«Φαίδρα». Ξεχασμένες αξίες, παρεξηγήσεις και προδοσίες

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΦΑΙΔΡΑ»

Του Σπύρου Περδίου [*]

Η Φαίδρα. Η Φαίδρα μας. Μια παράσταση που μιλάει για ξεχασμένες αξίες, για παρεξηγήσεις, για προδοσίες, για έρωτα, για τιμή, για ψέματα, για το κυνήγι της Αλήθειας, για υπερβολές, για θεϊκές παρεμβάσεις.
Είναι, βέβαια, λίγο αστείο να τα αναφέρουμε αυτά σε μια εποχή ουσιαστικής και βαθειάς απάθειας, όπου οι περισσότερες αξίες έχουν σπρωχτεί στην άκρη. Τώρα που οτιδήποτε μαθαίναμε στο σχολείο, αυτά που οι δάσκαλοί μας πάσχιζαν να μάς εμφυσήσουν σαν βασικές αξίες ζωής, έχουν «ξεπεραστεί» και καταργούνται για να κάνουν χώρο στη «νέα τάξη πραγμάτων».
Υπάρχουν όμως παρακαταθήκες, όπως κάποια κείμενα που μας θυμίζουν για τι πέθαιναν οι πρόγονοί μας, για τι αγωνίζονταν οι πρωτοπόροι και οι στυλοβάτες των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, για ποιον Βορρά αξίζει να προσανατολίσουμε την πυξίδα τής ζωής. Υπάρχουν και οι προσπάθειες, όπως η δική μας, να σκιρτήσει – έστω κι αν ίσως πρόκειται για τις τελευταίες του αναλαμπές – το Θέατρο και όλη αυτή η διαδικασία της Δημιουργίας Τέχνης.
Ψιλά γράμματα, θα μού πεις, με δεδομένη μια εξουσία/απουσία από τα τού Πολιτισμού. Άλλωστε ο Πολιτισμός ήταν (ή θα ΈΠΡΕΠΕ να ήταν) ανέκαθεν «επικίνδυνος» για την καθεστηκυία τάξη, μιας και κινητοποιούσε αυτά που βόλευαν τους άρχοντες να μένουν αδρανή.
Δεν είναι τυχαίο ότι τον πολεμούσαν, όσο δεν ήταν στρατευμένος με το αφήγημά τους, κι όσο δεν έσκυβε το κεφάλι γλείφοντας σαν καλός σκύλος τις χρηματοδοτήσεις, είτε προέρχονταν από το κράτος, είτε από ιδιώτες και ιδρύματα…

Οι τραγικοί ήρωες ζουν μια τραγωδία, αλλά δεν το ξέρουν. Κάνουν λάθη, αλλά το μαθαίνουν (ΑΝ το μαθαίνουν) όταν είναι πια αργά. Πιστεύουν ένα ψέμα και καταναλώνονται απ’ αυτό και το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να κάνουν τους Θεούς να γελάνε.
Όχι τόσο με τα παθήματα, αλλά με την αλαζονεία των θνητών-που-νομίζουν-ότι- Γνωρίζουν. It’s a lot like life, όπως λένε και οι Depeche Mode…
Αυτά προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσουμε με μια εκλεκτή ομάδα συνεργατών. Επιχειρούμε να υπάρξουμε Μαζί και Τώρα, δύο καθόλου αυτονόητα ζητούμενα, μέσα σε ένα εχθρικό γενικότερο περιβάλλον, το οποίο μεταβάλλεται συνεχώς – συνήθως προς το χειρότερο.
Όπλα μας η -τόσο ξεφτιλισμένη τελευταία- λογική μας, η ευαισθησία μας, η αγάπη μας για το Θέατρο, η φαντασία μας, η εξειδίκευση τού καθενός στον τομέα του, η πίστη στην Συνεργασία και την Συνύπαρξη, η κοινή αγωνία μας ότι όλα αυτά θα αφορούν και κάποιους άλλους οι οποίοι θα παίξουν το ρόλο τού θεατή, και τέλος η (πιθανότατα παράλογη)  αισιοδοξία μας ότι η Δημιουργία μπορεί να κάνει τον κόσμο κι εμάς λίιιιιιιγο καλύτερους.

***

[*] Ο Σπύρος Περδίου είναι ηθοποιός και φωτογράφος.

***

Ανάσα δροσιάς στο φετινό καλοκαίρι με την φλεγόμενη «Φαίδρα»