28.9 C
Athens
Κυριακή 3 Ιουλίου 2022
 

Η “Γρανάδα” του Γιάννη Καλαβριανού και η Juana la Loca της Καστίλης

Γράφει η Ειρήνη Αϊβαλιώτου

Γρανάδα, αυτό το ρόδο ή ρόδι (granada= ρόδι) της Ισπανίας. Πατρίδα του Λόρκα και τόσων άλλων αγαπημένων συγγραφέων και ποιητών. Τελευταίος σταθμός της Αραβικής Δυναστείας Nazarí.

Από τα μυστικά της περάσματα, τα κόκκινα παλάτια της, τις τοξοειδείς πύλες της και τις κρυμμένες σπηλιές της πέρασαν Άραβες βασιλιάδες, Χριστιανοί κατακτητές και Εβραίοι περιπλανώμενοι, αφήνοντας όλοι ανεξαιρέτως ανεξίτηλη σφραγίδα στον πολιτισμό της πόλης αυτής, που υμνήθηκε για την ομορφιά της όσο λίγες. Η ιστορία της Γρανάδας είναι η ιστορία της χαμένης Εδέμ. Του παραδείσου των πηγών, των λουλουδιών, των αυλών, των αηδονιών. Η μελαγχολική ιστορία ενός βασιλείου, του τελευταίου προπύργιου του Ισλάμ στην Ισπανία. Ύστερα από 700 χρόνια, στα οποία οι τέχνες και οι επιστήμες ανταγωνίσθηκαν τους αρχαίους πολιτισμούς της Ελλάδας, της Αιγύπτου, της Μεσοποταμίας και της Ρώμης, η λάμψη του βασιλείου της Γρανάδας έσβησε βίαια από τη δύναμη των χριστιανικών όπλων.

«Η Γρανάδα με διαμόρφωσε και μ’ έκανε αυτό που είμαι: ποιητή εκ γενετής – αναπόδραστα», είχε πει κάποτε ο Λόρκα.
Από την ιστορία της και από τη ζωή μιας εκκεντρικής, ψυχωτικής βασίλισσας εμπνεύστηκε σήμερα ο Γιάννης Καλαβριανός το θεατρικό του έργο «Γρανάδα».

***

«Ήμουν σίγουρος πως κάποια στιγμή θα σε συναντούσα.
Και πως θα μας κοβόταν και των δυο η ανάσα».

Η Γρανάδα, «η πόλη του καλού θανάτου», είναι ο θεατρικός τόπος όπου άρχισε να πλέκεται η ιστορία μιας σύγχρονης οικογένειας, πριν από 35 χρόνια. Το πρώτο και τελευταίο ταξίδι ενός ερωτευμένου ζευγαριού, ένα ατύχημα που ακολούθησε και μία συμφωνία σιωπής, έδεσαν τις ζωές όλων, με φόντο την ιστορία της Ιωάννας της Τρελής. Η Ιωάννα, μια Ισπανίδα βασίλισσα που πέρασε από την ίδια πόλη και έμεινε κλεισμένη σε ένα κάστρο για 46 χρόνια πενθώντας για την απώλεια του συζύγου της, έγινε η έμμονη ιδέα του πατέρα της οικογένειας και, εν αγνοία της, τους σημάδεψε. Πεντακόσια χρόνια μετά, ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να ανατραπούν όλα, υπενθυμίζοντάς μας το απλούστερο: πως από τότε που ξεκίνησε το αέναο ταξίδι της ζωής, είμαστε εκτεθειμένοι στη μεγάλη χαρά και τη μεγάλη λύπη. Μες στο ταξίδι είναι και οι δύο. Λυπηρά τα εγκόσμια, μα και χαρμόσυνα.

