24.8 C
Athens
Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2022
 

Federico Nieto – El’ Gazi, ο εκλεκτός μας έπηλυς…

Όταν, πριν από μερικούς μήνες, κάποιο βράδυ στο Σύνταγμα, είδα να με πλησιάζει ένας καλοφτιαγμένος νέος με βιβλική μορφή,  έντονα μάτια και σγουρά μαλλιά, δεν ξαφνιάστηκα. Ούτε αναρωτήθηκα. Απεναντίας, πρώτη εγώ τον προσέγγισα. Όλα πάνω του φώναζαν πως είναι καλλιτέχνης. Η ευγενής φυσιογνωμία του, το αστραφτερό του βλέμμα, η πολιτισμένη ομιλία του, η αισθητική του, η αυθόρμητη συμπεριφορά του. Άμεσα και αβίαστα μιλήσαμε για τέχνη. Για θέατρο. Μόλις είχα βγει από παράσταση. Αισθάνθηκα τόσο τυχερή που συμβαίνουν σε μένα όλες αυτές οι συμπτώσεις. Η ελαφρώς ξενική και μελωδική προφορά του με ώθησε να τον ρωτήσω για την καταγωγή του. «Είμαι από την Κολομβία», μου αποκρίθηκε. Ο «εγγονός του κατακτητή», όπως σημαίνει το όνομά του στα ισπανικά, κατέκτησε και κατακτήθηκε. Χωρίς δισταγμό μετανάστευσε για την αγάπη. Ανήσυχος και πρωτοπόρος, ο Federico Nieto – El’ Gazi μας τιμά με την παρουσία του στη χώρα μας. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, καθηγητής υποκριτικής τέχνης, δημιουργός και επινοητής εικόνων. Οι παραστάσεις που παρουσίασε στην Αθήνα έτυχαν θερμής υποδοχής από κριτικούς και θεατρόφιλο κοινό. Γονιδιακός καλλιτέχνης. Εστέτ αλλά καθόλου απόμακρος. Ανάλαφρος και πνευματώδης. Η οικογένειά του είναι ευρέως γνωστή κι αγαπητή στους κύκλους των διανοουμένων της Μπογκοτά και της Καρταχένα. Εκεί όπου είχε τη δυνατότητα να ακολουθήσει μια σταδιοδρομία στρωμένη με εξωτικά άνθη heliconia. Όμως αυτός έγινε έπηλυς, φορτωμένος με μια βαλίτσα αισθήματα αλλά και αξιοσημείωτες περγαμηνές. Σπούδασε σε μερικές από τις κορυφαίες σχολές θεάτρου στον κόσμο, όπως του Jaques Lecoq και του Philippe Gaulier στο Παρίσι. Επίσης στο θέατρο Footsbarn στη Γαλλία και την Complicite στο Λονδίνο. Ακολούθως εκπαιδεύτηκε στην κινησιολογική μέθοδο Grotowsky. Ο Federico Nieto – El’ Gazi έχει παίξει με επιτυχία στην Κολομβία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Aγγλία, στη Βουλγαρία, καθώς και στο Fringe Festival του Εδιμβούργου. Εδώ και τρία χρόνια είναι ο εκλεκτός δικός μας ξένος. Federico, όλο το σύμπαν είναι πατρίδα μας, «όλο το άπειρο δικό μας». Kαι παραφράζοντας έναν συμπατριώτη σου, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, θα σου πω: Οι φίλοι σου στην Ελλάδα σ’ αγαπούν όχι για το ποιος είσαι αλλά για το ποιοι είναι αυτοί όταν είναι δίπλα σου.

Διαβάστε τι μου είπε.

Το cat is art ευχαριστεί τους Έλενα Χαραλαμπάκη, Δημήτρη Κοντό, καθώς και το Photoshoot Studio, για τη φωτογράφιση.

* Η καταγωγή μου…

Είναι από την Κολομβία. Μια όμορφη χώρα που μπορεί να έχει επηρεαστεί εδώ και πολλά χρόνια από τη βία, όμως οι άνθρωποί της είναι όμορφοι και πάντα αναζητούν τρόπους να είναι ευτυχισμένοι.

