Cat Is Art

30 Ιουλίου 2007: The End για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και τον Μικελάντζελο Αντονιόνι

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

Την Κυριακή 11 Νοεμβρίου 1990, δύο κορυφαία ονόματα του ελληνικού πολιτισμού ο Αλέξης Μινωτής σε ηλικία 90 ετών και ο Γιάννης Ρίτσος σε ηλικία 81 ετών, πέρασαν στην απέναντι όχθη.
Οι συντάκτες του πολιτιστικού ρεπορτάζ «έτρεχαν» για να φωτίσουν τους πρωταγωνιστές αυτής της σκηνής.

 

***

 

Ακριβώς το ίδιο έγινε και τη Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007 όταν δύο μοναδικοί εργάτες της 7ης Τέχνης έκαναν το τελευταίο γύρισμα της ζωής τους.

Ήταν ο Ιταλός σκηνοθέτης Μικελάντζελο Αντονιόνι στα 94 και ο Σουηδός Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στα 89 που είπαν το οριστικό cut.

 

***

Αυτούς τους δύο μεγάλους του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου σινεμά τους θυμήθηκα το μεσημέρι της Τετάρτης 24 Ιουλίου 2019 όταν είχα την ευκαιρία (και την τύχη) να παρακολουθήσω τον Ίβο βαν Χόβε, έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες, στη συνέντευξη που έδωσε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο πλαίσιο της παρουσίασης του απολογισμού του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2019 από τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο.

 

Ο Ίβο βαν Χόβε ανάμεσα στα άλλα μας είπε ότι από τα 16 του έβλεπε σινεμά.

 

Τόνισε μάλιστα ότι στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ο κινηματογράφος δεν είχε μολυνθεί από την επιδημία των «μπλογκμπάστερ» ταινιών.

 

Από τότε μέχρι και σήμερα έχει την «ένοχη» συνήθεια να βλέπει σινεμά όποτε θέλει να πάρει δυνάμεις.

 

Μας υπενθύμισε μάλιστα ότι στην Ελλάδα παρουσίασε πρώτα την ταινία – ορόσημο του Μπέργκμαν «Σκηνές από ένα γάμο» και στη συνέχεια το δίπτυχο «Μετά την πρόβα – Περσόνα».

 

***

 

Ο Ερνστ Ίνγκμαρ Μπέργκμαν γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1918 στην Ουψάλα και πέθανε στις 30 Ιουλίου 2007 στο νησί Faro στη θάλασσα της Βαλτικής. Ο Μπέργκμαν εργάστηκε στα σημαντικότερα θέατρα της Σουηδίας ανεβάζοντας έργα των Στρίντμπεργκ, Σαίξπηρ, Λουίτζι Πιραντέλο, Αλμπέρ Καμύ, Τένεσι Ουίλιαμς, Ζαν Ανούιγ, Μπέρτολντ Μπρεχτ, Άντον Τσέχοφ, αλλά και δικά του.

 

 

Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, το 1966 στα γυρίσματα της ταινίας «Περσόνα» με την Μπίμπι Άντερσον (αριστερά) και τη Λιβ Ούλμαν.

 

 

Οι πρώτες του ταινίες που αγαπήσαμε ήταν: «Η Έβδομη Σφραγίδα» (1957), «Άγριες φράουλες» (1957), «Η Σιωπή» (1963) και «Περσόνα» με την Μπίμπι Άντερσον και την Λιβ Ούλμαν (1966). Από το 1970 και μετά γύρισε τις ταινίες: «Η επαφή» (1970), «Κραυγές και ψίθυροι» (1972), «Σκηνές από έναν γάμο» (1973) «Πρόσωπο με πρόσωπο» (1976), «Το αβγό του φιδιού» (1977), «Φθινοπωρινή σονάτα» (1978) και «Οι μαριονέτες» (1980).

 

Σε αντίθεση με άλλους μεγάλους σκηνοθέτες που τήρησαν αρνητική στάση απέναντι στην τηλεόραση, σκηνοθέτησε πολλές τηλεοπτικές διασκευές θεατρικών έργων, αλλά και σειρές ή ταινίες για την τηλεόραση που μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο, συχνά σε συντομότερες εκδοχές. Απέσπασε πολλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1984, για το «Φάνυ και Αλέξανδρος».

 

Για το συνολικό του έργο έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις, όπως το Μεγάλο Χρυσό Παράσημο της Σουηδικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών (1977), το Βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (1987), το Ειδικό Βραβείο Φελίξ (1988) και το Βραβείο Ζόνινγκ του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης (1989). Επίσης, από το 1978 έχει θεσμοθετηθεί κινηματογραφικό βραβείο με το όνομά του από το Σουηδικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.

 

***

 

Η απονομή του τιμητικού Όσκαρ στον Αντονιόνι, το 1995, από τον Τζακ Νίκολσον που ήταν και ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Επάγγελμα Ρεπόρτερ» του 1975.

 

 

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι γεννήθηκε στη Φεράρα στις 29 Σεπτεμβρίου 1912 και πέθανε στη Ρώμη στις 30 Ιουλίου 2007. Οι ταινίες του διακρίνονται για την ιδιαίτερη αισθητική τους προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στους χαρακτήρες. Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε κυρίως στη δεκαετία του ’60 μέσα από τις ταινίες του: «Η Περιπέτεια» (L’Avventura, 1960), «Η Νύχτα» (La Notte, 1961), που τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου, με τη Ζαν Μορό και τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι να κάνουν ρεσιτάλ ερμηνείας.

 

Ακολούθησαν: «Η Έκλειψη» (1962), «Κόκκινη Έρημος» (1964) και το βραβευμένο με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών «Blow up» (1966).

 

Χαρακτηριστικές ταινίες του Αντονιόνι στα επόμενα χρόνια: «Ζαμπρίσκυ Πόιντ» (1970) και «Η ταυτότητα μιας γυναίκας» (1982).

 

Ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχνάμε και το «Επάγγελμα Ρεπόρτερ» (1975). Στην ταινία αυτή υπάρχει ένα μοναδικό στα χρονικά του κινηματογράφου επτάλεπτο μονοπλάνο. Πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν ο Τζακ Νίκολσον ο οποίος και παρέδωσε στον Αντονιόνι το τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του, το 1995. Ιστορικός επίσης έμεινε ο ευχαριστήριος λόγος του Αντονιόνι τη βραδιά της απονομής. Ο μεγάλος Ιταλός σκηνοθέτης εξέπληξε το κοινό λέγοντας μόνο τη λέξη: Ευχαριστώ…

Εκτύπωση
Παναγιώτης Μήλας30 Ιουλίου 2007: The End για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και τον Μικελάντζελο Αντονιόνι

Related Posts