Cat Is Art

«Η ιστορία μιας μικρής γάτας» – Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Αποστολή σε φίλο Εκτύπωση

 

Σε μία γειτονιά με ανθρώπους, σχολεία, καφετέριες, μουσεία, εκεί ζούσε και ένα μικρό γατάκι. Το χρώμα του ήταν μαύρο, τα ματάκια του ανοιχτά μπλε. Η μαμά του είχε χαθεί – ίσως και να την πάτησε κάποιο αυτοκίνητο. Ποιος ξέρει; Πρόλαβε όμως να τη ζήσει λίγες εβδομάδες. Όταν γεννήθηκε, κρύφτηκε μέσα στην αγκαλιά της μαμάς του και από το στήθος της, ρούφηξε τις πρώτες εκείνες σταγόνες από γάλα. Από τα μισόκλειστα ματάκια του έβλεπε θολά έναν κόσμο περίεργο, άκουγε φασαρία, φωνές, γέλια κουνώντας τα μικροσκοπικά του αυτάκια. Η μαμά του το κουβάλαγε με το στόμα της μέσα σε έναν κήπο και το έκρυβε εκεί για να μη δει κανείς και κινδυνεύσει. Και εκείνο στηριζόταν στα αδύναμα ποδαράκια του και μάθαινε να περπατάει σιγά σιγά.

Και τώρα, έμεινε μόνη της. Είχε μεγαλώσει, ήταν πια μία μεγάλη γάτα που έτρεχε, σκαρφάλωνε, έπαιζε με ποντίκια και έψαχνε σε κάδους να βρει τροφή. Είχε μάθει πια να είναι προσεκτική στους δρόμους, μία μέρα ένα αυτοκίνητο κόντεψε να τη σκοτώσει. Είχε ανακαλύψει κρυψώνες για να κρύβεται εκεί όταν έπιανε δυνατή βροχή. Πολλές φορές ερχόταν αντιμέτωπη με την κακία των ανθρώπων και τη σκληρότητά τους. Ένας μία φορά την κλώτσησε με δύναμη επειδή τον πλησίασε και νιαούρισε. Ευτυχώς, δε χτύπησε σοβαρά. Άλλες πάλι ερχόταν αντιμέτωπη με τα χάδια και τις αγκαλιές. Περνούσε πολλές φορές μπροστά από σχολεία και τα μικρά παιδάκια όταν την έβλεπαν φώναζαν από χαρά και έτρεχαν να της τραβήξουν την ουρά. Και εκείνη νιαούριζε με θυμό επειδή ένοιωθε να την πονάνε και ήθελε να τρέξει μακριά.

Το ταξίδι της μέσα στη ζωή είχε πολλές δυσκολίες, άγχη, τρέξιμο. Η αναζήτησή της για φαγητό ήταν πια μία ρουτίνα της καθημερινότητας. Πολλές φορές στεκόταν έξω από κανένα παράθυρο και νιαούριζε – μάλλον ήλπιζε σε κανένα ψαροκόκαλο ή κομμάτι κρέας. Πολλές φορές πετύχαινε ευαίσθητους ανθρώπους που της πρόσφεραν λίγο από το υστέρημά τους, άλλες πάλι την περίμενε ακόμα και ένας κουβάς με κρύο νερό. Είχε αποτυπωθεί στο κορμάκι της μικρής αυτής γάτας και η σκληρότητα εκείνη των ανθρώπων που τη χτύπησαν ή την πάγωσαν. Και έτσι, ξεκίνησε να μαθαίνει τη ζωή μέσα από τα όμορφα και τα άσχημα που της συνέβαιναν.

Μία μέρα, νιαούριζε δυνατά κάτω από ένα παράθυρο. Θυμόταν ότι εκεί έμενε μία καλή κυρία που της είχε δώσει φαγητό και κάποιες άλλες φορές. Την είδα να βγαίνει και να τινάζει κάτι ρούχα και της φώναξε. Εκείνη της πέταξε ένα κομμάτι κρέας. Και τη στιγμή που τρέχει να το περιποιηθεί με τα δόντια της… ξαφνικά, γύρω από αυτή μαζεύτηκαν ένα τσούρμο από γάτες άγριες και πεινασμένες. Εκείνη σε μία στιγμή αφού γούρλωσε τα μάτια της και μάζεψε το σώμα της, τινάχτηκε με δύναμη, κρατώντας το κομμάτι κρέας στα δόντια της. Ήταν αποφασισμένη να μην αφήσει καμία άλλη γάτα να της αρπάξει την τροφή της. Και τρέχοντας με δύναμη, κρύφτηκε μέσα σε κάτι δέντρα, αφήνοντας τις υπόλοιπες να νιαουρίζουν και να την κυνηγάνε. Εκείνη αφού κοίταξε πίσω της, πήρε μία βαθιά ανάσα γιατί διαπίστωσε ότι τους είχε ξεφύγει. Και έτσι, αποσύρθηκε σε μία γωνιά και βυθίστηκε στην απόλαυση εκείνου του κομματιού κρέατος που περιποιήθηκαν με δύναμη τα κοφτερά της δόντια. Εκείνη την ημέρα, η ζωή της είχε διδάξει ένα σημαντικό μάθημα: να μην παραιτείται από αυτά που θέλει.