 

Έφη Σταμούλη

 

“Ιωάννα η Τρελή”

Παρά το ψευδώνυμό της, η “τρέλα” της Ιωάννας της Καστίλης ή της “Ιωάννας της Τρελής” αμφισβητείται συχνά. Μπορεί να φυλακίστηκε μόνο για πολιτικούς λόγους. Είτε είναι αλήθεια είτε όχι, ήταν μια παθιασμένη γυναίκα, η οποία ήταν τρελά ερωτευμένη με τον όμορφο σύζυγό της και συνέχισε να τον λατρεύει ακόμα και μετά το θάνατό του.

Η Ιωάννα της Καστίλης (Juana I de Castilla, 6 Νοεμβρίου 1479 – 12 Απριλίου 1555), γνωστή ως Ιωάννα η Τρελή (Juana la Loca), ήταν βασίλισσα της Καστίλης από το 1504 έως το 1555 και βασίλισσα της Αραγωνίας από το 1516 έως το 1555.
Έμεινε γνωστή για την εμμονή που είχε για το σύζυγό της, την απώλεια του οποίου δεν ξεπέρασε ποτέ. Ήταν η τελευταία μονάρχης του Οίκου Τρασταμάρα και ο γάμος της με το Φίλιππο καθιέρωσε τη δυναστεία των Αψβούργων στην Ισπανία.
Η Ιωάννα ήταν κόρη των Καθολικών Βασιλέων Φερδινάνδου της Αραγωνίας και Ισαβέλας της Καστίλης. Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1479 στο Τολέδο. Ήταν το τρίτο παιδί του βασιλικού ζεύγους και το 1496 στο πλαίσιο της σύναψης συμμαχίας μεταξύ των ισπανικών βασιλείων και των Αψβούργων παντρεύτηκε τον Αρχιδούκα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Δούκα της Βουργουνδίας, Φίλιππο τον Ωραίο. Το ζεύγος απέκτησε έξι παιδιά, την Ελεονόρα (1498), τον Κάρολο (1500), την Ισαβέλα (1501), τον Φερδινάνδο (1503), τη Μαρία (1505), και την Αικατερίνη (1507), που όλα έφτασαν στην ώριμη ηλικία, πράγμα πολύ σπάνιο για εκείνη την εποχή.

Μια σειρά θανάτων την άφησαν από το 1502 μοναδική απόγονο του βασιλικού ζεύγους και διάδοχο των στεμμάτων της Καστίλης και της Αραγωνίας. Μετά το θάνατο της μητέρας της το 1504 αναχώρησε με τον σύζυγό της για την Ισπανία, προκειμένου να διεκδικήσει την κληρονομιά της. Την ίδια περίοδο ο πατέρας της κατήγγειλε τον γαμπρό του ότι κρατούσε την Ιωάννα φυλακισμένη και γι’ αυτό αρνείτο να του παραδώσει την εξουσία, ζητώντας από τα Κορτές (Κοινοβούλιο) να τον ανακηρύξουν συμβασιλέα της κόρης του. Αρχικά το ζεύγος Φίλιππου και Ιωάννας κατάφερε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Κορτές, όμως ενώ οι δύο πλευρές ετοιμάζονταν για εμφύλιο πόλεμο, και οι δύο εν ονόματι των δικαιωμάτων της Ιωάννας ο Φίλιππος πέθανε από τύφο. Ο θάνατος του Φιλίππου το Σεπτέμβριο του 1506 βρήκε την Ιωάννα έγκυο στην Κατερίνα.
Ο θάνατος του πολυαγαπημένου συζύγου της τη συντάραξε ψυχολογικά. Λέγεται ότι η ήδη ευαίσθητη ψυχολογικά Ιωάννα κατέρρευσε ύστερα από αυτό. Μετά τη συναισθηματική της καταρράκωση τα Κορτές της Καστίλης αναγνώρισαν ως συμβασιλέα-αντιβασιλέα τον Φερδινάνδο, ο οποίος περιόρισε την κόρη του στο κάστρο της Τορδεσίγιας, όπου θα περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. Μετά το θάνατό του Φερδινάνδου η εξουσία θα περάσει στον Κάρολο Α΄, ο οποίος θα επισκεφθεί τη μητέρα του, δίχως όμως να την απελευθερώσει. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης των Κομουνέρος (Πόλεμος των Κοινοτήτων), το 1520, οι επαναστάτες θα καταλάβουν το κάστρο και θα ανακηρύξουν την Ιωάννα μοναδική βασίλισσα. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης, η Ιωάννα θα περιοριστεί και θα τεθεί σε αυστηρή επιτήρηση μέχρι το θάνατό της. Αν και λέγεται ότι έπασχε από σχιζοφρένεια, δεδομένου ότι υπήρξε πιόνι στα χέρια του πατέρα, του συζύγου και του γιου της δεν μπορεί να είναι σίγουρο σε ποιο βαθμό η ψυχολογική της υγεία ήταν διαταραγμένη.
Πέθανε στις 12 Απριλίου 1555 στο κάστρο της Τορδεσίγιας. Με το θάνατό της χάθηκε και ο τελευταίος γόνος των αυτοχθόνων Ισπανών Βασιλέων.

