Του Παναγιώτη Μήλα
Το μόνο που δεν μπορείς να πεις στον Γιώργο Αγγελίδη όταν τον συναντήσεις είναι το …«Σαν τα χιόνια». Επειδή είναι πάντα εδώ…
Μάλιστα, πριν από λίγους μήνες παρουσίασε – πάλι από την «Ελληνοεκδοτική» – το βιβλίο του για παιδιά με τον τίτλο «Σάντι Μπιγκλ 1 – Μη σου Τίκι».
Παράλληλα φέτος έχει υπογράψει τις μεταφράσεις των βιβλίων «Γάτα Κακά Μαντάτα» του Aaron Blabey και τα «Γιορτινά Φονικά Αινίγματα» του G.T. Karber.
Όμως αν δεν τον δείτε σε κάποιο ράφι βιβλιοπωλείου θα τον δείτε σε κάποιο από τα θέατρα στα οποία ανεβάζουν ένα δικό του έργο ή έργο σε δική του μετάφραση.
Το μόνο βέβαιο όμως – για να τον συναντήσετε και να τον γνωρίσετε – είναι να τον βρείτε στο κατάστημα που τον στέλνουν για ψώνια τα αφεντικά του: Η σκυλίτσα του η Σάντι (που τον διαφεντεύει εδώ και δέκα χρόνια) και ο γάτος του ο Σουφλέ, ο οποίος πάντα υπεροπτικά, τον βλέπει «αφ’ υψηλού» με …ένα μάτι.
***
Όποτε δεν υπηρετεί τα ζωάκια του ο Γιώργος γράφει, γράφει, γράφει και μεταφράζει…
Όντας από μικρός φανατικός αναγνώστης, σε νεαρή ηλικία ανακάλυψε την αγάπη του για τη συγγραφή. Μάλιστα είναι ενεργός συγγραφικά από το 2015, έχοντας εκδώσει μέχρι στιγμής οκτώ μυθιστορήματα, συμμετέχοντας σε πληθώρα λογοτεχνικών συλλογών και αποσπώντας πληθώρα διακρίσεων και βραβείων με τα θεατρικά του έργα και τα κινηματογραφικά του σενάρια. Βέβαια εργάζεται και ως μεταφραστής λογοτεχνικών βιβλίων, παιδικών τηλεοπτικών σειρών και ταινιών.
Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία με ειδίκευση στη Λογοτεχνία και τον Πολιτισμό. Έχει δε πραγματοποιήσει Μεταπτυχιακές Σπουδές στον κλάδο των Πολιτισμικών και Κινηματογραφικών Σπουδών.
***
Η σκυλίτσα του, η Σάντι, τρύπωσε στη ζωή του πριν από περίπου μία δεκαετία κι έκτοτε τίποτε δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Όμως την προηγούμενη Πρωτοχρονιά και ενώ η Σάντι περίμενε ανυπόμονη τα δώρα της από τον Άι Βασίλη βρέθηκε μπροστά σε μια τεράστια έκπληξη. Εμφανίστηκε κάποιος ο οποίος προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στη ζωή της!
Τελικά αυτός ο τύπος – ο οποίος ήταν αλλιώτικος από τους άλλους – έγινε ο καινούργιος της φίλος!
Πείτε μας, θα μπορέσει η Σάντι να «δει» με την καρδιά και να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του νέου της φίλου;
*Πιστεύω ότι αυτό το τρυφερό παραμύθι για την ενσυναίσθηση, τη φιλία και την αγάπη «βλέπει» πέρα από τα συνηθισμένα. Εδώ ένα τυφλό γατάκι, ο Σουφλέ και μια παιχνιδιάρα σκυλίτσα, η Σάντι, μιλούν για αγάπη, δοτικότητα και ενσυναίσθηση και μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο αλλιώς· χωρίς κρυφές ατζέντες και λαμπερά περιτυλίγματα…
Πώς μιλά ένα τυφλό γατάκι για τη διαφορετικότητα;
*Δεν μιλάει με λέξεις, αλλά με την ίδια του τη στάση ζωής. Όλα αυτά στο νέο μου βιβλίο, το «Σαν τα χιόνια» που κυκλοφορεί από την «Ελληνοεκδοτική», με εικονογράφηση από τον Γιάννη Σκουλούδη. Ο Σουφλέ, ο ήρωάς μου, δεν γνωρίζει ότι του λείπει κάτι. Δεν νιώθει «λειψός» επειδή δεν βλέπει. Κινείται, παίζει, αγαπά και ζει με την ίδια ένταση που το κάνει κάθε άλλο γατάκι. «Μιλάει» λοιπόν για τη διαφορετικότητα αποδεικνύοντας στην πράξη πως η αναπηρία δεν είναι ανικανότητα, αλλά απλώς ένας διαφορετικός τρόπος πλοήγησης στον κόσμο. Μας δείχνει πως όταν σβήνει η εικόνα, ανάβουν όλες οι υπόλοιπες αισθήσεις και κυρίως, το ένστικτο της αγάπης.
Θα μοιραστείτε μαζί μας την ιστορία της σκυλίτσας που πρωταγωνιστεί στη ζωή και στα βιβλία σας;
*Η Σάντι εισέβαλε στη ζωή μου το καλοκαίρι του 2015, όχι αθόρυβα, αλλά σαν ένας χαρούμενος σεισμός! Την εντόπισα διαδικτυακά σε ένα καταφύγιο και το βλέμμα της με κέρδισε ακαριαία. Η πρώτη μας νύχτα συγκατοίκησης ήταν επεισοδιακή και βαθιά τρυφερή. Είχα ετοιμάσει την τέλεια «προίκα» στο δωμάτιό της, αλλά εκείνη φοβόταν το σκοτάδι. Κάθε φορά που έσβηνα το φως, έτρεχε πίσω στην ασφάλεια της λάμπας. Τελικά, κοιμηθήκαμε μαζί, με τα φώτα ανοιχτά και εκείνη κουλουριασμένη στα πόδια μου. Από εκείνο το βράδυ μέχρι σήμερα, έχουμε μοιραστεί φόβους, χαρές, ταξίδια και τώρα πια… σελίδες βιβλίων!
