Έρημα μέρη
Πέφτει το χιόνι γρήγορα, γρήγορα πέφτει η σκοτεινιά
κι ένα χωράφι έρημο βρίσκω στον δρόμο μου μπροστά.
Τα χώματά του ολόγυρα με χιόνια σκεπασμένα
φαίνονται μόνο τ’ αγριόχορτα και λίγα στάχια θερισμένα.
Χιόνια στα δέντρα όπου κοιτώ — κατάφορτα κλαδιά,
όλα τα ζώα έχουν λουφάξει στη φωλιά
κι εγώ, τόσο απών, που δεν μετράω πια.
Ερήμην μου μ’ έκλεισε μέσα της η μοναξιά.
Μια μοναξιά απέραντη —
θα γίνει απόλυτη ερημιά προτού καταλαγιάσει
κι ένα κενό απ’ το χιόνι πιο λευκό θα έρθει για να με σκεπάσει
μιλιά δεν θα ‘χει, ούτε κάτι να εκφράσει.
Μα τι να φοβηθεί κανείς σε τέτοιες ερημιές —
εδώ ή εκεί ψηλά στου ουρανού τις εσχατιές, που άνθρωπος δεν τις ξέρει.
Την έχω μέσα μου εγώ τη μοναξιά, χρόνια στο σπίτι μου την έχω φέρει —
τρομάζω κι από μόνος μου, με τα δικά μου τα έρημα τα μέρη.
Ο Robert Frost (1874-1963) ένας από τους κορυφαίους και πιο λαοφιλείς ποιητές του 20ού αιώνα, έλαβε πολυάριθμες διακρίσεις και τιμήθηκε τέσσερις φορές με το βραβείο Πούλιτζερ. Γεννήθηκε στην Καλιφόρνια και πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στη Νέα Αγγλία. Από το 1885 έως το 1906 έκανε διάφορες περιστασιακές εργασίες, κυρίως αγροτικές, ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας σε κολέγια. Η ποίησή του είναι γραμμένη σε παραδοσιακή φόρμα, τη διακρίνει η λιτότητα στο ύφος και στη γλώσσα, ενώ η θεματική και η εικονοποιϊα της συνδέονται με τη φύση και την αγροτική ζωή. Μέσα από αυτήν την απλότητα, πηγάζει μια ποίηση βαθύτατου υπαρξιακού στοχασμού, που συνήθως εκφράζεται με τη χρήση αλληγορικών συμβολισμών.
Μετάφραση: Μαρία Βαχλιώτη
