Αγαπήθηκε πολύ αυτό το πορτρέτο της Γκρέτα Γκάρμπο. Ο Σέσιλ Μπίτον δεν φωτογράφιζε απλώς την Γκρέτα Γκάρμπο το 1946. Προσπαθούσε να αποτυπώσει το ένα πράγμα που προστάτευε σε όλη της την καριέρα: την απόσταση μεταξύ της γυναίκας και του μύθου. Η Γκάρμπο φοράει την ίδια ακριβώς στολή με την οποία έφτασε – ανδρικό κοστούμι στο χρώμα του μπισκότου πάνω από ένα πουλόβερ ζιβάγκο, με τα μαλλιά της ακόμα άγρια. Καμία λάμψη του Χόλιγουντ. Καμία απαλή εστίαση φωτισμού θεάς. Μόνο το στούντιο του Μπίτον, ένα παράθυρο και όποιο φως μπορούσε να βρει. Έπειτα κάνει κάτι λαμπρό και ελαφρώς σκληρό: αφήνει τη σκληρή σκιά ενός καπέλου να πέσει στον τοίχο πίσω της σαν μια δεύτερη, μεγαλύτερη παρουσία. Αυτή η σκιά είναι το πραγματικό θέμα. Είναι η δημόσια Γκάρμπο – η απρόσιτη σιλουέτα που λάτρευε ο κόσμος – να υψώνεται πάνω από την ιδιωτική γυναίκα που έλεγε συνέχεια «αρκετά τώρα, πρέπει να φύγουμε». Ο Μπίτον είχε εμμονή μαζί της για δεκατέσσερα χρόνια. Επιτέλους την είχε στο στούντιό του. Και αντί να την ισοπεδώσει σε ένα άλλο τέλειο πορτρέτο, σκηνοθέτησε την ένταση που την καθόριζε: το ζωντανό πρόσωπο έναντι της μνημειώδους σκιάς από την οποία δεν μπορούσε ποτέ να ξεφύγει πλήρως. Αυτή δεν είναι φωτογραφία μόδας. Είναι ένα ψυχολογικό διάγραμμα φήμης. Ο Μπίτον αργότερα πούλησε τις φωτογραφίες στη Vogue χωρίς την ολοκληρωτική άδειά της. Δεν τον εμπιστεύτηκε ποτέ ξανά πλήρως. Η εικόνα περιέχει ήδη αυτή την προδοσία – την ιδιωτική στιγμή που δημοσιοποιείται, την πραγματική γυναίκα που υποβαθμίζεται (ή εξυψώνεται) σε καθαρή σιλουέτα. Τα περισσότερα πορτρέτα της Γκάρμπο προσπαθούν να κατέχουν την ομορφιά της. Αυτό παραδέχεται ότι δεν μπορεί ποτέ να την κατέχουν. Η σκιά είναι μεγαλύτερη από ό,τι είναι. Και το ξέρει. Αυτό πέτυχε ο Μπίτον: φωτογράφισε τον μύθο και το κόστος του μύθου στο ίδιο κάδρο.
Η Γκρέτα Γκάρμπο με τα μάτια του Σέσιλ Μπίτον: Ο μύθος και το κόστος του μύθου στο ίδιο κάδρο
