Γιώργος Γιαννακόπουλος: «Το φως που καίει» φώτισε τον δρόμο της ζωής μου…

300

Του Παναγιώτη Μήλα

Η φιλόλογος που είχε στο Λύκειο τον οδήγησε στον μαγικό κόσμο του Θεάτρου. Ως αντίδωρο σε αυτή την φωτισμένη δασκάλα ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Γιαννακόπουλος διδάσκει σήμερα παιδιά του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου. Τα διδάσκει Θέατρο. Έστω κι αν ένα παιδί ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο το κέρδος θα είναι μεγάλο…
Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος είναι και συγγραφέας. Αεικίνητος, δημιουργικός και εμπνευσμένος. Μάλιστα στην περίοδο της πρώτης καραντίνας την αξιοποίησε γράφοντας ένα ακόμη θεατρικό έργο. Ένα έργο που παρουσιάζει φέτος στο «Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα». Είναι ένα έργο που μάς ταξιδεύει και στον χρόνο και στον χώρο…
Αυτό δεν με εμπόδισε να «συναντήσω» τον κύριο Γιαννακόπουλο και να έχω μια σύντομη αλλά μεστή συζήτηση μαζί του και για την πορεία του, και για τον χώρο του Πολιτισμού αλλά και για τη χρονιά που έρχεται.

***

*ΚΑΛΗΜΕΡΑ κύριε Γιαννακόπουλε. Ευτυχώς σας βρίσκω σήμερα με κάπως ελεύθερο χρόνο ώστε να μιλήσουμε για όσα σας ενδιαφέρουν, αλλά και για όσα θα ήθελαν να μάθουν για σας οι διαδικτυακοί επισκέπτες του Catisart.

-Καλημέρα και από μένα. Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνετε. Με χαρά να κάνουμε αυτή την κουβέντα…

***

ΑΣ αρχίσουμε λοιπόν…

*ΠΟΙΟ πρόσωπο έριξε φως στον δρόμο που ακολουθήσατε;

-Χωρίς δεύτερη σκέψη …ο Μίνως Βολανάκης, ο ευφυής άνθρωπος, δάσκαλος και μεγάλος σκηνοθέτης. Στα πρώτα μου βήματα, αμέσως μετά τη δραματική σχολή είχα την τύχη να βρεθώ στην ομάδα του και να γίνω κοινωνός της ιδεολογίας του και της βαθιάς μελέτης της ζωής και του θεάτρου.
«Η Τέχνη είναι ένα παράθυρο προς το άγνωστο, ένα τελείως διαφορετικό παράθυρο, πέρα απ΄ αυτό που έχουμε καταγράψει, καταχωρήσει κι εξηγήσει ήδη.
Όταν πλησιάζουμε μια παράσταση μέσα από την εξήγηση της, διατρέχουμε το μεγάλο κίνδυνο να έχουμε αποκλείσει το κοινό από το κύριο θέλγητρο του Θεάτρου, την περιπέτεια».
Η κάθε στιγμή πρόβας ή χαλάρωσης μια περιπέτεια και μια ορθάνοιχτη πύλη στη γνώση ….λογοτεχνία, ζωγραφική, θεατρικές εμπειρίες και πρακτικές, ακόμα και συνταγές μαγειρικής!
Πάντα με απλότητα, αλήθεια και μεγάλη πίστη και αγάπη στους ηθοποιούς και συνεργάτες.

*ΤΙ σας ώθησε σε αυτή την επιλογή;

-Είμαι απ’ τους ανθρώπους που πιστεύουν στην εκπαίδευση και στο σημαντικό ρόλο των εκπαιδευτικών στη διαμόρφωση χαρακτήρων και συνειδήσεων.
Καθηγήτρια λοιπόν, φιλόλογος στο Λύκειο της Δάφνης σε κάποια παλιότερα χρόνια τότε που η θεατρική παιδεία ήταν άγνωστος όρος, μου «σύστησε» το θέατρο!
Ήταν «το φως που καίει» του Κώστα Βάρναλη…
-Γιαννακόπουλε, θα αναλάβεις να το σκηνοθετήσεις και να το παρουσιάσεις στη τάξη χρησιμοποιώντας στους ρόλους συμμαθητές σου.
-Τι είπατε θα κάνω;
-Θέατρο!
….και για να ανταποδώσω τη προσφορά- δώρο ζωής- της καθηγήτριας μου Μαρίας Κόκκαλη, διδάσκω 25 χρόνια τώρα Θέατρο σε Δημοτικά σχολεία, Γυμνάσια, Λύκεια και στη «διάθλαση» το Θεατρικό Εργαστήριο Δάφνης-Υμηττού.

*ΠΟΥ θα θέλατε να είστε αν δεν είσαστε στο θέατρο;

-Θα ήθελα με τη φωτογραφική μηχανή μου να ταξιδεύω και να αποτυπώνω εικόνες άγνωστων τόπων και πολιτισμών, να σταματώ το χρόνο με κάθε «κλικ» και να ξαφνιάζομαι από την ομορφιά και την διαφορετικότητα .