Εκείνο το βράδυ είχε κοιμηθεί στον κήπο μίας πολυκατοικίας. Ξύπνησε εκείνο το πρωί και αφού τεντώθηκε, κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία ακόμα δύσκολη ημέρα. Ο καιρός φαινόταν άσχημος ήδη από το ξημέρωμα, ο ουρανός φαινόταν έτοιμος να τρέξει. Η γατούλα βγήκε να σεργιανίσει ακόμα μία ημέρα μέσα στο μυστήριο της πόλης. Ξαφνικά, μέσα στο ταξίδι του στην πόλη, βρέθηκε σε μία γειτονιά που φαινόταν να έχει έντονη κοινωνική ζωή. Αυτοκίνητα στους δρόμους, παιδάκια να τρέχουν, ζευγάρια στα παγκάκια, φωτισμός έντονος. Ξαφνικά, έφτασε ως τη μύτη του η έντονη οσμή μίας μακαρονάδας. Προσπαθώντας να ακολουθήσει τη μύτη και το ένστικτό της, βρέθηκε μπροστά από ένα πολυτελές εστιατόριο. Κόσμος μπαινόβγαινε βιαστικά και γρήγορα, οι σερβιτόροι έτρεχαν σαν τρελοί πηγαινοφέρνοντας παραγγελίες. Η γατούλα δε δίστασε, μπήκε από εκείνη την πόρτα που είδε να μπαίνουν και τόσοι άλλοι άνθρωποι. Βρέθηκε μπροστά σε έναν τεράστιο χώρο, γεμάτο τραπέζια με πιάτα από φαγητά και ανθρώπους που έτρωγαν. Φωνές, καπνοί, φασαρίες. Εκείνο προχώρησε θαρραλέα μέσα στο χώρο ελπίζοντας πως κάποιος θα του ρίξει ένα κομμάτι φαγητό. Για καλή της τύχη πρόλαβε να αρπάξει ένα κομματάκι κρέας πριν ο υπεύθυνος τη δει και τη διώξει με θυμό από το ρεστοράν. Εκείνη το άρπαξε και το κράτησε στο δόντια της προσπαθώντας να βρει ένα ήρεμο και απομονωμένο μέρος για να το απολαύσει με την ησυχία της. Δεν προλαβαίνει να ακονίσει τα δόντια για να απολαύσει το φαγητό του και ξάφνου! γύρω της εμφανίζονται τέσσερις μεγάλοι γάτοι οι οποίοι την περικυκλώνουν, ένας μάλιστα προσπαθεί να της αρπάξει το φαγητό. Δεν προλαβαίνουν να την αρπάξουν, αφού εκείνη εξαφανίζεται μεμιάς από τα μάτια τους, βγάζοντας από μέσα της όσο περισσότερη αδρεναλίνη μπορούσε. Βρίσκει ξανά ένα μοναχικό μέρος και έναν κήπο για να μπορέσει να χαρεί έναν ήρεμο ύπνο. Δυστυχώς, οι ατυχίες δεν είχαν τελειωμό και ο ουρανός σκοτείνιασε διότι ερχόταν βροχή. Και πάλι, το γατάκι έπρεπε να βρει ένα ζεστό και μαλακό μέρος. Καταφέρνει να βρει ένα υπόστρωμα σε μία πολυκατοικία και αποκοιμιέται. Το επόμενο πρωί ανοίγει τα μάτια της και βρίσκεται μέσα σε μία ζεστή αγκαλιά, ένα παιδί το είχε αγκαλιάσει με αγάπη και τρυφερότητα. Δίπλα στην πόρτα της πολυκατοικίας υπήρχε και ένα πιάτο με φαγητό. Αρκετό φαγητό. Έτρεξε με χαρά και άρχισε να τρώει με ενθουσιασμό.

Είχε μάθει να το αγαπούν. Είχε μάθει πως και μετά από μία κακοκαιρία, μπορεί να βγει ο ήλιος ξανά.

•••

* Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι 23 ετών και είναι Δημοσιογράφος. Είναι αρθρογράφος σε πολλά και αξιόλογα sites (Κλόουν, Λόγιος Ερμής, Babyads, Antivirus) και επίσης είναι συνεργάτης και αρθρογράφος στο E Psychology, που είναι το πιο έγκυρο site Ψυχολογίας στην Ελλάδα. Γνωρίζει Αγγλικά, Γαλλικά και έχει πιστοποίηση γνώσεων σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η αγάπη της για τον αθλητισμό την οδήγησε στο να ασχοληθεί 11 χρόνια με το Taekwondo και να αποκτήσει μαύρη ζώνη. Η Φιλοσοφία και η Ψυχολογία είναι τα αγαπημένα αντικείμενα μελέτης της και θα προσπαθεί πάντα μέσα από την πένα για τη διερεύνηση της αλήθειας ως ένας σκεπτόμενος και ελεύθερος άνθρωπος.

– Πίνακας: Maria Pavlova

Εκτύπωση
eirini aivaliwtou«Η ιστορία μιας μικρής γάτας» – Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Related Posts