλα, τόξα, βέλη, σπηλιές κι από ένα πλέι-μομπίλ ο καθένας. Η αδελφή μου και οι φίλες της είχαν κούκλες. Διοργανώναμε τα παιδιά μεταξύ μας γάμους, βαφτίσια και μια κηδεία για το γουρουνάκι του ξαδέλφου μου που έπεσε από τις σκάλες. Χώμα και νερό. Ήλιος και χαλάζι. Τρέξιμο και όνειρα. Τους χειμώνες στη Βέροια μετά το σχολείο πάλι παιχνίδι στη γειτονιά. Βόλτες μέχρι το πεδίο βολής. Μαζεύαμε κάλυκες και τους βράζαμε σε τενεκεδάκια να φτιάξουμε μολύβι. Φτιάχναμε πολλά και κυρίως ιστορίες.

Με τα εισιτήρια, παγωτό

Πρωτοέπαιξα στο χωριό σε κάτι σκετσάκια που σκηνοθετούσε η θεία Μαρκέλλα. Έπαιξα τον Λουλούκο, το σκυλάκι της αδελφής μου. Και με τα εισιτήρια, παγωτό. Μετά ξανάπαιξα στην τρίτη λυκείου, στα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ. Αργότερα, όσο σπούδαζα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, έπαιζα στην Κερκυραϊκή Σκηνή. Έτσι σφυρηλατήθηκε η επιθυμία μέσα μου και το μικρόβιο έγινε τρόπος ζωής.

Κοινή ψυχή

Αγαπώ το θέατρο για τη θεραπεία που προσφέρει στην ψυχή. Όχι μόνο του ηθοποιού αλλά κυρίως του κοινού. Αυτήν την κοινή ψυχή για την οποία μίλησε ο Τσέχοφ. Όσο πιο πετυχημένη μια παράσταση, τόσο πιο μεγάλο το ταξίδι.

Δάσκαλοι

Αγαπημένοι μου δάσκαλοι: Η Τιτίκα Νικηφοράκη, ο Ιάκωβος Ψαρράς, ο Στέφανος Κυριακίδης και ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Κι εκ του μακρόθεν ο Ηράκλειτος, ο Γκουρτζίεφ, ο Πλάτωνας, ο Λάο Τσε, η Κική Δημουλά, ο Γεώργιος Βιζυηνός, η Ζυράννα Ζατέλη, ο Αλμπέρ Καμί, ο Εντ Χάρις, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, η Κέιτ Μπλάνσετ, ο Ανατόλι Σολονίτσιν κι ο Μάρλον Μπράντο.

Η σχισμή του χρόνου

Δεν ονειρεύτηκα να γίνω διάσημος, αλλά για να έχει προκύψει, μάλλον κάποιο τέτοιο όνειρο θα πρέπει να έκανα σε κάποια σχισμή του χρόνου.

Η αυτοπεποίθηση

Τι κάνει έναν ηθοποιό, σημαντικό ηθοποιό; Η αυτοπεποίθηση. Να δουλεύει πολύ για να αποκτά το δίκιο του επί σκηνής.

Η επιτυχία του… Γκρόνχολμ

Μεταφράσαμε με τη Μαρία Τσατσαρώνη τη “Μέθοδο Γκρόνχολμ”. ΄Ημουν σίγουρος για το αριστούργημα που είχα στα χέρια μου από την πρώτη στιγμή που το διάβασα. Την επιτυχία του δεν μπορούσα, και κανείς ποτέ δεν μπορεί, να την προβλέψει.

Ομαδική δουλειά

Δεν ονειρεύομαι ρόλους. Εύχομαι να έχω καλές συνεργασίες. Αυτές φτιάχνουν το όνειρο σε μια ομαδική δουλειά.

Η πτώση των ψεύτικων ιδεών

Αν βλέπω κάτι σημαντικό να γίνεται στη χώρα, παρά την κρίση που μας μαστίζει; Ναι. Βλέπω την πτώση επιτέλους. Μέχρι τώρα η πτώση ήταν ασαφής. Τώρα αποκτά σάρκα και οστά. Και αναφέρομαι στην πτώση μασκών, ανθρώπων και ψεύτικων ιδεών. Κάτι καλό θα γεννηθεί. Αν μη τι άλλο, θα επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας.

Ταξιδευτής, όχι τουρίστας

Ταξιδευτής πάντα. Επί χρόνια δεν κουβαλούσα καν φωτογραφική μηχανή. Τώρα πού και πού την παίρνω μαζί μου για να βοηθά τη μνήμη να επανασυνθέτει την αίσθηση στο πέρασμα του χρόνου.

Τραγούδι στου Φιλοπάππου

Στο κέντρο της Αθήνας με τον Κακλαμάνη είναι πολύ δύσκολο να δεις ουσιαστικό πολιτισμό. Μόνο κατάντια. Ευτυχώς που υπάρχει και η Ακρόπολη να κοιτάμε για να ξεχνιόμαστε. Από κει και πέρα ό, τι κάνει ο καθένας μας. Από το να μαζεύουμε τα κόπρανα του σκύλου μας μέχρι το σιγανό τραγούδι στου Φιλοπάππου.

Μια παρηγοριά

Ο Γκεόργκι Γκουρτζίεφ έλεγε στους μαθητές του: “Ξεκινήστε αγαπώντας τα ζώα, ίσως μια μέρα καταφέρετε να αγαπήσετε και τους ανθρώπους”. Κι έχει δίκιο. Τα ζώα διαθέτουν τόσο καθαρή συναισθηματική νοημοσύνη που μπορεί να αποτελέσει πρότυπο προς μίμηση για τον αλλοτριωμένο άνθρωπο. Ευτυχώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να αποκτούν επαφή με τα ζώα και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Είναι μια παρηγοριά κι αυτό.

Στη βασική φωτογραφία ο Τραμπ και ο Γιώργος στη Σέριφο

Εκτύπωση
Ειρήνη ΑϊβαλιώτουΓιώργος Καραμίχος, μέθοδος φιλικής υποδοχής…

Related Posts