*ΠΟΤΕ νιώσατε τη μεγαλύτερη συγκίνηση ή απογοήτευση όταν έπεσε η αυλαία;

-Συγκίνηση κάθε φορά που πέφτει η αυλαία για τελευταία φορά… Απογοήτευση όταν στη τρίτη –μόλις- παράσταση της καλοκαιρινής παραγωγής μας «Αίσωπος, ένας φίλος απ’ τα παλιά» συνειδητοποίησα ότι αυτόν το χειμώνα πολύ δύσκολα θα δοθούν παραστάσεις για το παιδικό -νεανικό κοινό μας και μια τόσο όμορφη και αγαπημένη δουλειά δεν θα χει τη συνέχεια που της άξιζε.

*ΠΩΣ θέλετε να δείτε την ευρύτερη οικογένεια του πολιτισμού;

-Ν’ αφήσει στην ησυχία και τη βολή τους ανθρώπους που δεν έχουν καμιά διάθεση ν’ αλλάξουν σκέψη, συνήθειες και τον τρόπο που διαθέτουν το χρόνο τους, να πάψει μάταια ν’ αναζητεί συμπεριφορές για να προσεγγίσει εκείνη τη μερίδα του κοινού που είναι απόλυτα ικανοποιημένη και πεισματικά δεμένη με τα προϊόντα της υποκουλτούρας, που τα πληρώνει και τα προωθεί!
Υπάρχει κοινό που έχει ανάγκη την καλή μουσική, το ποιοτικό θέατρο, την τέχνη που στοχεύει στην αισθητική και πνευματική ανέλιξη.
Η «οικογένεια του πολιτισμού» οφείλει –πρώτιστα- να οδηγήσει στην «πηγή» εκείνους που διψούν, γνωρίζουν την ύπαρξη της και την αναζητούν!

*ΓΙΑΤΙ κάποιος πρέπει να αποδεχθεί το ότι «ηθοποιός σημαίνει φως»;

-Το ζήτημα δεν είναι να πειστεί ή να αποδεχθεί κάποιος ότι «ηθοποιός σημαίνει φως» Αρκεί εμείς οι ηθοποιοί να αποδεικνύουμε με τη σεμνότητα, την εντιμότητα, την κοινωνική προσφορά και τη συνολική στάση της ζωής μας ότι «ποιούμε ήθος» και είμαστε ικανοί να «φωτίσουμε» την καθημερινότητα!

*ΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΤΕ στα χρόνια της πανδημίας;

-Πόσο ευάλωτος είναι ο κλάδος μας! Σε αναστολή θέατρα και πολιτιστικοί χώροι και άμεσα υπαρκτό θέμα επιβίωσης! Στην δυσκολότερη θέση βρέθηκαν αρκετοί συνάδελφοι που δεν είχαν τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τα επιδόματα και βοηθήματα.

*ΤΙ ΣΑΣ ΕΛΕΙΨΕ στην ίδια περίοδο;

-Η ίδια η ζωή! Το θέατρο, οι φίλοι , οι άνθρωποι, τα ζεστά αγκαλιάσματα, τα διαφορετικά πρόσωπα εκείνα που τώρα δείχνουν όμοια κρυμμένα στις μάσκες…

*ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ για τη νέα χρονιά;

-Δεν ξέρω τι μπορώ να περιμένω… Ποιος μπορεί να ξέρει άλλωστε; Είναι πρωτόγνωρα όσα συμβαίνουν!
Αυτή την εποχή είμαι υγιής, και παρ’ όλες τις δυσκολίες κάνω θέατρο!
Ζω και υπάρχω στο Δημοτικό Θέατρο «Φάνης Χηνάς» της Δάφνης και στο «Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα» με δικό μου έργο και αγαπημένους συνεργάτες και πολύτιμους φίλους.

«Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού». Σκηνή από την παράσταση στο «Θέατρο Κάτω Από τη Γέφυρα».

Στη πρώτη καραντίνα – εκείνη που πιστεύαμε ότι σύντομα θα φύγει και δεν θα ξανάρθει – έγραψα το «Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού», δεν ήθελα να έχει σχέση θεματικά με τη δοκιμασία και τον τρόμο του κορονοϊού έτσι «απέδρασα» στην Σουηδία της δεκαετίας του ’50 !
Λέω λοιπόν να περιμένω εκεί μέχρι να με προσπεράσουν οι εξελίξεις!

*ΚΥΡΙΕ Γιαννακόπουλε σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι όλες σας οι επιθυμίες να πραγματοποιηθούν.

-Κι εγώ σας ευχαριστώ και εύχομαι καλή χρονιά σε όλους.

***

Το «Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού» είναι το νέο έργο που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Γιαννακόπουλος. Περισσότερα εδώ:

«Πορτρέτο κρεμασμένου κοριτσιού». Ένα μυστήριο «Κάτω από τη γέφυρα»