* Μια παιδική μου ανάμνηση…

Θυμάμαι ότι βρέθηκα σε ένα τσίρκο και ερωτεύτηκα τη σκηνή. Υπήρξε κάποια στιγμή που επέτρεψαν σε έναν εθελοντή να ανέβει στη σκηνή και να βοηθήσει στο νούμερο που έπαιζαν τότε. Είχα κρατήσει στη μνήμη μου αυτό το περιστατικό και επέστρεψα στο θέατρο. Όταν την επόμενη φορά ζήτησαν έναν εθελοντή, έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να είμαι πρώτος.

* Η οικογένειά μου…

Τόσο η μητέρα μου όσο και ο πατέρας μου έχουν σχέση με την τέχνη. Ο πατέρας μου είναι σκηνοθέτης και φροντιστής ταινιών, και η μητέρα μου επίσης δούλεψε στη βιομηχανία ταινιών και στον τομέα ήχου. Η αδερφή μου μόλις τελείωσε τη σχολή Καλών Τεχνών, και η γιαγιά μου είναι μια εξαιρετική αφηγήτρια ιστοριών από τη φύση της.

* Με παρότρυναν να ασχοληθώ με το θέατρο…

Πρώτα η μητέρα μου και μετά η πρώτη θεατρική σκηνοθέτις μου, όταν ήμουν 7 ετών. Το όνομά της ήταν Yolanda Reyes.

* Το οδοιπορικό που ακολούθησα μέχρι να φτάσω στην Αθήνα…

Έφυγα από την Κολομβία το 2003 για να σπουδάσω θέατρο στην Ευρώπη. Πέρασα ένα χρονικό διάστημα στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και την Ισπανία αναζητώντας την κατάλληλη σχολή. Τελικά αποφάσισα να μείνω στο Παρίσι και να σπουδάσω στο Ecole International of Theatre του Jacques Lecoq και μετά του Philippe Gaulier. Όταν αποφοίτησα από αυτές τις σχολές, ξεκίνησα μια περιοδεύουσα θεατρική ομάδα με την οποία ταξιδέψαμε και εργαστήκαμε σε διάφορες χώρες στην Ευρώπη. Το 2007 γνώρισα τη σύζυγό μου Μαργαρίτα, επίσης ηθοποιό, και εκείνη την περίοδο διαλύθηκε και η ομάδα μας, καθώς προερχόμασταν από οκτώ διαφορετικές χώρες και οι άνθρωποι ήθελαν να επιστρέψουν σπίτια τους. Εγώ δεν ήθελα να γυρίσω πίσω και ήρθα να επισκεφτώ τη Μαργαρίτα στην Ελλάδα. Θέλαμε να μείνουμε και να εργαστούμε μαζί, κι έτσι αποφασίσαμε να το δοκιμάσουμε… και ορίστε! Να ’μαι!

* Με οδήγησε εδώ…

Η αγάπη.

* Ήρθα σε επαφή με μιαν άλλη κουλτούρα, διαφορετική από αυτήν που γνώριζα, όμως…

Η οικογένειά μου ήταν πάντα μετανάστες. Από την πλευρά της μητέρας μου ήταν Εβραίοι που ήρθαν από μέρη μακρινά, όσο μακριά είναι η Κολομβία από την Ελλάδα: την Ουκρανία και την Αίγυπτο. Από την πλευρά του πατέρα μου, ήταν χριστιανοί από την Κούβα και την Ισπανία. Αυτά τα λέω για να γίνει κατανοητό ότι ακόμα και όταν ζούσα στην Κολομβία η ζωή μου ήταν πάντα μια σύγκρουση πολιτισμών και κουλτούρας. Στο σπίτι μου το φαγητό δεν ήταν ποτέ ίδιο με αυτό που έτρωγα σε φίλους, ούτε η μουσική ήταν θέμα συζήτησης. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση να διαφέρεις από την κουλτούρα των ανθρώπων στη χώρα που ζεις. Με κάνει πιο δυνατό και εμπλουτίζει την προοπτική μου.

* Το ελληνικό που αγάπησα…

Το φαγητό, την αίσθηση φιλίας, τις όμορφες γυναίκες, τον καιρό και τη μουσική.