 

Γιώργος Γλάστρας

 

Μικροϊστορία

 

«Να μην ξεχνάμε όμως πως αυτόν τον καιρό είναι κι η εποχή που κοκκινίζουν τα ρόδια». “Ο στόχος ήταν, από την αρχή, να γραφτεί ένα μεγάλο ποίημα. Εικόνες ποιημάτων γέννησαν τις σκηνές του, σε στίχο γράφτηκε το κείμενό του και οι χαρακτήρες του αγαπούν τους ποιητές. Ένα ποίημα για το αποίητο, το πιο χειροπιαστό και άπιαστο απ’ όλα, τον χρόνο ανάμεσα στην αρχή και το τέλος του καθενός. Μαζί με τα ερωτήματα για το πριν και το μετά, που έτσι κι αλλιώς συναντιούνται”. Σημειώνει ο Γιάννης Καλαβριανός, εξηγώντας μας το έργο του.

Ο Καλαβριανός με τη διακριτική οξύτητα της σκέψης του, με μέθοδο, σεμνότητα, υπομονή και έναν ισχυρό μεγεθυντικό φακό, εργάστηκε αποτελεσματικά πάνω στο χώρο μιας «μικροϊστορίας». Η μικροϊστορία του δίνει βαρύτητα στη δημόσια ιστορία «από τα κάτω» και έμφαση στον άνθρωπο ως ξεχωριστή οντότητα και δρώντα ενός κοινωνικού συνόλου. Είναι ένα συμπληρωματικό ή αντιθετικό ζεύγμα. Ένα έργο για τη ζωή που ορίζεται δυστυχώς από το χρόνο και ευτυχώς από την αγάπη.

Πολλά απ’ όσα αφορούν τον άνθρωπο, από την αίσθηση της ιερότητας της ζωής, την έκσταση του έρωτα, το δέος του μπροστά στον θάνατο και τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις, μέχρι την υπέρτατη λογική του ρεαλισμού και της γνώσης, ακόμα και τη χαμέρπειά του και τις αντιφάσεις του, εκφράζονται λιτά και επιγραμματικά μέσα από τον ποιητικό λόγο του Γιάννη Καλαβριανού.

Και για να θυμηθούμε ξανά τον Λόρκα: “ποίηση είναι κάτι που κυκλοφορεί στους δρόμους, που κινείται μόνο του, που ζει δίπλα μας. Κάθε πράγμα έχει το μυστικό του και η ποίηση είναι το μυστήριο που συνέχει όλα τα πράγματα”.

