Γράφει η θεατρολόγος Κατερίνα Δημητρακοπούλου
Υπ. Διδάκτωρ Τμ. Θεατρικών Σπουδών
«Απόλυτη απομόνωση, άρα απόλυτη προστασία»(;)
Η συγγραφική διαδρομή του Παναγιώτη Καλυβίτη ξεκίνησε με το θεατρικό έργο «Tranquila» το 2009 και τον Μάιο του 2010, το έργο του «Μπλε Λιβάδι» βραβεύτηκε και παρουσιάστηκε στον διαγωνισμό για πρωτότυπα σύγχρονα ελληνικά έργα.
Θα ακολουθήσει το «Αίματα Πεύκα» το 2013 και στο πρώτο κύμα της πανδημίας θα γράψει το «Οι βελόνες της νεραντζιάς» για το οποίο έλαβε το Βραβείο Καλύτερου Θεατρικού Έργου 2020.
Στο οπισθόφυλλο της έκδοσης, διαβάζουμε: «Ένας υιός που ζει με την κούκλα του. Ένας άλλος υιός που ζει με τη μάνα του. Το βλέμμα του τυφλού πατέρα. Ο ιός της πανδημίας που έρχεται με θανατικό ερωτισμό να πυρώσει τα ήθη, τα έθιμα και το διπλότυπο μιας γυναίκας, που θα επαληθεύει τη ρευστότητα που τους συγκροτεί. Οι ιοί δεν εξελίσσονται κατ’ ανάγκην στις ηπιότερες μορφές τους.
Χρειάζεται να σωθούμε. Ο δρόμος δεν είναι απαραίτητα κοινός. Τους πήρα τηλέφωνο. Τους είπα τι νιώθω· μου είπαν να περιμένω. Η κατάστασή μου αξιολογείται ως κρίσιμη και απειλητική. Μου προτείνουν να μπω. Είναι πρότυπο λειτουργίας, αντιμετώπισης, νοσηλείας. Τι επιλογές έχω; ρώτησα.
Δεν έχετε επιλογές, απάντησε ένα στόμα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι οι συνθήκες θα ήταν τόσο καλές. Ήταν ιδανικές. Σχεδόν ψεύτικες. Πού είστε; Πού βρίσκεστε; Δεν είχα ιδέα. Πού είστε – πώς λέγεστε; Τι βλέμμα κι αυτό».
Η Δήμητρα Δερμιτζάκη στήνει έναν χορό μονολόγων από επτά ανθρώπους, νέας και παλαιάς γενιάς. Ο καθένας θα αφηγηθεί τη δική του ιστορία, θα εκφράσει «φωναχτά» τις σκέψεις του/της.
Κάπου θα συναντηθούν, κάπου θα χαθούν ίσως και να ανταμώσουν ξανά.
Οι άνθρωποι αυτοί βίωσαν τον εγκλεισμό, την απομόνωση, ΜΟΝΟΙ, μακριά από αγαπημένα πρόσωπα, φίλους, συναδέλφους, απλούς συνοδοιπόρους.
Και ενώ, όλοι αισθάνονται το τέλος να πλησιάζει και να κρατούν όπως μπορούν τη φλόγα της ελπίδας για επιβίωση, για νίκη της ζωής, «ζωντανή», τελικά, η μοναξιά, η αποξένωση, θα εξαφανίσει το συλλογικό προς όφελος του ατομικού συμφέροντος.
Οι Άγγελος Αλαφογιάννης, Χρυσή Βιδαλάκη, Adrian Frieling, Κορίνα Θεοδωρίδου, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Αγγελική Μπεβεράτου και Θωμάς Σιέκας με ευφράδεια λόγου, εκφραστικότητα, μελετημένη και ελεύθερη κίνηση, επιμέλεια Κωνσταντίνου Καρβουνιάρη, θα «μιλήσουν» για όσα δεν ειπώθηκαν είτε ηθελημένα είτε όχι.
Η σκηνογραφία του Αναστάση Καρρά θα γεμίσει τον σκηνικό χώρο με χρηστικά αντικείμενα απαραίτητα και σημαντικά για τη ζωή των ρόλων. Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα οι φιάλες οξυγόνου και αζώτου θα δεσπόζουν στον ερημωμένο τόπο που κάποτε «φώναζε» ζωή.
Η Ήρα Σπαγαδώρου θα ντύσει με όμορφα, μοντέρνα ρούχα τους ηθοποιούς με φροντίδα και φαντασία. Ρούχα καθημερινά που θα μας θυμίσουν τη δική μας γκαρνταρόμπα.
Οι μουσικές και οι ηχητικοί σχεδιασμοί του Στέφανου Γιακουμάκη θα μας θυμίσουν τη χαρά που βιώναμε χορεύοντας ένα αγαπημένο τραγούδι, ακόμη και αν, απλά το σιγομουρμουρίζαμε και λικνιζόμαστε στον ρυθμό του.
Οι φωτιστικές επιλογές της Άννας Σμπώκου ταιριάζουν και ενισχύουν με την εσωτερική ένταση και απομόνωση των ρόλων.
Αν και βιώσαμε ως κοινωνία έναν απροσδόκητο εγκλεισμό, αν χάσαμε δικούς μας ανθρώπους, αν νιώσαμε την ανάσα του θανάτου στο μάγουλό μας και σήμερα αν είμαστε «ελεύθεροι» να απολαμβάνουμε στιγμές δημιουργίας και ξεγνοιασιάς, είμαστε άραγε σε θέση να «νικήσουμε» την εσωτερική μοναξιά, την αδιαφορία, τον φόβο;
***
«Οι Βελόνες της νεραντζιάς» του Παναγιώτη Καλυβίτη στο ΠΛΥΦΑ από την Δήμητρα Δερμιτζάκη