* Το  ελληνικό που δεν μπορώ να ανεχτώ…

Την απειθαρχία και την έλλειψη σεβασμού προς κάθε είδους κανόνα. Και τις μοτοσικλέτες που τις παρκάρουν κάποιοι για να κρατήσουν τη θέση για τα αυτοκίνητά τους.

* Τα κοινά και οι διαφορές που έχουν η Ελλάδα και η Κολομβία…

Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες. Και οι δύο χώρες είναι πολύ ανοργάνωτες, αλλά η ζεστασιά των ανθρώπων είναι ίδια. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι οι Έλληνες δεν χορεύουν, ενώ στην Κολομβία χορεύουμε συνέχεια. Ένα πάρτι δεν είναι πάρτι αν δεν χορέψουμε. Και επίσης πιστεύω ότι οι Έλληνες είναι υγιέστεροι από τους Κολομβιανούς, το φαγητό είναι πιο υγιεινό και πίνετε αρκετά λιγότερο. Τέτοιου είδους πράγματα.

* Όταν μιλάμε για σωματικό θέατρο, θέατρο επινόησης και αυτοσχεδιασμό…

Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση. Σπούδασα θέατρο, όχι σωματικό θέατρο. Αυτό είναι ένα συχνό λάθος που κάνουν οι άνθρωποι σχετικά με τον Lecoq. Η έρευνά του αφορούσε περισσότερο στη δημιουργία νέου θεάτρου ή στη χρήση των κλασικών κειμένων με έναν νέο τρόπο μεταφοράς τους στη σκηνή. Αισθάνομαι ότι μελετούσαμε και διδαχθήκαμε τις βασικές αρχές της θεατρικής δημιουργίας. Η λάθος εντύπωση προέρχεται από το γεγονός ότι το βασικό εργαλείο που είχαμε στη σχολή ήταν το σώμα μας.

* Το device theatre ως είδος…

Υπάρχει μια γενικότερη παρεξήγηση στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες σχετικά με το σωματικό θέατρο και το device theatre ως είδη στα οποία αναφερόμαστε όταν δεν καταλαβαίνουμε κάτι, ή κάτι ξεπερνά όσα γνωρίζουμε. Τα είδη αυτά έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί πολύ λάθος και ως στρατηγικές μάρκετινγκ. Με το πρώτο μας έργο στο βλακlist, το Theatre Case, ένας δημοσιογράφος στο “Βήμα” έγραψε πριν από δύο χρόνια: “…μάς θύμισαν πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι η εμπειρία του devised theater όταν γίνεται σωστά και έντιμα”.

* Αυτό που θέλω να εξηγήσω είναι ότι…

Δεν προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κάτι που θα έμοιαζε με έργο device. Δημιουργήσαμε θέατρο με ένα είδος που λέγεται μαύρη κωμωδία. Πολλά από τα λεγόμενα device έργα θέλουν να έχουν αυτή την αίσθηση, γι’ αυτό και κάνουν χρήση εργαλείων όπως τα multimedia, απλώς για να το κάνουν, και έχουν ως αποτέλεσμα κάτι που απέχει πολύ από το θέατρο. Για να κάνεις device θέατρο πρέπει να κατασκευάσεις και να εμπνευστείς από το τίποτα. Επιπλέον, ο όρος Device Theatre είναι ένας λαμπερός τίτλος για το παλιό θέατρο συλλογικής δημιουργίας.

* Πόσα εκφράζουμε με το σώμα και πόσα με το κείμενο…

Πιστεύω ότι κάθε θεατρικό έργο που παρουσιάζεται στη σκηνή πρέπει να είναι σωματικό. Και τίθεται εξάλλου και το ερώτημα πόσα πράγματα μπορούν να εκφραστούν με το σώμα και πόσα με το κείμενο.

* Ένας ακόμα τρόπος…

Ο αυτοσχεδιασμός είναι ένας ακόμα τρόπος να παρουσιάσεις το έργο, αλλά τη στιγμή που αυτό φτάνει το κοινό, θα μετατραπεί σε μια λεπτομερή παρτιτούρα, εκτός αν αποφασίσεις να αυτοσχεδιάσεις παρουσιάζοντας ένα είδος έργου για το οποίο πραγματικά δεν γνωρίζω πολλά.