Είναι τα ζώα οι καλύτεροι πρεσβευτές αξιών και εννοιών για τα παιδιά;
*Αναμφίβολα. Τα ζώα διαθέτουν μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που τα παιδιά αναγνωρίζουν αμέσως. Δεν έχουν κρυφές ατζέντες, δεν κρίνουν με βάση την εμφάνιση και προσφέρουν την αγάπη τους ανυστερόβουλα. Όταν ένα παιδί βλέπει τη Σάντι ν’ αποδέχεται τον Σουφλέ χωρίς «ναι μεν, αλλά», παίρνει το μάθημα της συμπερίληψης με τον πιο άμεσο και βιωματικό τρόπο. Τα ζώα είναι ο πιο σύντομος δρόμος για να αγγίξουμε την καρδιά ενός παιδιού και να φυτέψουμε σπόρους ενσυναίσθησης.
Τι διαμόρφωσε τη σχέση σας με τα ζώα;
*Η σχέση αυτή έχει βαθιές ρίζες στην παιδική μου ηλικία. Όταν οι γονείς μου πήραν διαζύγιο, βρέθηκε στην αγκαλιά μου η Σλάισι, ένα μικρό γατάκι. Ήμουν μόλις τεσσάρων ετών τότε, πολύ μικρός για να τη φροντίσω σωστά, κι έτσι η Σλάισι πήγε να ζήσει με τη γιαγιά μου, την Άννα. Το σπίτι της γιαγιάς, γεμάτο πάντα με σκύλους και γάτες, έγινε για μένα ο απόλυτος προορισμός χαράς.
Την ίδια αγάπη μού μετέδωσε και ο θείος μου ο Άλφης με τις δικές του γάτες, τις οποίες λάτρευα παρότι υπέφερα από αλλεργίες! Τελικά, η ζωή βρήκε τον τρόπο να με «θεραπεύσει». Όταν χρειάστηκε να υιοθετήσω τις δύο γάτες της μητέρας μου –καθώς εκείνη έφυγε για δουλειά στη Μυτιλήνη– η αλλεργία μου εξαφανίστηκε ως δια μαγείας. Η Σάντι ήταν ήδη στη ζωή μου τότε, και αργότερα ήρθε και ο Σουφλέ. Μάλλον ήταν γραφτό το σπίτι μου να είναι πάντα γεμάτο τετράποδους φίλους.
Αν και τα Χριστούγεννα μάλλον διατηρούν την αίγλη τους, ισχύει αυτό και για το ουσιαστικό τους νόημα;
*Φοβάμαι πως συχνά η λάμψη των λαμπιονιών θαμπώνει την ουσία. Έχουμε γίνει εξαιρετικοί στο περιτύλιγμα –πιο φανταχτερά δώρα, πιο πλούσια τραπέζια– αλλά ίσως έχουμε αμελήσει το περιεχόμενο. Το νόημα των Χριστουγέννων δεν βρίσκεται στα ράφια των καταστημάτων, αλλά στο μοίρασμα και στην ανθρωπιά. Η αίγλη υπάρχει, ναι, αλλά το στοίχημα είναι να ξαναβρούμε τη ζεστασιά που δεν αγοράζεται, εκείνη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι έρχονται πραγματικά κοντά.
Τι έχει χαθεί σήμερα από τις γιορτές των παιδικών σας χρόνων και το νοσταλγείτε;
*Μου λείπει η αίσθηση του άχρονου. Στα παιδικά μου χρόνια, οι γιορτές έμοιαζαν να διαρκούν αιώνες, οι μέρες κυλούσαν αργά, γεμάτες παιχνίδι και φαντασία. Σήμερα, όλα τρέχουν σε γρήγορη κίνηση. Επίσης, νοσταλγώ την αθωότητα της πίστης στο «θαύμα». Τότε πιστεύαμε ότι ο Άγιος Βασίλης κατεβαίνει από την καμινάδα· τώρα ξέρουμε πως τα δώρα τα φέρνουμε εμείς. Αυτή η μαγεία του ανεξήγητου είναι που μου λείπει περισσότερο.
Γιατί έχει ατονήσει η επαφή μας με γιορτές/ορόσημα που οριοθετούν τον χρόνο; Πώς μπορούν να νοηματοδοτήσουν και πάλι τη ζωή μας;
*Έχει ατονήσει γιατί έχουμε επιτρέψει στην καθημερινότητα και το άγχος να μας καταπιούν. Βλέπουμε τις γιορτές σαν μια ακόμα υποχρέωση στη λίστα μας, αντί για ευκαιρία παύσης. Ο χρόνος κυλάει σαν νερό κι εμείς τρέχουμε να τον προλάβουμε. Για να αποκτήσουν πάλι νόημα, πρέπει να κατεβάσουμε ταχύτητα. Να δημιουργήσουμε τις δικές μας μικρές ιεροτελεστίες, να κλείσουμε τις οθόνες και να κοιτάξουμε τους ανθρώπους μας στα μάτια. Τα ορόσημα υπάρχουν για να μας θυμίζουν ποιοι είμαστε και ποιους αγαπάμε, αρκεί να σταθούμε για λίγο ακίνητοι για να τα αφουγκραστούμε.
Ευχαριστούμε για την όμορφη παρέα και τους τρεις σας…
*Κι εμείς ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
