Η πιο όμορφη χριστουγεννιάτικη ανάμνηση του συγγραφέα Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη

Όταν ήμουν παιδί περίμενα πως και πως τις γιορτές για να βγω να πω τα κάλαντα. Δεν ντρεπόμουν όπως τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Είναι κάτι που δεν το έκανα από αγγαρεία αλλά με έκανε πραγματικά ευτυχισμένο. Μια χρονιά θυμάμαι, παραμονή Χριστουγέννων, θα ήμουν εννέα; δέκα χρονών; κάπου εκεί, σηκώθηκα πολύ νωρίς το πρωί και αφού ήπια το γάλα μου και φόρεσα πολλά ρούχα βγήκα στη γειτονιά για να πω τα κάλαντα. Η αλήθεια είναι ότι είχα ωραία φωνή. «Καλήν ημέρα άρχοντες κι αν είναι ο ορισμός σας!». Πήγαινα από σπίτι σε σπίτι και χτύπαγα τις πόρτες για να τους τραγουδήσω ενθουσιασμένος τα κάλαντα. Είχα σκοπό, με τα χρήματα που θα μάζευα, να έπαιρνα σε όλους δώρα. Κόντευε μεσημέρι. Πήγα στην αγορά της Νίκαιας γύρω από την πλατεία Κρήνης. Για τον πατέρα μου πήρα ένα σκούφο, ένα ζευγάρι γάντια και ένα κασκόλ. Για τα αδέρφια μου πήρα δίσκους αγαπημένων τους καλλιτεχνών. Για τη μητέρα μου όμως διάλεξα το καλύτερο. Μπήκα στο χρυσοχοείο και της έκανα δώρο ένα χρυσό δαχτυλίδι! Το κουτάκι του ήταν ένα βελούδινο τριαντάφυλλο. Όταν επέστρεψα σπίτι, η πρώτη κίνηση που έκανα ήταν να βάλω τα δώρα κάτω από το στολισμένο δέντρο. Για τη μητέρα μου όμως ανυπομονούσα. Έτσι πήγα και γεμάτος αγωνία της το πρόσφερα. Εκείνη στην αρχή δεν κατάλαβε. Νόμιζε ότι της πήρα ένα βελούδινο τριαντάφυλλο. «Μαμά άνοιξέ το σε παρακαλώ» της είπα. Εκείνη το άνοιξε και μου χαμογέλασε. Φόρεσε το δαχτυλίδι και με έκανε μια μεγάλη αγκαλιά από αυτές που κόβουν την ανάσα. Πέρασαν χρόνια πολλά. Δεν λέω πια τα κάλαντα. Προσπαθώ να κάνω σε όλους δώρα. Πάντα όμως θυμάμαι το χαμόγελο της μητέρας μου εκείνη τη μέρα όταν αντίκρισε εκείνο το χρυσό δαχτυλίδι.
Καλές γιορτές με υγεία!

 

 

Ο Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης γεννήθηκε στο «Αλεξάνδρας» το ’81. Μεγάλωσε στη Νίκαια με άλλα πέντε αδέρφια και δυο υπέροχους γονείς. Στην τρίτη τάξη του Δημοτικού άρχισε να δίνει παραστάσεις Καραγκιόζη κι έναν χρόνο μετά έγραψε την πρώτη του επιθεώρηση, την οποία και ανέβασε στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας. Σπούδασε υποκριτική στον Ίασμο και συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Μιχαηλίδης και ο Νικήτας Τσακίρογλου. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα Δημιουργικής Γραφής με τη Μανίνα Ζουμπουλάκη, τη Βίκυ Τσιανίκα και την Αλκυόνη Παπαδάκη. Έχει γράψει τέσσερα θεατρικά έργα: «Το Τελευταίο Botox», «Τρεις Τρεις Εννιά», «Δεν είμαι εγώ η Σταχτοπούτα» και την «Diva». Όλα του τα έργα παίχτηκαν σε μικρές και μεγάλες σκηνές και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία. Όσο ζούσε στη Θεσσαλονίκη έπαιζε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Εγνατία. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, άρχισε να γράφει τους «Μονολόγους» στην City Uncovered. Πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο ηλεκτρονικό περιοδικό Πολιτισμός Πολίτης, στο avmag.gr, στο mcnews.gr και στο koukidaki.gr Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του: «Το Τελευταίο Botox και άλλες ιστορίες», και το «Ερμή…Μη!». Τα βιβλία του «Φόνοι στην Κρυστάλλη, «Η Γριά Βαλίτσα» και «Η φωνή μέσα μου» κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πνοή.

Επικοινωνία με τον συγγραφέα: i-kostas@hotmail.com
Methismenesistories.blogspot.com

  • Διαβάστε επίσης:

“Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει”: Έρχεται το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Ιωακειμίδη

  • Αρχική εικόνα: Τα Κάλαντα του Γιώργου Σικελιώτη από τη Συλλογή της Εταιρείας Τσιμέντων Α.Γ.Ε.Τ. (Μουσείο Μπενάκη – φιλοτεχνήθηκε το 1962 σε τέμπερα και χαρτί)