Του Παναγιώτη Μήλα
Η δημιουργία μικρογλυπτών και κοσμημάτων απαιτεί λιτότητα και στο σχέδιο και στα βασικά υλικά. Έτσι πιστεύω ότι αυτά τα έργα θα είναι διαχρονικά και αγαπητά.
Για να μάθω περισσότερα πάνω στην τέχνη της, αναζήτησα την σχεδιάστρια κοσμημάτων Δέσποινα Πανταζοπούλου η οποία συμμετέχει στην έκθεση «ΑΦΗγήματα» που φιλοξενείται μέχρι και τις 8 Μαρτίου στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της.
Στην έκθεση εκτός από την κυρία Πανταζοπούλου συμμετέχουν άλλοι έξι εικαστικοί συνάδελφοί της, μέλη της ΑΦΗcollective.
Η Δέσποινα Πανταζοπούλου, σχεδιάζει και δημιουργεί κοσμήματα και μικρο-γλυπτά από μέταλλο, μάρμαρο, ξύλο και δέρμα. Έργο της εκτέθηκε στην έκθεση «Τέχνη σε χρυσό. Το κόσμημα στους ελληνιστικούς χρόνους» που διοργάνωσε το Μουσείο Μπενάκη.
Για την έκθεση στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη δημιούργησε ένα έργο εμπνευσμένο από τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου, ένα επικό, ηρωικό και ερωτικό δράμα με λαϊκά τραγούδια, παροιμίες, αναφορές στην αρχαία Ελλάδα, καθώς και δυτικά στοιχεία, όπως οι κονταρομαχίες.
Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία μιας μυθικής πραγματικότητας της περιόδου 1590 – 1610, ενώ το έργο της ακολουθεί τη μυθολογία της δικής της εποχής.
Το γλυπτό που σχεδίασε, “Το ψέμα της Αρετούσας”, αναφέρεται στη στροφή Δ, στίχος 643.
Στην αφήγηση, η Αρετούσα αρνείται να παραδεχτεί ότι έδωσε το δαχτυλίδι της στον Ερωτόκριτο, ισχυριζόμενη ότι το έχασε ενώ χόρευε με τις φίλες της. Εμπνευσμένη από αποσπάσματα του Ερωτόκριτου που αναφέρονται σε εργαλεία, η κυρία Πανταζοπούλου σχεδιάζει να εξερευνήσει τα εργαλεία γραφής ως επέκταση του χεριού και της κίνησης που αυτό κάνει για να αγγίξει τη σελίδα, παραμένοντας για πάντα στο γραπτό λόγο.
Η Δέσποινα Πανταζοπούλου δημιουργώντας για την έκθεση μικρά γλυπτά, τα οποία εξερευνούν πώς τα διάφορα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή εργαλείων γραφής επηρέασαν τον χαρακτήρα του γραπτού λόγου διαχρονικά, κατάφερε να «κλέψει» ελάχιστο χρόνο από αυτόν που …δεν είχε και να μου απαντήσει αστραπιαία ώστε μέσα από έναν μονόλογο να σχηματίσουμε το εικαστικό της πορτρέτο
***
Ας την ακούσουμε λοιπόν:
ΑΝΑ-ΤΡΟΦΗ: Γέννηση – Καταγωγή – Σχολείο. Και τα τρία πυλώνες της ανατροφής μου.
ΑΝΑ-ΜΝΗΣΗ: Κάτι σημαντικό από τα παιδικά μου χρόνια είναι τα άλογα στο κτήμα του θείου μου.
ΑΝΑ-ΚΑΛΑΥΨΗ: Γνώρισα τον κόσμο της τέχνης και των κοσμημάτων από … ζήλεια. Μιας και ήθελα να μου βάζουν και να μου βγάζουν το κόσμημα.
ΑΝΑ-ΓΝΩΡΙΣΗ: Οι πρώτοι μου δάσκαλοι ήταν αυτοί που …δεν ανήκαν στην εκπαίδευση.
ΑΝΑ-ΜΕΤΡΗΣΗ: Lacrimae Rerum. Δάκρυα για τα πράγματα, δάκρυα για τα αγαπημένα μου υλικά, το μέταλλο, το μάρμαρο, το ξύλο, το δέρμα…
ΑΝΑ-ΛΥΣΗ: Η δημιουργία του έργου τέχνης για τα ΑΦΗ-γήματα, υποτάσσεται στο κείμενο του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας.
ΑΝΑ-ΠΑΥΣΗ: Για της ώρες της ανάπαυσης μελετάω και αναζητώ ποια ποίηση να με συγκινεί, ποια μουσική να με γαληνεύει.
ΑΝΑ-ΓΚΗ: Ως αφορμή και έμπνευση για το επόμενο έργο μου χρειάζομαι να υπάρχει ο λόγος για να δημιουργήσω.
ΑΝΑ-ΘΕΩΡΗΣΗ: Κάθε δέκα χρόνια αλλάζω απόψεις προς την ίδια κατεύθυνση.
Αν έχω άλλα 10 χρόνια δεν ξέρω την κατεύθυνση.
ΑΝΑ-ΓΕΝΝΗΣΗ: Αν σχεδιάζω μια νέα πορεία στο χώρο μου; Ναι! Αν τη χρειάζεται.
ΑΝΑ-ΠΤΥΞΗ: Για να κάνω σχέδια για το μέλλον πρέπει να υπάρχει μέλλον…
ΑΝΑ-ΤΡΟΠΗ: Παραμένω σταθερή στη χρήση των ίδιων βασικών υλικών φυσικά αν αυτά τα υλικά συνεχίσουν να υπάρχουν.
Πριν κλείσουμε αυτή τη συνομιλία θα ήθελα να μου πείτε αν στη ζωή σας ανα-κατεύονται οι γάτες ή κάποια άλλα κατοικίδια.
ΑΝΑ-ΚΑΤΕΥΟΝΤΑΙ πάντα οι γάτες που θαύμαζα στα σχέδια του Saul Steinberg.
Κυρία Πανταζοπούλου, σας ευχαριστώ για τη σύντομη, λιτή και περιεκτική ΑΦΗ-γηση που μας χαρίσατε.
ΚΙ ΕΓΩ ευχαριστώ το Catisart για τη φιλοξενία.
***
Η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη γιορτάζει τα 100 χρόνια με την έκθεση «ΑΦΗγήματα» της ΑΦΗcollective