 

 

 

Ο πίνακας του Φρανθίσκο Πραδίγια

 

Ένας πίνακας του Φρανθίσκο Πραδίγια στο Μουσείο του Πράδο (Μαδρίτη) που απεικονίζει τη νεκρική πομπή του Φίλιππου του Ωραίου συνοδευόμενη από τη γυναίκα του Ιωάννα της Καστίλης, η οποία διέσχισε με τα πόδια ολόκληρη την Ισπανία για να τον ενταφιάσει στη Γρανάδα, σύμφωνα με την επιθυμία του, πυροδότησε την ιστορία πάνω στην οποία βασίστηκε ο Γιάννης Καλαβριανός για να γράψει, τέσσερα χρόνια μετά το “Αβελάρδος και Ελοΐζα”, το έβδομο θεατρικό του έργο.
Ο πίνακας έχει τίτλο «Queen Joanna the Mad», φιλοτεχνήθηκε το 1877 και είναι λάδι σε καμβά. Ο Francisco Pradilla ζωγράφισε αυτό το απόλυτο αριστούργημά του στην ηλικία των είκοσι εννέα ετών, ενώ ήταν ήδη αναγνωρισμένος καλλιτέχνης.
Η νεαρή βασίλισσα κυριαρχεί δυναμικά στο κέντρο της σύνθεσης. Στέκεται μπροστά στο φορείο που μεταφέρει τη σορό, είναι ντυμένη με βαρύ μαύρο βελούδινο φόρεμα και έχει κρυμμένα τα μαλλιά της όπως αρμόζει σε μια αριστοκρατική χήρα της εποχής. H προχωρημένη εγκυμοσύνη της είναι ευδιάκριτη. Στο μικρό και εύθραυστο αριστερό της χέρι φοράει δύο γαμήλια δαχτυλίδια. Το φέρετρο φέρει το αυτοκρατορικό οικόσημο, φθαρμένο αλλά ωστόσο λαμπερό. Μερικά μεγάλα νεκρικά κεριά καίνε ακόμα αλλά ουσιαστικά τείνουν να σβήσουν από τον άνεμο. Μια νεαρή κοπέλα κάθεται σχεδόν απέναντί της και κοιτά τη βασίλισσα με παραίτηση ασθενούς, ενώ δίπλα της ένας μοναχός ντυμένος στα λευκά διαβάζει προσευχές. Γύρω από τη φωτιά, μέλη της συνοδείας της την παρακολουθούν. Τα πρόσωπά τους αντικατοπτρίζεται ένα μείγμα κόπωσης, πλήξης και συμπόνιας για τη βασίλισσά τους. Δύο αυλικοί και μια κυρία των τιμών με πολυτελές φόρεμα από μπροκάρ, την παρατηρούν. Το μοναστήρι φαίνεται στο βάθος καθώς και η νύχτα που κάνει την εμφάνισή της στον ουρανό.
Σε αυτόν τον πίνακα, ο Francisco Pradilla αποδεικνύει την απόλυτη κυριαρχία του στις υπαίθριες σκηνές και την τέλεια αίσθηση της ισορροπίας δίνοντας στη σύνθεση το σχήμα του Χ. Το ένστικτο της αρμονίας δίνει το «παρών» στο τοπίο, την ατμόσφαιρα, την εκφραστική ένταση των μορφών και ενισχύει τη συναισθηματική δύναμη της αφήγησης.

 

Έφη Σταμούλη – Γιώργος Γλάστρας

 

Η παράσταση

 

Είναι φυσικό αυτό το έργο τέχνης να αγγίξει έναν επισκέπτη με ενσυναίσθηση και καλαισθησία, όπως ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός, που με τη σειρά του δημιουργεί μια εντυπωσιακή παράσταση πλούσια σε χρωματισμούς, με εκπλήξεις, ανατροπές, μυστικά και διακυμάνσεις. Πρόκειται για μια μαγικά ρεαλιστική παράσταση, σαγηνευτική και εντυπωσιακή, που μιλάει με σθένος για την παραφροσύνη, τη ζήλια, το πάθος της αγάπης, τον έρωτα. Μια σύγχρονη ιστορία, που πραγματεύεται το ζήτημα της απώλειας και της διαχείρισης του πένθους και έχει ως φόντο έναν μεγαλειώδη, θρυλικό και ιστορικό έρωτα.

