Έβη Τουλούπα. Αποχαιρετισμός…

29

Η Αθήνα, η Ακρόπολη που αγάπησε, οι φίλοι, συνάδελφοι και οι μαθητές της θα αποχαιρετίσουν την Έβη Τουλούπα την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2021 στις 2 μ.μ., στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων του Α’ Κοιμητηρίου Αθηνών.
Η Παρασκεβή Στασινοπούλου γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1924 και πέρασε στην απέναντι όχθη την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2021.

Η Έβη Στασινοπούλου [Παρασκεβή, με «β», όπως την έγραφε η μητέρα της ως δημοτικίστρια] φοίτησε στη Γερμανική Σχολή από το 1936 έως το 1942. Συμμαθήτριές της ήταν η Βεατρίκη Δημητριάδου, η Δήμητρα Καρβελά, αλλά και η Νίκη Γουλανδρή, που παρακολουθούσε το γερμανικό τμήμα. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε στο νηπιαγωγείο της σχολής και παράλληλα οργάνωνε και πρόσφερε συσσίτιο αφού παρότι είχε γραφτεί στο Πανεπιστήμιο οι Ανώτατες Σχολές ήταν κλειστές.

Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και το 1950, με το τέλος των σπουδών της εργάσθηκε ως καθηγήτρια στην ιδιωτική σχολή «Αθήναιον», αφού ο αρχαιολογικός κλάδος ήταν τότε κλειστός για τις γυναίκες.
Από το 1953 έως το 1954 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Ρώμη και το 1955 ξεκίνησε να εργάζεται ως επιστημονική βοηθός στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στον αποκιβωτισμό (επανέκθεση των αρχαιοτήτων) και ως επιμελήτρια της Συλλογής Χαλκών (1965-1973) έχοντας στο μεταξύ προσληφθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Υπηρέτησε ως επιμελήτρια αρχαιοτήτων Ιονίων Νήσων στην Κέρκυρα και στη Βοιωτία, όπου ανέσκαψε το ανάκτορο του Κάδμου και οργάνωσε το Μουσείο στη Θήβα.

Στην Εύβοια ανέσκαψε το Ηρώο στο Λευκαντί και αναδιοργάνωσε το Μουσείο της Σκύρου.
Το 1962 παντρεύτηκε τον Δημήτριο Τουλούπα, δικηγόρο και πολιτευτή από την Ευρυτανία, ο οποίος εκτοπίστηκε και φυλακίστηκε στην περίοδο της Δικτατορίας και σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1978.

Το 1979 έμεινε στο Βερολίνο ως υπότροφος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και κάνοντας μεταπτυχιακές σπουδές εργαζόμενη πάνω στο θέμα που την απασχολούσε από παλιά, τα γλυπτά του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα (Ερέτρια) και που παρουσίασε το 1982 ως διατριβή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, χρονιά που θα της ανατέθηκε η διεύθυνση της Α’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Έτσι συνεργάστηκε με τους μηχανικούς, που είχαν αναλάβει τα αναστηλωτικά έργα στην Ακρόπολη και έπεισε την Υπουργό Μελίνα Μερκούρη για την αποκατάσταση του κτηρίου Weiler στο οικόπεδο Μακρυγιάννη και τη χρησιμοποίησή του ως Κέντρου Μελετών της Ακρόπολης.
Συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 1989 αλλά δεν έπαψε να μετέχει στα Συμβούλια της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως και του Οργανισμού Ανεγέρσεως Νέου Μουσείου Ακροπόλεως δίνοντας παράλληλα διαλέξεις.

Το 2004 για τα 80 χρόνια της Έβης Τουλούπα, κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από την Πνύκα στο Παγκράτι», [ Ένωση Φίλων Ακροπόλεως] μία επιλογή από τις επιφυλλίδες που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Τα Νέα» από το 1990 έως το 2000.

Μια δεύτερη επιλογή από αυτές τις επιφυλλίδες συγκεντρώθηκε στο βιβλίο «Περασμένα και όχι ξεχασμένα», [Ωκεανίδα, Αθήνα 2008].
Τέλος, το 2014, από τις εκδόσεις «Αρχείο», στη σειρά «Η αρχαιολογία της Αρχαιολογίας», κυκλοφόρησαν αναμνήσεις της με τίτλο «Η ζωή στην Κέρκυρα, 1961-1962».

Πηγή: Σύλλογος Αποφοίτων Γερμανικής Σχολής Αθηνών