* Οι δραστηριότητές μου στην Ελλάδα…

Κάνω αρκετό θέατρο. Έχω μια θεατρική ομάδα που λέγεται βλακlist με την οποία δουλεύουμε μαζί από το 2009. Έχουμε κάνει τα δύο έργα που έχουμε αναφέρει ήδη, το Theatre Case και το Νησί, μια ιλαροτραγωδία που έγραψα και σκηνοθέτησα εγώ. Εκτός από την ομάδα μου, συνεργάζομαι και με άλλες θεατρικές εταιρείες, όπως την Aller Retour και έχω δουλέψει με αρκετούς θεατρικούς σκηνοθέτες. Έχω κάνει λίγο σινεμά και λίγη τηλεόραση, αλλά όχι όσο θα ήθελα. Τέλος, διδάσκω θέατρο από το 2008 στην “Αρχή” της Νέλλης Καρρά και σε άλλες θεατρικές σχολές.

* Οι παραστάσεις Νησί, Αλέ Ρετούρ και Theatre Case και τι αποτέλεσε την πηγή έμπνευσής μου…

Τα παιχνίδια, η αγάπη και ο θάνατος. Ως ηθοποιός στο Theatre Case και το Aller Retour και στο Νησί με ενέπνευσε η δουλειά των ηθοποιών (Μαρίνα Σαμάρκου, Μαρίνος Παναγιωτάκης και Σάββας Κοβλακάς) για να γράψω και να σκηνοθετήσω το έργο.

* Αυτόν τον καιρό…

Κάνω πρόβες με την ομάδα βλακlist το «Όνειρο θερινής νυχτός» του Σαίξπηρ, που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο του 2011 στο θέατρο “Βικτώρια”. Ο ρόλος μου αυτή τη φορά είναι αυτός του σκηνοθέτη.

* Θεωρώ ότι είναι το ιδανικό μέλλον για μένα είναι…

Να εργαστώ στο θέατρο με καλύτερες συνθήκες, χωρίς να αγχώνομαι να βρω έναν τρόπο να επιζήσω. Να κάνω το θέατρο που θέλω.

* Οι συγγραφείς που αγαπώ…

Είναι ο Σαίξπηρ,  ο Μπέκετ και ο Πίντερ για το θέατρο. Αλλά μου αρέσει και η φαντασία, οπότε αγαπώ τον Κάρολο Ντίκενς, τον Ιούλιο Βερν, τον Αμίν Μααλούφ και έναν Έλληνα, τον Νίκο Καζαντζάκη.

* Οι αγαπημένες μου ταινίες είναι…

“Η Καζαμπλάνκα”, τα “Φώτα της Πόλης” και όλα τα έργα των Laurel και Hardy (“Χοντρός και Λιγνός”).

* Σε εποχές κρίσης ο ρόλος της τέχνης…

Θα σας πω ποιος είναι μόλις το ανακαλύψω. Αλλά νομίζω ότι μια κοινωνία που στηρίζει τους καλλιτέχνες της είναι μια κοινωνία που έχει ακόμα ελπίδα. Ίσως λοιπόν αυτή να είναι η απάντηση.

* Με κάνει να θλίβομαι…

Ότι κανείς δεν σέβεται τους ηλικιωμένους ανθρώπους που κάνουν κάποιες δύσκολες δουλειές.

* Με κάνουν να γελώ…

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ξεχάσει πόσο όμορφο παιχνίδι είναι η ζωή.

* Τα αισθήματά μου για τα ζώα…

Αγαπώ τα άλογα. Είχα άλογα στην Κολομβία και μου λείπουν. Θα ήθελα να έχω σκύλο, αλλά δεν είναι δυνατόν στην Αθήνα, γιατί δεν υπάρχουν μέρη για να τρέξει.

* Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε από την Έλενα Χαραλαμπάκη και τον Δημήτρη Κοντό στο Photoshoot Studio.

* Photoshoot Studio, Αλέκου Παναγούλη 60, Νέα Ιωνία, Αθήνα. Τηλέφωνο 2114085157. www.photoshootstudio.gr 

Σχετικά άρθρα

Κυνηγήστε μας

6,398ΥποστηρικτέςΚάντε Like
1,713ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
692ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
- Advertisement -

Τελευταία άρθρα

Cat Is Art