Συχνά συνθέτες, ζωγράφοι, ποιητές, συγγραφείς και σκηνοθέτες, αλλά και φωτογράφοι, επιχειρούν να εκφράσουν με τα έργα τους το βαθύτερο νόημα παλαιότερων αριστουργημάτων και να προβάλουν διαφορετικές πτυχές των μηνυμάτων τους ή να φωτίσουν ξεχασμένες προσωπικότητες της Ιστορίας. Αξιοθαύμαστες είναι αυτές οι πρωτοβουλίες γιατί διευρύνουν το πνεύμα της τέχνης και μας αποκαλύπτουν καινούργια ενδιαφέροντα. Αγκαλιάζουν όλες τις εποχές, τις κουλτούρες και τα είδη, δίνοντας την αφορμή να πειραματιστούν και να προτείνουν δικές τους προσεγγίσεις, ελεύθερες διασκευές ή πρωτότυπες παραστάσεις, στη γλώσσα του καιρού τους.

Η λογοτεχνική ρέουσα αφήγηση του κειμένου, που δεν περιορίζει την ιστορική έρευνα ούτε περιορίζεται από αυτήν, η λογοτεχνική περιγραφή συναισθημάτων και λεπτομερειών που περιθωριοποιεί η επίσημη ιστορία, έκαναν την εξιστόρηση ελκυστική. Τα γεγονότα απέκτησαν συναισθηματική και διαχρονική διάσταση, η ιστορική αφήγηση έγινε συναρπαστική και μέσα από το εργαλείο της γλαφυρής γλώσσας έφτασε στον πυρήνα του ιστορικού νοήματος και της ανθρωπιάς.
Το θέατρο, έγραφε και πάλι ο Λόρκα, «είναι ποίηση που σηκώνεται από το βιβλίο και γίνεται ανθρώπινη. Κι όσο γίνεται ανθρώπινη, μιλάει και φωνάζει, κλαίει και απελπίζεται».

Έτσι και η «Γρανάδα» είναι ένα έργο όχι μόνο για την απώλεια και το πένθος, αλλά –κυρίως– για τη σχετικότητα του χρόνου, για τη δύναμη των συμπτώσεων, για την προσκόλληση του ανθρώπου στο απειροελάχιστο προσωπικό του σύμπαν, για τα παράλληλα σύμπαντα, ενώ το μεγάλο σύμπαν συνεχίζει απρόσκοπτα την πορεία του, για την αναπόδραστη όσο και αέναη διαδοχή της ζωής από το θάνατο, για τα γεγονότα που κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβούν και για τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν.

 

Γιώργος Γλάστρας – Λυδία Φωτοπούλου

 

Η απώλεια

 

Το πένθος συνιστά αναμφίβολα μια τραυματική εμπειρία για το άτομο που το βιώνει, μολονότι είναι μια εμπειρία ξεχωριστή. Είναι αποχωρισμός, οδυνηρός και συγχρόνως πανανθρώπινος. Την ίδια στιγμή, χαρακτηρίζεται από κάποια πολύ συγκεκριμένα γνωρίσματα, όπως η θλίψη, ο θυμός και οι ενοχές σε συναισθηματικό επίπεδο και ενίοτε αντιδράσεις του σώματος, που παρατηρούνται, ως αποτέλεσμα της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου.
Συχνά ένας θάνατος αγαπημένου προσώπου γίνεται η αφορμή να αναδυθούν παλιά θαμμένα τραύματα για απώλειες που δεν επεξεργαστήκαμε. Έντονα θαμμένα συναισθήματα που σχετίζονται με απώλειες, μπορεί να συνδέονται με μετέπειτα φοβίες και κρίσεις πανικού, καθώς και χρόνια κατάθλιψη.

