«Συνεχίζει, εις πείσμα των καιρών, να δημοσιογραφεί και να εκφράζεται με σκέψη ελεύθερη». Αυτό έλεγε ο δάσκαλός μου Λουκάς Θανασέκος για τον φίλο και συνάδελφό του, Γιάννη Μαντίδη. Τον σεμνό εργάτη του Τύπου τον γνώρισα μόνο μέσα από τα βιβλία του, το «Από πού πάνε στον Πολιτισμό;», το «Όταν ο Ωνάσης συγγένευε με το Πήλιο», το «Γιαννάκο, το σταυρό σου! Παλιές γνωριμίες σε άσπρο – μαύρο…» και τέλος το ιστορικό – αποκαλυπτικό για σκληρές μέρες «Σοφίκα Τοπάλη, Θηλιά στη μνήμη». Πρόκειται για σταγόνες εμπειρίας που μας ξεδιψούν στην έρημο των λόγων και των έργων. Βιβλία που είναι ζωογόνος όαση… Κύριε Μαντίδη σας ευχαριστούμε.
