24.8 C
Athens
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022
 

Ιωάννα Λέκκα: Ο Χορός στο αρχαίο δράμα είναι ένα καθαρό μάτι, είναι η δικαιοσύνη, είναι η ελπίδα…

Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

Στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, που θα παιχτεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 19 και 20 Αυγούστου 2022, η σκηνοθετική ανάγνωση επιχειρεί τη δημιουργία δύο διαφορετικών χρονικών επιπέδων. Υπάρχει ο χρόνος του μέλλοντος, όπου διαδραματίζεται για μια ακόμη φορά η ίδια ιστορία, με τους ήρωες να συγκρούονται ανελέητα, σαν τίποτε να μη διδάχθηκαν, και το σύγχρονο παρόν, όπου μια συντροφιά νέων γυναικών (Χορός) συναντιούνται με την ιστορία που γνωρίζουν καλά, και που αυτή τη φορά έρχεται από το μέλλον, σαν εφιάλτης. Όσο προχωρά το έργο, τα δύο επίπεδα συγκλίνουν, καθώς οι νέες γυναίκες του χορού συνειδητοποιούν ότι ίσως παρακολουθούν σκηνές από το δικό τους μέλλον. Η παράσταση, στη νέα μετάφραση του έργου, που υπογράφει η Παναγιώτα Πανταζή, αποσκοπεί σ’ ένα σύγχρονο λόγο, με έμφαση στη διαβρωτική ειρωνεία και αμφισημία, αλλά και στην ανάδειξη των λυρικών στοιχείων. Σ’ αυτή την ενδιαφέρουσα προσέγγιση σημαντικότατο ρόλο παίζει ο Χορός που αποτελείται από οκτώ υψηλοτάτου επιπέδου γυναίκες ηθοποιούς οι οποίες μας φέρνουν σε επαφή με ένα πνεύμα μεταφυσικό. Οι γυναίκες αυτές υπονοούν τη διαδρομή που θα ακολουθήσουν και ανιχνεύουν τα ίχνη που αφήνουν πίσω τα γεγονότα που συντελέστηκαν στον χρόνο. «Τα μέλη του χορού για μένα είναι ένα καθαρό μάτι. Είναι η δικαιοσύνη, η ελπίδα, η φροντίδα προς τους ήρωες και εκεί που μπορεί να ακουμπήσει ο καθένας τους. Χωρίς απαραίτητα να έχουν δύναμη να αλλάξουν την ιστορία, προσπαθούν να αλλάξουν τα γεγονότα με ένα μαγικό τρόπο και ας μη γίνει τελικά. Σαν να έχουν ραβδάκια. Μπορεί ο χορός να γίνει σκληρός και αντικειμενικός, άλλες φορές γίνεται ο λαός και ο απλός πολίτης που παρατηρεί ένα γεγονός το οποίο συμβαίνει μπροστά στα μάτια του», εξηγεί για τη σημασία του Χορού η Ιωάννα Λέκκα. Μία από τις άξιες ηθοποιούς του Χορού. Η Ιωάννα Λέκκα μιλά -μεταξύ άλλων- στο catisart.gr για τη θάλασσα δίπλα στην οποία μεγάλωσε, περιγράφοντάς μας με ενάργεια τον τόπο των παιδικών της χρόνων. «Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να κοιτάζω τη θάλασσα, να περπατάω κοντά της, να βουτάω στη γαλήνη της και άλλοτε να θαλασσοδέρνομαι στη φουρτούνα της. Μετά πάλι να αιωρούμαι στον αφρό της ήρεμη και άλλοτε ξανά να έρχεται ένα μεγάλο κύμα να με σκεπάζει. Σήμερα την παραλληλίζω με την καθημερινότητα και τη διαδρομή των ανθρώπων στη ζωή», λέει, δίνοντάς μας εμμέσως και ποιητικά μια εξήγηση για την επιλογή της να ασχοληθεί με την τέχνη.