 

Francisco Pradilla, Juana La Loca. Η Ιωάννα κλεισμένη στο κάστρο της Τορδεσίγιας, με τη μικρότερη κόρη της Κατερίνα

 

Ψυχική ασθένεια

Η κατανόηση και η θεραπεία της ψυχικής ασθένειας έχει προχωρήσει αρκετά κατά τη διάρκεια των αιώνων -ευτυχώς. Μόλις πριν από μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι που θεωρούνταν «τρελοί» (μεταξύ άλλων) ήταν συνήθως κλειδωμένοι και βασικά αφήνονταν να σαπίσουν σε αξιοθρήνητες συνθήκες. Θεωρείτο ντροπή και ενόχληση να έχουμε ένα «διαφορετικό» άτομο στην οικογένεια.
Πολλά συγχαρητήρια στους συντελεστές που χωρίστηκαν με υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη, σοβαρότητα και αβρότητα το θέμα της απώλειας.

 

Προσωπογραφία της Ιωάννας (Juan de Flandes)

Οι συντελεστές

 

Μια συγκινητική, καθηλωτική παράσταση και ταυτόχρονα χαρούμενη και πολύ αστεία κάποιες στιγμές. Με πηγαίο αυθορμητισμό και συγκίνηση. Οι εναλλαγές ξεκάθαρες, τα σκηνικά πανέμορφα παραπέμπουν σε μια σύγχρονη αντίληψη για τους μουσειακούς χώρους.

Οι κλασικοί πίνακες που κοσμούν τη σκηνή δίνουν μια αίσθηση νοσταλγικής επισημότητας και τα αντικείμενα μια αίσθηση θερμής οικειότητας στα σκηνικά της Ευαγγελίας Θεριανού.

Θαυμάσια η ενδυματολογική εργασία της Ιωάννας Τσάμη.

Υπέροχες οι μουσικές συνθέσεις του ταλαντούχου Άγγελου Τριανταφύλλου.

Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου προσεγμένοι και η σκηνοθετική οπτική με πνοή, επιμέλεια και λεπτότητα. Μια παράσταση που σφύζει από ιδέες, χωρίς να υστερεί σε συναισθηματική δύναμη.

Την ιστορική έρευνα έκανε η ιστορικός Ελένη Δρίβα, η οποία και μελέτησε την εποχή και τα γεγονότα και ακολούθως ο Γιάννης Καλαβριανός επέλεξε τα σημεία εκείνα με τα οποία θα συνομιλούσε καλύτερα η βασική σύγχρονη ιστορία.

Στην παράσταση η Ιωάννα παρουσιάζεται από τις αφηγήσεις του Γιώργου Γλάστρα και τους βιντεοσκοπημένους μονολόγους της Λυδίας Φωτοπούλου, στο έξοχο βίντεο που επιμελήθηκε ο Πάτροκλος Σκαφίδας.

 

Ερμηνείες

 

Στο βάθος της σκηνής υπάρχει μια μεγάλη οθόνη. Κατά διαστήματα εμφανίζεται εκεί μια μορφή (η Ιωάννα, που υποδύθηκε μοναδικά με ανάλαφρο μυστήριο η Λυδία Φωτοπούλου) η οποία μας μιλά για την ύλη, για τα άστρα, για το σύμπαν, για το χρόνο, για τη συνέχεια της ύλης στο σύμπαν. Πόσα χιλιόμετρα είναι ένα Έτος Φωτός; Πόσο απέχουν από τη Γη ο Ήλιος και η Σελήνη; Πόσο απέχει το πιο κοντινό αστέρι; Πόσο μακριά είναι ο κοντινότερος γαλαξίας; Υπάρχει κυρίαρχη κοινωνική ιστορία; Ισχύουν οι συμπτώσεις; Υπάρχει για όλα μια εξήγηση; Κάθε απόφαση που έχεις πάρει ή δεν έχεις πάρει στη ζωή σου, κάθε επιλογή, όλα συνυπάρχουν σ’ ένα αφάνταστα πολύπλοκο σύστημα από παράλληλα σύμπαντα.

Ηθοποιούς με θεατρική γοητεία διαθέτουμε αρκετούς. Η Φιλαρέτη Κομνηνού όμως έχει επιπλέον λάμψη, κομψότητα και ποιότητα. Ατράνταχτη η φιγούρα της στο έργο, μας δίνει δείγματα και της γνήσιας κωμικής της φλέβας, του υποδόριου χιούμορ της, με κέφι, μαστοριά, άνεση και εφευρετικότητα.

Πολλή χαρά μας έδωσε το γεγονός ότι είδαμε τη σπουδαία ηθοποιό Έφη Σταμούλη και στην Αθήνα. Ο λυρισμός πηγάζει ακέραιος από την ερμηνεία της. Μια ερμηνεία συνταρακτική.

Θαυμάσιος ο Διαμαντής Αδαμαντίδης, ο οποίος πρέπει να δούλεψε γερά και έδωσε μια ερμηνεία με αλήθεια και απλότητα.

Πολλοί έπαινοι αξίζουν και στον αριστοτέχνη ηθοποιό Γιώργο Γλάστρα, για τη σκηνική του κομψότητα και το λαμπρό του παίξιμο.

Η Αλεξία Μπεζίκη ακτινοβολεί φαντασία, ομορφιά και ταμπεραμέντο. Η ερμηνεία της είναι από εκείνες τις ιδιαίτερες ερμηνείες που πλημμυρίζουν τη σκηνική ατμόσφαιρα με ευφορία. Εκπληκτική και η δουλειά της στην επιμέλεια κίνησης.

Η Στέφη Πουλοπούλου, με συγκρατημένη ευαισθησία και θαυμαστή ισορροπία, έδωσε μια ερμηνεία που είχε την απαλότητα της μουσικής δωματίου.

Ιστορία, πλοκή, χαρακτήρες, ερμηνείες, όλα έξοχα δοσμένα, προκαλούν στο θεατή ένα μοναδικό αλλά πολύ έντονο κι αξέχαστο συναίσθημα, είτε είναι κάποιες νότες θλίψης, αναπόλησης, συγκίνησης, είτε εικόνες χαράς, αισιοδοξίας, ελπίδας, ανάσας, ζωντάνιας, καθησυχαστικής αθωότητας.

 

Φίλιππος ο Όμορφος και Ιωάννα η Τρελή, περ. 1500: Λεπτομέρεια από τις πτέρυγες του τριπτύχου Η Υπέρτατη Κρίση του Ζίρκικζεϊ, από τον “Δάσκαλο του Άφφλιχεμ” (Royal Museums of Fine Arts of Belgium)

 

Ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

 

 

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Διαμαντής Αδαμαντίδης, Γιώργος Γλάστρας, Φιλαρέτη Κομνηνού, Αλεξία Μπεζίκη, Στέφη Πουλοπούλου, Έφη Σταμούλη

Σε video, στο ρόλο της Ιωάννας της Τρελής: Λυδία Φωτοπούλου

 

***

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Από 3/10/2018 έως 9/12/2018
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ)

Aπό 20/11/2018 έως 09/12/2018
ΤΕΤΑΡΤΗ 18:30
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21:15
ΣΑΒΒΑΤΟ 18:30
ΚΥΡΙΑΚΗ 21:30

Πληροφορίες

Αντισθένους 7 & Θαρύπου

Αθήνα 11743

Tηλέφωνο: 210 9212900

Μετρό σταθμός “Φιξ”

***

Εισιτήρια από 12 έως 18 ευρώ

ΕΔΩ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”

 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
695ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art