Ιωάννα, πού γεννήθηκες και ποια είναι η καταγωγή σου;

*Γεννήθηκα στο Κιάτο, ένα μικρό παραθαλάσσιο μέρος κοντά στην Αθήνα. Εκεί μεγάλωσα έως και τα 18 μου χρόνια. Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να κοιτάζω τη θάλασσα, να περπατάω κοντά της, να βουτάω στη γαλήνη της και άλλοτε να θαλασσοδέρνομαι στη φουρτούνα της. Μετά πάλι να αιωρούμαι στον αφρό της ήρεμη και άλλοτε ξανά να έρχεται ένα μεγάλο κύμα να με σκεπάζει. Σήμερα την παραλληλίζω με την καθημερινότητα και τη διαδρομή των ανθρώπων στη ζωή.

Αν βρισκόσουν τώρα μπροστά σε ένα ανοικτό παράθυρο, τι περιβάλλον θα ήθελες να έβλεπες;

*Αν ήμουν μπροστά σε ένα ανοιχτό παράθυρο θα ήθελα να το ανοίξω και να είμαι σε ένα όμορφο νησί προς τη Νότια Ιταλία. Να βλέπω ανθρώπους να γελούν, να χορεύουν, να φιλιούνται και κάτω από το παράθυρο να μου τραγουδούν καντάδες, ιδανικά…

Τι σε κάνει να θυμώνεις και με τι γελάς περισσότερο;

*Με κάνουν να γελάω οι άνθρωποί μου, οι φίλοι μου, το ωραίο χιούμορ τους, οι πλάκες και οι βλακείες μεταξύ μας. Με θυμώνει η αγένεια, όταν κάποιος δεν αφουγκράζεται, δεν ακούει τους γύρω του. Με θυμώνει και η επίκριση προς τους άλλους…

Τα μέλη του Χορού εκφράζουν τη γνώμη τους; Διαφωνούν; Συμφωνούν; Επιδοκιμάζουν; Αποδοκιμάζουν;

*Τα μέλη του χορού για μένα είναι ένα καθαρό μάτι. Είναι η δικαιοσύνη, η ελπίδα, η φροντίδα προς τους ήρωες και εκεί που μπορεί να ακουμπήσει ο καθένας τους. Χωρίς απαραίτητα να έχουν δύναμη να αλλάξουν την ιστορία, προσπαθούν να αλλάξουν τα γεγονότα με ένα μαγικό τρόπο και ας μη γίνει τελικά. Σαν να έχουν ραβδάκια. Μπορεί ο χορός να γίνει σκληρός και αντικειμενικός, άλλες φορές γίνεται ο λαός και ο απλός πολίτης που παρατηρεί ένα γεγονός το οποίο συμβαίνει μπροστά στα μάτια του. Κάθε φορά που παίζουμε το έργο, πέφτει το μάτι μου στους θεατές που δεν τους κοιτάει κάποιος και παίρνουν μορφές με το πρώτο ένστικτο ανάλογα με τη ροή της ιστορίας. Μου αρέσει να το αντιγράφω, να το αποτυπώνω αυτό, ως μέλος του χορού λες και είμαστε ο καθρέφτης τους.

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτόν τον καιρό;

*Διαβάζω την «Περσινή αρραβωνιαστικιά» της Ζυράννας Ζατέλη. Με έχει εκπλήξει πολύ ευχάριστα η γραφή της.

Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα; Συμβιώνεις με κάποιο κατοικίδιο;

*Δεν έχω ακόμα κατοικίδιο. Θα ήθελα πολύ μια γατούλα αλλά δίνω λίγο χρόνο γιατί νομίζω πως σε βρίσκει κάτι όταν είναι η ώρα του…

Σ’ ευχαριστώ πολύ, Ιωάννα.

*Κι εγώ ευχαριστώ πολύ!

***

Την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη σκηνοθετεί ο Θέμης Μουμουλίδης σε Επίδαυρο και περιοδεία

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
693ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art